คำแปลภาษาไทย
เรื่องเล่าที่ 185:
นบีอ่านอัลกุรอานให้แก่พวกปฏิเสธศรัทธาแห่งกุเรช [ในช่วงมักกะฮฺ] บรรดาผู้ตั้งภาคีก็มากล่าวอ้างและท้าทายเขาว่า: "อัลกุรอานนี้มิใช่หรือคือภาษาอาหรับที่ชัดเจนอย่างที่เจ้าบอก?! เจ้ากล่าวว่า: ตัสตะฮฺซิอฺ (تستهزئ) ในขณะที่ชาวอาหรับกล่าวว่า: ตะฮฺซะอฺ (تهزأ) เช่นกันเจ้ากล่าวว่า: กัสวะเราะฮฺ (قسورة) และชาวอาหรับกล่าวว่า: อะสัด (أسد), วะฆอฎอนฟัรฺ (غضنفر), อะบูลฮาริษ (أبو الحارث), วะอุสามาะฮฺ (أسامة), และอีกมากมายจากชื่อต่างๆ ของสิงโต เช่นเดียวกับที่เจ้ากล่าวว่า: กุบบารัน (كُبَّارًا) ในขณะที่ชาวอาหรับกล่าวว่า: กะบีรัน (كبيرًا) และเจ้ากล่าวว่า: อุญาบ (عُجاب) และชาวอาหรับกล่าวว่า: อะญิบ (عجيب)"
และหลังจากข้อกล่าวหาเหล่านี้ ได้มีผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายผู้บริสุทธิ์ดั้งเดิมคนหนึ่งเข้ามาในที่ประชุม และอายุของเขาเกินเก้าสิบปีแล้ว เมื่อนบีเห็นเขา ก็ดีใจและมีความสุขกับสิ่งนั้น และนบีก็หัวเราะจนเห็นฟันกรามของเขา ผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายจึงคิดว่านบีกำลังหัวเราะเยาะเขา เนื่องจากความชราของเขา และหลังที่โก่งงอ ผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายจึงกล่าวว่า: "ท่านหัวเราะเยาะข้าหรือโอ้ลูกชายของกัสวะเราะฮฺแห่งอาหรับ เพราะข้าเป็นชายชรามากคนหนึ่งหรือ?! แท้จริงนี่เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่ง!"
คำตัดสินโดยสรุป
ไม่มีที่มา และไม่พบอยู่ในตำราฮะดีษ