คลังตรวจสอบฮะดีษ

daasee.com · 1 รายการ · ดาวน์โหลดเมื่อ 25/10/2026 02:11

#1312ฮะดีษปลอมليس بحديث
1270 - قال في حديثِ سُفيانَ بنِ وكيعٍ: يدخولون رُوَّادًا، ولا يتفرَّقونَ إلا عن ذَواقٍ، ويَخرُجونَ أدِلَّةً – يعني: فقهاءَ -. قلت: فأخبِرْني عن مخرَجِهِ، كيف كان يَصنَعُ فيه؟ قال: كان رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم يَخْزُنُ لسانَهُ إلَّا ممَّا يَعنيهِم ويؤلِّفُهُم ولا يُفرِّقُهُم، يُكرِمُ كريمَ كلِّ قومٍ، ويولِّيهِ عليهِم، ويَحذَرُ النَّاسَ، ويَحترِسُ منهُم، مِن غير أن يَطويَ عن أحدٍ بِشْرَهُ وخُلُقَهُ، ويتفقَّدُ أصحابَهُ، ويَسألُ النَّاسَ عمَّا في النَّاسِ، ويُحَسِّنُ الحَسَنَ ويُقوِّيه، ويُقبِّحُ القبيحَ ويُوَهِّيه، معتدِلَ الأمْرِ غيرَ مختلِفٍ، لا يغفُلُ مخافةَ أنْ يغفُلوا أو يَميلوا، لكلِّ حالٍ عندَهُ عَتادٌ، لا يَقْصُرُ عن الحقِّ، ولا يجاوِزهُ إلى غيرهِ، الَّذين يَلُونَهُ مِنَ النَّاس خيارُهم، وأفضلُهُم عندَهُ أعمُّهُم نصيحةً، وأعظمُهُم عندَه منزلةً أحسنُهُم مواساةً ومؤازَرةً، قال: فسألْتُه عن مجلِسِه، عمَّا كان يصنَعُ فيهِ؟ فقال: كان رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم لا يجلِسُ ولا يقومُ إلَّا على ذِكْرِ اللهِ عزَّ وجلَّ، ولا يوطِّنُ الأماكنَ، وينهَى عن إيطانِها، وإذا انتهَى إلى قومٍ جلَسَ حيثُ يَنتهي به المجلِسُ، ويأمُرُ بذلكَ، ويُعطي كلَّ جلسائِهِ بنصيبِه حتَّى لا يحسَبُ جليسُهُ أنَّ أحدًا أكرَمَ عليهِ منهُ، مَن جالسَهُ أو قاوَمَهُ لحاجةٍ، صابَرَهُ حتَّى يكونَ هو المنصرِفَ عنهُ، مَن سألهُ حاجَةً لم يَرُدَّهُ إلَّا بها أو بميسورٍ مِنَ القولِ، قد وسِعَ النَّاسَ بسْطُهُ وخُلُقُه، فصار لهُم أَبًا، وصاروا عندَه في الحقِّ سواءً، متقاربينَ متفاضِلينَ فيه بالتَّقوَى، وفي الروايةِ الأُخرى: صاروا عندَه في الحقِّ سواءً، مجلسُهُ مجلِسُ حِلْمٍ وحياءٍ، وصدْقٍ وأمانةٍ، لا تُرفَعُ فيه الأصواتُ، ولا تُؤْبَنُ فيه الحُرَمُ، ولا تُنْثَى فَلَتاتُهُ، يتعاطَفونَ فيه بالتقوى متواضِعينَ، يوقِّرونَ فيه الكبيرَ، ويَرحَمونَ الصَّغيرَ، ويُرْفِدونَ ذا الحاجةِ، ويَرحمونَ الغَريبَ، قال: فسألْتُهُ عن سيرتِه صلَّى الله عليه وسلَّم في جُلسائِهِ، فقال: كان رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم دائِمَ البِشْرِ، سهْلَ الخُلُقِ، ليِّنَ الجانبِ، ليس بفَظٍّ، ولا غليظٍ، ولا صَخَّابٍ في الأسواقِ، ولا فَحَّاشٍ، ولا عَيَّابٍ، ولا مَدَّاحٍ، يَتغافَلُ عمَّا لا يَشتهي، ولا يُؤيِسُ منه راجيَه، قد ترَكَ نفْسَه مِن ثلاثٍ: المِراء، والإِكثار، وما لا يَعنيهِ، وترَكَ النَّاسَ مِن ثلاثٍ: كان لا يَذُمُّ أحدًا، ولا يُعَيِّرُه، ولا يَطلُبُ عوْرتَه، ولا يتكلَّمُ إلا فيما يَرْجو ثوابَه، إذا تكلَّم أَطرَقَ جلساؤُهُ كأنَّما على رُؤوسِهِمُ الطَّيْرُ، إذا سكتَ تكلَّموا، لا يتنازَعونَ عندَه الحديثَ، مَن تَكلَّمَ عندَه أنصَتوا له حتَّى يَفرُغَ، حديثُهم عندَه حديثُ أوَّلِهِم، يَضحَكُ ممَّا يَضحَكونَ منه، ويَتعجَّبُ ممَّا يَتعجَّبونَ منهُ، ويَصبِرُ للغريبِ على الجَفْوةِ في مَنطِقِهِ ومسألتِهِ، حتَّى إنْ كان أصحابُهُ لَيَسْتَجْلِبونَهم، ويقولُ: إذا رأيتُمْ صاحبَ الحاجةِ يَطلُبُها فأَرْفِدُوه، ولا يَطلُبُ الثِّناءَ إلَّا مِن مُكافِئٍ، ولا يَقطَعُ على أحدٍ حديثَه حتَّى يتجوَّزَهُ فيَقطعُهُ بانتهاءٍ أو قيامٍ، هنا انتهى حديثُ سُفيانَ بنِ وَكيعٍ.

