1185 - ผู้คนในที่ประชุมของท่าน อิบนุ อับบาซ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ มา ได้พูดคุยกันถึงความประเสริฐของท่าน อะบู บักรฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ จากนั้นก็กล่าวถึงความประเสริฐของท่าน อุมา รฺ บิน อัล-ค็อฏฏอบ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ พอกับดุลลอฮฺ อิบนุ อับบาซ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ มา ได้ยินเช่นนั้น เขาก็ร้องไห้อย่างหนักจนหมดสติไป ครั้นเมื่อฟื้นคืนสติขึ้นมา เขากล่าวว่า “ขออัลลอฮฺทรงเมตตาชายผู้ซึ่งคำตำหนิของใครก็ไม่อาจยับยั้งเขาจากหนทางของอัลลอฮฺได้ ขออัลลอฮฺทรงเมตตาชายผู้ซึ่งอ่านอัลกุรอาน และปฏิบัติตามสิ่งที่อยู่ในนั้น และได้บังคับใช้บทบัญญัติของอัลลอฮฺตามที่พระองค์ทรงบัญชา ไม่ได้เพิ่มโทษแก่คนใกล้ชิดเพราะความเป็นญาติ และไม่ได้ลดโทษแก่คนห่างไกลเพราะความห่างไกล” จากนั้นเขากล่าวว่า “ขอสาบานด้วยอัลลอฮฺ ฉันเคยเห็นท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้บังคับใช้บทลงโทษแก่ลูกชายของเขาจนกระทั่งเขาเสียชีวิตเพราะเหตุนั้น” แล้วเขาก็ร้องไห้ และผู้คนรอบข้างเขาก็ร้องไห้ เรากล่าวว่า “โอ้ หลานชายของร่อซูลุลลอฮฺ ถ้าท่านเห็นสมควรที่จะเล่าให้เราฟังว่า ท่านอุมา รฺ ได้บังคับใช้บทลงโทษแก่ลูกชายของเขาอย่างไร?” เขาตอบว่า “ขอสาบานด้วยอัลลอฮฺ พวกท่านทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่ฉันเคยลืมไป” ฉันกล่าวว่า “เราขอสาบานต่อท่านด้วยสิทธิของท่านอัล-มุสเฏาะฟา จงเล่าให้เราฟังเถิด!” เขาตอบว่า “โอ้ มวลชนทั้งหลาย วันหนึ่งฉันอยู่ในมัสยิดของร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และท่าน อุมา รฺ บิน อัล-ค็อฏฏอบ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กำลังนั่งอยู่ ผู้คนรอบข้างเขากำลังฟังคำตักเตือนและคำตัดสินของเขาในหมู่พวกเขา ทันใดนั้น เราก็ได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูมัสยิด เธอก้าวข้ามศีรษะของผู้ย้ายถิ่น (มุฮาญิรีน) และผู้ให้ความช่วยเหลือ (อันซอรฺ) จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ เธอกล่าวว่า “อัส-สลามุอะลัยกะ ยา อะมีรุลมุอ์มินีน วะเราะหฺมะตุลลอฮิ วะบะเราะกาตุฮุ” ท่าน อุมา รฺ ตอบว่า “วะอะลัยกิส-สลาม ยา อะมะตัลลอฮฺ ท่านมีเรื่องอะไรหรือ?” เธอกล่าวว่า “มีค่ะ เป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งต่อท่าน ขอท่านจงรับลูกชายของท่านผู้นี้ไปจากฉัน เพราะท่านมีสิทธิในตัวเขามากกว่าฉัน” จากนั้นเธอก็เปิดผ้าคลุมออก ก็ปรากฏว่าบนแขนของเธอนั้นมีทารกคนหนึ่งอยู่ เมื่อท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ เห็นทารกนั้น เขากล่าวว่า “โอ้ อะมะตัลลอฮฺ จงเปิดเผยใบหน้าของท่านเถิด” เธอก็เปิดใบหน้าออก ท่าน อุมา รฺ ก้มหน้าลงพลางกล่าวว่า “ลา เหาล่า วะลา กุววะตะ อิลลา บิลลาฮิล-อะลียิล-อะซีม โอ้นางผู้ นี้ ข้าไม่รู้จักเจ้า แล้วเด็กคนนี้จะเป็นลูกของข้าได้อย่างไร?” หญิงสาวร้องไห้จนผ้าคลุมศีรษะของเธอเปียกชุ่มด้วยน้ำตา จากนั้นเธอกล่าวว่า “โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน ถ้าเขาไม่ใช่ลูกที่อยู่ในครรภ์ของท่าน เขาก็คือลูกของลูกชายท่าน” ท่านอุมา รฺ ถามว่า “ลูกชายคนไหนของฉัน?” เธอบอกว่า “อะบู ชะฮฺมะฮฺ ค่ะ” เขากล่าวว่า “ด้วยวิธีที่อนุมัติหรือต้องห้าม?” เธอกล่าวว่า “สำหรับฉันแล้วเป็นไปโดยอนุมัติ แต่สำหรับเขาแล้วเป็นไปโดยต้องห้าม!” ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “มันเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?” เธอกล่าวว่า “โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน ได้โปรดฟังเรื่องราวของฉันเถิด ขอสาบานด้วยอัลลอฮฺ ฉันจะไม่มีวันเพิ่มหรือลดแม้แต่ตัวอักษรเดียว” ท่าน อุมา รฺ กล่าวแก่เธอว่า “จงยำเกรงอัลลอฮฺ และอย่ากล่าวสิ่งใดนอกจากความจริง” เธอกล่าวว่า “โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน วันหนึ่งฉันกำลังเดินไปทำธุระบางอย่าง แล้วฉันก็เดินผ่านกำแพงแห่งหนึ่งของบะนูน-นัจญา รฺ ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนร้องตะโกนจากข้างหลังฉัน ก็ปรากฏว่าเป็นลูกชายของท่าน อะบู ชะฮฺมะฮฺ กำลังเมามายโซเซ เขาได้ดื่มเหล้าที่บ้านนะซีเกาะฮฺ ชาวยิว เมื่อเขาเข้ามาใกล้ฉัน เขาก็ข่มขู่คุกคามฉันและพยายามล่อลวงฉัน แล้วเขาก็ลากฉันไปที่กำแพง ฉันก็ล้มลงและหมดสติไป ขอสาบานด้วยอัลลอฮฺ ฉันไม่ได้สติจนกระทั่งเขาได้ทำกับฉันเหมือนที่ผู้ชายทำกับภรรยาของเขา! ฉันจึงลุกขึ้นและเก็บเรื่องของฉันเป็นความลับจากลุงและเพื่อนบ้านของฉัน เมื่อวันเวลาของฉันครบถ้วนและเดือนของฉันหมดไป ฉันก็เริ่มเจ็บท้องคลอด และรู้สึกว่ากำลังจะคลอด ฉันจึงออกไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง แล้วฉันก็คลอดเด็กชายผู้นี้ออกมา ฉันตั้งใจจะฆ่าเขา แต่แล้วฉันก็เสียใจกับการกระทำนั้น ขอท่านจงตัดสินตามบทบัญญัติของอัลลอฮฺระหว่างฉันกับเขาเถิด” ท่าน อิบนุ อับบาซ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ มา กล่าวว่า “ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ จึงสั่งให้ผู้ประกาศของเขาร้องประกาศ ผู้คนก็พากันวิ่งไปยังมัสยิด จากนั้นท่าน อุมา รฺ ก็ลุกขึ้นกล่าวว่า “โอ้ มวลหมู่มุฮาญิรีนและอันซอรฺ ทั้งหลาย อย่าเพิ่งแยกย้ายกันไปจนกว่าฉันจะนำข่าวมาให้พวกท่าน” จากนั้นเขาก็ออกจากมัสยิด โดยมีฉันไปด้วย เขามองมาที่ฉันแล้วกล่าวว่า “โอ้ อิบนุ อับบาซ จงรีบไปกับฉัน” เขารีบเดินไปจนใกล้ถึงบ้านของเขา เขาก็เคาะประตู หญิงสาวผู้รับใช้เขาก็ออกมา เมื่อเธอเห็นใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธ เธอกล่าวว่า “เกิดอะไรขึ้นกับท่านคะ?” เขากล่าวว่า “โอ้นางผู้ นี้ ลูกชายของฉัน อะบู ชะฮฺมะฮฺ อยู่ที่นี่หรือไม่?” เธอบอกว่า “เขากำลังรับประทานอาหารอยู่ค่ะ” ท่าน อุมา รฺ จึงเข้าไปแล้วกล่าวแก่เขาว่า “กินเถิดลูกเอ๋ย อีกไม่นานนี่อาจจะเป็นเสบียงสุดท้ายของเจ้าจากโลกนี้” ท่าน อิบนุ อับบาซ กล่าวว่า “ฉันเห็นเด็กหนุ่มผู้นั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปและเขาก็สั่นสะท้าน لقمه หลุดจากมือของเขา” ท่าน อุมา รฺ กล่าวแก่เขาว่า “ลูกเอ๋ย ฉันคือใคร?” เขากล่าวว่า “ท่านคือพ่อของฉัน และคืออะมีรุลมุอ์มินีน” เขากล่าวว่า “แล้วฉันมีสิทธิให้เจ้าเชื่อฟังฉันหรือไม่?” เขากล่าวว่า “มีสิทธิให้เชื่อฟังสองประการที่ถูกบังคับ ประการแรกคือท่านเป็นพ่อของฉัน และอีกประการหนึ่งคือท่านเป็นอะมีรุลมุอ์มินีน” ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “ด้วยสิทธิของนบีของเจ้า และด้วยสิทธิของพ่อของเจ้า ฉันจะไม่ถามเจ้าเกี่ยวกับสิ่งใดนอกจากเจ้าจะบอกฉัน” เขากล่าวว่า “โอ้ พ่อ ฉันจะไม่กล่าวสิ่งใดนอกจากความจริง” เขากล่าวว่า “เจ้าเคยเป็นแขกของนะซีเกาะฮฺ ชาวยิว แล้วดื่มเหล้าที่บ้านเขาจนเมาใช่ไหม?” เขากล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ มันเป็นเช่นนั้นจริง และฉันได้สำนึกผิดแล้ว” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ทุนรอนของผู้ทำผิดคือการสำนึกผิด” จากนั้นเขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ฉันขอให้เจ้าสาบานต่ออัลลอฮฺ เจ้าได้เข้าไปในกำแพงแห่งนั้นของบะนูน-นัจญา รฺ ในวันนั้น แล้วเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วได้ร่วมหลับนอนกับเธอใช่หรือไม่?” เขาก็นิ่งเงียบและร้องไห้ พร้อมกับตบหน้าตัวเอง ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวแก่เขาว่า “ไม่เป็นไร จงพูดความจริงเถิด เพราะอัลลอฮฺทรงรักผู้ที่พูดความจริง” เขากล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ มันเป็นเช่นนั้นจริง และชัยฏอนได้ล่อลวงฉัน และฉันกำลังสำนึกผิดและเสียใจ” เมื่อท่าน อุมา รฺ ได้ยินเช่นนั้น เขาก็จับมือของเขา แล้วจับคอเสื้อเขา และลากเขาไปยังมัสยิด เขากล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ อย่าให้บทลงโทษด้วยดาบประหารฉันต่อหน้าผู้คนมากมายนี้เลย และจงตัดฉันเป็นชิ้นๆ ที่นี่เถิด” ท่าน อุมา รฺ กล่าวว่า “เจ้าไม่ได้ยินพระดำรัสของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเกียรติและสูงส่ง ที่ว่า ‘และให้กลุ่มหนึ่งจากบรรดาผู้ศรัทธาเป็นพยานในการลงโทษของเขาทั้งสอง’ (อันนูรฺ: 2) หรือ?” จากนั้นเขาก็ลากเขาไปจนกระทั่งนำเขาไปอยู่ต่อหน้าบรรดาสาวกของร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ในมัสยิด แล้วเขากล่าวว่า “หญิงคนนั้นพูดจริง และอะบู ชะฮฺมะฮฺ ก็ยอมรับในสิ่งที่เธอกล่าว” เขามีทาสรับใช้คนหนึ่งชื่อ อัฟละหฺ เขากล่าวแก่เขาว่า “โอ้ อัฟละหฺ ฉันมีเรื่องจะขอให้เจ้าช่วย หากเจ้าทำให้สำเร็จ เจ้าจะเป็นอิสระเพื่อพระพักตร์ของอัลลอฮฺ” เขากล่าวว่า “โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน โปรดสั่งฉันเถิด” เขากล่าวว่า “จงจับลูกชายของฉันผู้นี้แล้วเฆี่ยนเขาหนึ่งร้อยที และอย่าได้ย่อหย่อนในการเฆี่ยนเขา” เขากล่าวว่า “ฉันไม่ทำหรอกครับ” แล้วเขาก็ร้องไห้และกล่าวว่า “ฉันน่าจะไม่ได้เกิดมาจากแม่ของฉันเลย จะได้ไม่ต้องถูกบังคับให้เฆี่ยนลูกชายของเจ้านายฉัน” ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวแก่เขาว่า “การเชื่อฟังฉันคือการเชื่อฟังร่อซูลุลลอฮฺ จงทำตามที่ฉันสั่งเจ้า