คลังตรวจสอบฮะดีษ

daasee.com · 1 รายการ · ดาวน์โหลดเมื่อ 25/10/2026 02:06

#423ฮะดีษปลอมموضوع، وموجود في كتب التصوُّف
465 - ((ذهب بلال إلى أبي بكر رضي الله عنه يقول له: يا خليفة رسول الله، إني سمعت رسول الله صلَّى الله عليه وسلَّم يقول: أفضل عمل المؤمن الجهاد في سبيل الله، قال له أبو بكر: فما تشاء يا بلال؟ قال: أردت أن أرابط في سبيل الله حتى أموت، قال أبو بكر: ومَن يؤذِّن لنا؟ قال بلال وعيناه تفيضان من الدَّمع: إني لا أؤذِّن لأحد بعد رسول الله صلى الله عليه وسلم، قال أبو بكر: بل ابقَ وأذِّن لنا يا بلال، قال بلال: إن كنت قد أعتقتني لأكون لك، فليكن ما تريد، وإن كنت أعتقتني لله، فدعني وما أعتقتني له، قال أبو بكر: بل أعتقتك لله يا بلال، فسافر إلى الشام حيث بقِي مرابطًا ومجاهدًا يقول عن نفسه: لم أُطق أن أبقى في المدينة بعد وفاة الرسول صلى الله عليه وسلم، وكان إذا أراد أن يؤذِّن، وجاء إلى: أشهد أن محمدًا رسول الله تخنُقه عَبْرتُه، فيبكي، فمضى إلى الشام وذهب مع المجاهدين، وبعد سنين رأى بلال النبي صلَّى الله عليه وسلَّم في منامه وهو يقول: ما هذه الجفوةُ يا بلال؟! ما آن لك أن تزورنا؟! فانتبه حزينًا، فركب إلى المدينة، فأتى قبر النبي صلَّى الله عليه وسلَّم وجعل يبكي عنده، ويتمرَّغ عليه، فأقبل الحسن والحسين فجعل يقبلهما ويضمهما، فقالا له: نشتهي أن تؤذِّن في السَّحر، فعلَا سطح المسجد، فلمَّا قال: الله أكبر الله أكبر، ارتجَّت المدينة، فلمَّا قال: أشهد أن لا إله إلا الله، زادت رجَّتها، فلمَّا قال: أشهد أنَّ محمدًا رسول الله، خرج النساء من خدورهنَّ، فما رُؤي يومٌ أكثر باكيًا وباكية من ذلك اليوم، وعندما زار الشام أمير المؤمنين عمر رضي الله عنه توسَّل المسلمون إليه أن يحمل بلالًا على أن يؤذِّن لهم صلاة واحدة، ودعا أمير المؤمنين بلالًا، وقد حان وقت الصلاة، ورجاه أن يؤذن لهم، وصعِد بلال، وأذن، فبكى الصحابة الذين كانوا أدركوا رسول الله صلَّى الله عليه وسلَّم وبلال يؤذِّن، بكوا كما لم يبكوا من قبل أبدًا، وكان عمر أشدَّهم بكاءً، وعند وفاته تبكي زوجته بجواره، فيقول: لا تبكي، غدًا نَلقَى الأحبَّة، محمدًا وصحْبَه)).

คำแปลภาษาไทย

465 - ((บิลาลได้ไปหา อะบูบักรฺ ขออัลลอฮฺทรงพอพระทัยในตัวท่าน แล้วกล่าวกับเขาว่า: โอ้ ผู้สืบทอดตำแหน่งร่อซูลุลลอฮฺ แท้จริงฉันได้ยินร่อซูลุลลอฮฺกล่าวว่า: "การงานที่ดีที่สุดของผู้ศรัทธาคือการญิฮาดในหนทางของอัลลอฮฺ" อะบูบักรฺกล่าวกับเขาว่า: "แล้วท่านต้องการอะไรหรือ บิลาล?" เขากล่าวว่า: "ฉันต้องการที่จะไปประจำการในหนทางของอัลลอฮฺจนกว่าฉันจะตาย" อะบูบักรฺกล่าวว่า: "แล้วใครจะอะซานให้พวกเราล่ะ?" บิลาลกล่าวขณะที่ดวงตาของเขามีน้ำตาไหลรินว่า: "แท้จริงฉันจะไม่ทำการอะซานให้ใครอีกแล้วหลังจากร่อซูลุลลอฮฺ" อะบูบักรฺกล่าวว่า: "ไม่สิ ท่านจงอยู่ต่อแล้วอะซานให้พวกเราเถิด บิลาล" บิลาลกล่าวว่า: "หากท่านได้ปลดปล่อยฉันให้เป็นของท่าน ก็จงให้เป็นไปตามที่ท่านต้องการเถิด และหากท่านปลดปล่อยฉันเพื่ออัลลอฮฺ ก็จงปล่อยให้ฉันเป็นไปตามที่ท่านได้ปลดปล่อยฉันเพื่อพระองค์" อะบูบักรฺกล่าวว่า: "ไม่สิ ฉันปลดปล่อยท่านเพื่ออัลลอฮฺต่างหาก บิลาล" แล้วเขาก็ออกเดินทางไปยังอัช-ชาม ซึ่งเขาได้พำนักอยู่ที่นั่นในฐานะผู้ประจำการและนักญิฮาด เขาได้กล่าวถึงตัวเองว่า: "ฉันไม่สามารถทนอยู่ในอัล-มะดีนะฮฺได้เลยหลังจากร่อซูลุลลอฮฺเสียชีวิต" และเมื่อใดที่เขาต้องการจะอะซาน และมาถึงประโยค "ฉันขอปฏิญาณว่ามุฮัมมัดคือร่อซูลุลลอฮฺ" เขาก็จะจุกในลำคอด้วยความตื้นตันและร้องไห้ออกมา เขาจึงได้ไปยังอัช-ชามและไปกับบรรดานักญิฮาด และหลังจากหลายปี บิลาลได้ฝันเห็นท่านนบีมุฮัมมัดในความฝันของเขา โดยท่านกล่าวว่า: "นี่มันความห่างเหินอะไรกัน บิลาล?! ถึงเวลาที่ท่านจะมาเยี่ยมเราแล้วมิใช่หรือ?!" เขาตื่นขึ้นมาด้วยความเศร้าโศก จึงเดินทางไปยังอัล-มะดีนะฮฺ แล้วมาที่ก็อบรฺของท่านนบีมุฮัมมัด และเริ่มร้องไห้คร่ำครวญอยู่ ณ ที่นั้น และคลุกตัวอยู่กับก็อบรฺนั้น แล้ว อัล-ฮะซัน และ อัล-ฮุซัยนฺ ก็เข้ามาหาเขา เขาก็เริ่มจูบและกอดทั้งสอง แล้วทั้งสองก็กล่าวกับเขาว่า: "พวกเราปรารถนาให้ท่านอะซานในช่วงซะหัรฺ" เขาจึงขึ้นไปบนหลังคามัสญิด และเมื่อเขากล่าวว่า: "อัลลอฮฺทรงยิ่งใหญ่ที่สุด อัลลอฮฺทรงยิ่งใหญ่ที่สุด" อัล-มะดีนะฮฺก็สั่นสะเทือน และเมื่อเขากล่าวว่า: "ฉันขอปฏิญาณว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ" เสียงสั่นสะเทือนก็เพิ่มขึ้น และเมื่อเขากล่าวว่า: "ฉันขอปฏิญาณว่ามุฮัมมัดคือร่อซูลุลลอฮฺ" บรรดาผู้หญิงก็ออกมาจากห้องของพวกนาง แล้วไม่เคยมีวันที่ผู้ชายและผู้หญิงร้องไห้มากไปกว่าวันนั้นเลย และเมื่ออะมีรุลมุอ์มินีน อุมัรฺ ขออัลลอฮฺทรงพอพระทัยในตัวท่าน ได้เดินทางไปเยี่ยมอัช-ชาม บรรดามุสลิมก็ได้วิงวอนต่อท่านให้ชักชวนบิลาลให้อะซานให้พวกเขาเพียงละหมาดเดียว อะมีรุลมุอ์มินีนจึงเรียกบิลาลมา และเมื่อถึงเวลาละหมาด ท่านก็ขอร้องให้เขาอะซานให้พวกเขา บิลาลจึงขึ้นไปอะซาน และบรรดาเศาะฮาบะฮฺที่เคยทันร่อซูลุลลอฮฺขณะที่บิลาลอะซาน ต่างก็ร้องไห้ พวกเขาร้องไห้ในแบบที่ไม่เคยร้องไห้มาก่อนเลย และอุมัรฺคือผู้ที่ร้องไห้หนักที่สุดในหมู่พวกเขา และเมื่อเขาเสียชีวิต ภรรยาของเขาก็ร้องไห้อยู่ข้างกายเขา เขากล่าวว่า: "อย่าร้องไห้เลย พรุ่งนี้เราจะได้พบกับบรรดาผู้เป็นที่รัก มุฮัมมัดและบรรดาซอหฺบฺของท่าน"))

คำตัดสินโดยสรุป

เป็นเรื่องกุขึ้น และมีอยู่ในตำราของพวกศูฟีย์