คำแปลภาษาไทย

1270 - เขา (ผู้รายงาน) กล่าวในฮะดีษของสุฟยาน อิบนุ วะกียะอฺ ว่า: พวกเขา (ผู้ติดตาม) เข้าไปในฐานะผู้มาเยี่ยมเยียน และพวกเขาจะไม่จากไปเว้นแต่ได้ลิ้มรส (ความรู้ความเข้าใจ) และพวกเขาจะออกไปในฐานะผู้ชี้นำ – หมายถึง: ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนา – ฉัน (ผู้ถาม) กล่าวว่า: "โปรดบอกฉันเกี่ยวกับการจากไปของท่านนบี ท่านทำอย่างไรในการนั้น?" เขา (สุฟยาน) กล่าวว่า: “ท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม เก็บรักษาลิ้นของท่าน เว้นแต่ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาและเป็นการรวมใจพวกเขา และไม่ทำให้พวกเขาแตกแยก ท่านให้เกียรติผู้มีเกียรติของทุกกลุ่มชน และแต่งตั้งเขาเป็นผู้นำของพวกเขา ท่านระมัดระวังผู้คน และป้องกันตนเองจากพวกเขา โดยไม่ปิดบังอัธยาศัยและมารยาทอันดีงามของท่านจากผู้ใด ท่านเอาใจใส่สหายของท่าน และสอบถามผู้คนเกี่ยวกับเรื่องราวของผู้คน ท่านส่งเสริมความดีและทำให้แข็งแกร่ง และประณามความชั่วและทำให้มันอ่อนแอลง ท่านมีความพอดีในทุกเรื่อง ไม่มีความขัดแย้ง ท่านไม่ประมาทด้วยกลัวว่าพวกเขาจะประมาทหรือหันเห ท่านมีความพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ ท่านไม่ละเลยความจริง และไม่เกินเลยไปจากสิ่งอื่น ผู้ที่ใกล้ชิดท่านจากหมู่ชนคือผู้ที่ดีที่สุดในหมู่พวกเขา และผู้ที่ดีเลิศที่สุด ณ ท่านคือผู้ที่ให้คำแนะนำแก่ผู้อื่นมากที่สุด และผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในตำแหน่ง ณ ท่านคือผู้ที่ปลอบโยนและสนับสนุนผู้อื่นได้ดีที่สุด” เขา (สุฟยาน) กล่าวว่า: “ฉันถามท่านเกี่ยวกับบรรยากาศในที่นั่งของท่าน ท่านทำอะไรในนั้น?” เขา (สุฟยาน) กล่าวว่า: “ท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จะไม่นั่งและไม่ลุกขึ้นเว้นแต่ด้วยการรำลึกถึงอัลลอฮฺ ผู้ทรงเกริกเกียรติและสูงส่ง ท่านไม่เลือกสถานที่นั่งประจำ และห้ามการเลือกสถานที่นั่งประจำ เมื่อท่านไปถึงกลุ่มชนใด ท่านจะนั่งในที่ที่ที่นั่งนั้นสิ้นสุดลง และท่านสั่งให้ทำเช่นนั้น ท่านให้สิทธิ์แก่ผู้ที่นั่งร่วมกับท่านทุกคนเท่ากัน เพื่อที่ผู้ที่นั่งร่วมกับท่านจะไม่คิดว่ามีใครได้รับเกียรติมากกว่าเขา ผู้ใดที่นั่งร่วมกับท่านหรือปรึกษาหารือกับท่านด้วยความจำเป็น ท่านจะอดทนกับเขาจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายจากไป ผู้ใดที่ขอความช่วยเหลือจากท่าน ท่านจะไม่ปฏิเสธเขา เว้นแต่จะให้ในสิ่งที่เขาต้องการ หรือด้วยคำพูดที่ง่ายดาย อัธยาศัยและมารยาทของท่านครอบคลุมผู้คน จนท่านได้กลายเป็นเสมือนบิดาของพวกเขา และพวกเขาก็เท่าเทียมกันในสิทธิ ณ ท่าน โดยใกล้ชิดกันและแตกต่างกันในความยำเกรง ในอีกสำนวนหนึ่ง: พวกเขาเท่าเทียมกันในสิทธิ ณ ท่าน การรวมตัวของท่านเป็นการรวมตัวแห่งความอดทน ความละอาย ความสัตย์จริง และความไว้วางใจ ไม่มีการส่งเสียงดังในนั้น ไม่มีการประณามเกียรติยศ และไม่มีการเปิดเผยข้อผิดพลาดเล็กน้อย พวกเขาช่วยเหลือซึ่งกันและกันด้วยความยำเกรงอย่างนอบน้อมถ่อมตน พวกเขาให้เกียรติผู้ใหญ่ในนั้น พวกเขาเมตตาผู้น้อย และพวกเขาช่วยเหลือผู้มีความจำเป็น และพวกเขาเมตตาคนแปลกหน้า” เขา (สุฟยาน) กล่าวว่า: “ฉันถามท่านเกี่ยวกับพฤติกรรมของท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ต่อผู้ที่นั่งร่วมกับท่าน” เขาตอบว่า: “ท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม มีใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เสมอ มีอัธยาศัยดี มีความอ่อนโยน ไม่หยาบคาย ไม่แข็งกระด้าง ไม่ส่งเสียงดังในตลาด ไม่ใช้คำหยาบคาย ไม่ตำหนิติเตียน และไม่โอ้อวด ท่านเมินเฉยต่อสิ่งที่ท่านไม่ชอบ และไม่ทำให้ผู้ที่หวังจากท่านสิ้นหวัง ท่านละทิ้งสามสิ่งสำหรับตนเอง: การโต้เถียง การพูดมากเกินไป และสิ่งที่ท่านไม่เกี่ยวข้อง ท่านละทิ้งสามสิ่งจากผู้คน: ท่านไม่ประณามใคร ไม่ตำหนิใคร และไม่แสวงหาข้อบกพร่องของใคร ท่านจะไม่พูดเว้นแต่ในสิ่งที่ท่านหวังผลบุญ เมื่อท่านพูด ผู้ที่นั่งร่วมกับท่านจะนิ่งเงียบราวกับมีนกเกาะอยู่บนศีรษะของพวกเขา เมื่อท่านเงียบ พวกเขาจึงจะพูด พวกเขาไม่โต้แย้งกันในเรื่องการสนทนาต่อหน้าท่าน ผู้ใดที่พูดต่อหน้าท่าน พวกเขาจะฟังเขาจนกว่าเขาจะพูดจบ การสนทนาของพวกเขา ณ ท่านเป็นการสนทนาที่สอดคล้องกับเรื่องที่กล่าวถึงก่อนหน้า ท่านหัวเราะในสิ่งที่พวกเขาหัวเราะ และประหลาดใจในสิ่งที่พวกเขาประหลาดใจ และท่านอดทนต่อคนแปลกหน้าต่อความหยาบคายในการพูดจาและการตั้งคำถามของเขา จนกระทั่งสหายของท่านพยายามชักชวนพวกเขา (ให้เข้าหาท่านนบี) ท่านกล่าวว่า: “เมื่อพวกท่านเห็นผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือแสวงหามัน ก็จงช่วยเหลือเขา” และท่านไม่แสวงหาการสรรเสริญ เว้นแต่จากผู้ตอบแทน และท่านไม่ขัดจังหวะการสนทนาของใคร จนกว่าเขาจะพูดเกินเลยไป ท่านจึงจะขัดจังหวะด้วยการจบประเด็นหรือการลุกขึ้น นี่คือตอนจบของฮะดีษของสุฟยาน อิบนุ วะกียะอฺ”

คำตัดสินโดยสรุป

ไม่ใช่ฮะดีษ