จงถอดเสื้อผ้าของเขาออก” ผู้คนก็พากันร้องไห้คร่ำครวญ เด็กหนุ่มก็ชี้ด้วยนิ้วไปยังพ่อของเขาแล้วกล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ โปรดเมตตาฉันเถิด” ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวแก่เขาพลางร้องไห้ว่า “พระเจ้าของเจ้าจะทรงเมตตาเจ้า และสิ่งนี้ก็เพื่อให้พระองค์ทรงเมตตาฉันและเจ้า” จากนั้นเขากล่าวว่า “โอ้ อัฟละหฺ จงเฆี่ยน!” เขาก็เฆี่ยนไปครั้งแรก เด็กหนุ่มกล่าวว่า “บิสมิลลาฮิร-เราะหฺมานิร-เราะหีม” ท่าน อุมา รฺ กล่าวว่า “เป็นชื่อที่ดีที่เจ้าเรียกหาลูกเอ๋ย” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่สอง เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ๊ย พ่อครับ” ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “จงอดทนเหมือนที่เจ้าฝ่าฝืน” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่สาม เด็กหนุ่มกล่าวว่า “ความปลอดภัย” ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “พระเจ้าของเจ้าจะประทานความปลอดภัยแก่เจ้า” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่สี่ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ้ ช่วยด้วย!” ท่าน อุมา รฺ กล่าวว่า “ความช่วยเหลือจะมาเมื่อเผชิญความยากลำบาก” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่ห้า เด็กหนุ่มก็สรรเสริญอัลลอฮฺ ผู้ทรงเกียรติและสูงส่ง ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “เช่นนั้นแหละที่เจ้าควรสรรเสริญพระองค์” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่สิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ ท่านฆ่าฉันแล้ว!” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าต่างหากที่ฆ่าเจ้า” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่สามสิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “ขอสาบานด้วยอัลลอฮฺ ท่านเผาหัวใจฉันแล้ว” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ไฟนรกนั้นร้อนแรงยิ่งกว่า” ท่าน อิบนุ อับบาซ กล่าวว่า “เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่สี่สิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ ปล่อยฉันไปตามทางของฉันเถิด” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย เมื่อเจ้าได้รับบทลงโทษของอัลลอฮฺครบถ้วนแล้ว เจ้าจะไปที่ไหนก็ได้ตามต้องการ” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่ห้าสิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “ฉันขอสาบานด้วยอัลกุรอาน ให้ท่านปล่อยฉันไปเถิด” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ทำไมอัลกุรอานถึงไม่ตักเตือนเจ้า และไม่ห้ามเจ้าจากการฝ่าฝืนอัลลอฮฺ ผู้ทรงเกียรติและสูงส่งเล่า? โอ้ เจ้าเด็กหนุ่มเฆี่ยนต่อไปเถิด” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่หกสิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ ช่วยฉันด้วยเถิด” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย แท้จริงแล้วชาวนรกเมื่อพวกเขาขอความช่วยเหลือ พวกเขาจะไม่ได้รับความช่วยเหลือ” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่เจ็ดสิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ ขอฉันดื่มน้ำสักอึกเถิด” เขากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย หากพระเจ้าของเจ้าทรงทำให้เจ้าบริสุทธิ์ ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จะให้น้ำแก่เจ้าหนึ่งจิบ ซึ่งเจ้าจะไม่มีวันกระหายอีกเลย โอ้ เจ้าเด็กหนุ่มเฆี่ยนต่อไปเถิด” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่แปดสิบ เด็กหนุ่มกล่าวว่า “โอ้ พ่อครับ อัส-สลามุอะลัยกะ” เขากล่าวว่า “วะอะลัยกัส-สลาม หากเจ้าได้พบกับท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จงฝากสลามจากฉันไปให้ท่านด้วย และจงบอกท่านว่า: ‘ท่านได้ทิ้ง อุมา รฺ ไว้เบื้องหลัง เขากำลังอ่านอัลกุรอานและบังคับใช้บทลงโทษ’ โอ้ เจ้าเด็กหนุ่มเฆี่ยนเขาเถิด” เมื่อเขาเฆี่ยนเป็นครั้งที่เก้าสิบ คำพูดของเขาก็ขาดหายไปและอ่อนแรงลง บรรดาสาวกของร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ก็กระโดดมาจากทุกทิศทาง แล้วพวกเขากล่าวว่า “โอ้ อุมา รฺ ดูเถิดว่าเหลืออีกกี่ครั้ง จงเลื่อนออกไปอีกเวลาหนึ่งเถิด” เขากล่าวว่า “เหมือนที่การฝ่าฝืนไม่อาจเลื่อนออกไป การลงโทษก็ไม่อาจเลื่อนออกไปเช่นกัน” แล้วเสียงกรีดร้องก็ไปถึงแม่ของเขา เธอก็มาพร้อมกับร้องไห้และกรีดร้อง และกล่าวว่า “โอ้ อุมา รฺ ฉันจะทำหัจญ์ด้วยเท้าทุกครั้งที่ถูกเฆี่ยนหนึ่งที และฉันจะบริจาคเงินจำนวนเท่านั้นเท่านี้ dirham” เขากล่าวว่า “แท้จริงแล้วการทำหัจญ์และการบริจาคไม่อาจทดแทนบทลงโทษได้ โอ้ เจ้าเด็กหนุ่ม จงลงโทษให้ครบถ้วนเถิด” เมื่อถึงการเฆี่ยนครั้งสุดท้าย เด็กหนุ่มก็ล้มลงเสียชีวิต ท่าน อุมา รฺ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “ลูกเอ๋ย อัลลอฮฺได้ทรงชำระบาปของเจ้าแล้ว” เขาวางศีรษะของเด็กหนุ่มไว้บนตักของเขาพลางร้องไห้ และกล่าวว่า “พ่อของฉันยอมแลกกับผู้ที่ความจริงได้ฆ่าเขา พ่อของฉันยอมแลกกับผู้ที่เสียชีวิตเมื่อบทลงโทษสิ้นสุดลง พ่อของฉันยอมแลกกับผู้ที่พ่อและญาติพี่น้องของเขาไม่เมตตา!” ผู้คนมองดูเขา แล้วก็พบว่าเขาได้จากโลกนี้ไปแล้ว ไม่มีวันใดที่ยิ่งใหญ่ไปกว่าวันนั้น ผู้คนต่างพากันร้องไห้และคร่ำครวญเสียงดัง หลังจากนั้นสี่สิบวัน ในเช้าวันศุกร์ ฮุซัยฟะฮฺ บิน อัล-ยะมานี ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ มา ก็มาหาท่าน อุมา รฺ แล้วเขากล่าวว่า “ฉันได้ทำวิดรฺในตอนกลางคืน แล้วฉันก็ได้ฝันเห็นร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และมีเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่กับท่านพร้อมเสื้อผ้าสีเขียวสองชุด ร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า “จงฝากสลามจากฉันไปให้ อุมา รฺ และจงบอกเขาว่า: ‘เช่นนี้แหละที่อัลลอฮฺทรงบัญชาให้เจ้าอ่านอัลกุรอานและบังคับใช้บทลงโทษ’” และเด็กหนุ่มกล่าวว่า “จงฝากสลามจากฉันไปให้พ่อของฉัน และจงบอกเขาว่า: ‘อัลลอฮฺได้ทรงทำให้ท่านบริสุทธิ์แล้วเหมือนที่ท่านทำให้ฉันบริสุทธิ์’ วัสสลาม”