1058 - 1061 - أرادَ أبو سُفيانَ أنْ يَجلِسَ على فِراشِ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم عندَ ابنتِهِ أمِّ حَبِيبةَ لَمَّا بلَغَ المَدينةَ، فطَوَتْهُ دُونَهُ، فقال: يا بُنَيَّةُ، ما أدْري: أرَغِبْتِ بي عن هذا الفِراشِ، أَمْ رَغِبْتِ بهِ عنِّي؟ فقالت: بلْ هو فِراشُ النَّبيِّ صلَّى الله عليه وسلَّم، وأنتَ مُشْرِكٌ نَجسٌ، قال: واللهِ لقدْ أصابَكِ بعدِي شَرٌّ، ثمَّ خرجَ حتَّى أتَى رسولَ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم فكلَّمهُ، فلم يَرُدَّ عليه شيئًا.
คำแปลภาษาไทย
เมื่ออบู ซุฟยาน มาถึงเมืองมะดีนะฮ์ เขาก็ต้องการที่จะนั่งบนที่นอนของท่านนบี ที่บ้านลูกสาวของเขา อุมมุ ฮะบีบะฮ์ แต่นางก็ม้วนมันลงก่อนเขา เขากล่าวว่า “โอ้ลูกสาวเอ๋ย พ่อไม่รู้ว่าเจ้าไม่ต้องการให้พ่อ (นั่ง) บนที่นอนนี้เพราะพ่อ หรือเจ้าไม่ต้องการให้ที่นอนนี้ถูกพ่อใช้กันแน่?” นางจึงกล่าวว่า “แต่มันคือที่นอนของท่านนบี และท่านเป็นผู้ตั้งภาคีที่ไม่สะอาด” เขากล่าวว่า “ขอสาบานด้วยอัลลอฮฺ! แน่นอนว่าหลังจากพ่อแล้ว สิ่งไม่ดีได้เกิดขึ้นกับเจ้า” จากนั้นเขาก็ออกไปจนกระทั่งเขาไปหาท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺแล้วพูดคุยกับท่าน แต่ท่านไม่ตอบกลับสิ่งใดแก่เขา
คำตัดสินโดยสรุป
อ่อน (เฎาะอีฟ)