252 - ((حوار التشهـُّد: يبدأ المشهد بسيدنا رسول الله وهو يمشي في معيـَّة سيدنا جبريل في طريقهما لسِدرة المنتهى في رحلة المعراج، وفي مكان ما يقف سيدنا جبريل عليه السلام، فيقول له سيدنا محمد صلى الله عليه وسلم: أهنا يَترُك الخليل خليله؟ قال سيدنا جبريل: لكلٍّ منا مقام معلوم يا رسول الله، إذا أنت تقدَّمتَ اخترقت، وإذا أنا تقدَّمتُ احترقت، وصار سيدنا جبريل كالحلس البالي من خشية الله، فتقدَّم سيدنا محمد صلى الله عليه وسلم إلى سِدرة المنتهى، واقترب منها، ثم قال سيدنا رسول الله صلى الله عليه وسلم: التحيات لله والصلوات الطيبات، ردَّ عليه ربُّ العزة: السلام عليك أيها النبي ورحمة الله وبركاته، قال سيدنا رسول الله صلى الله عليه وسلم: السلام علينا وعلى عباد الله الصالحين، فقال سيدنا جبريل، وقال الملائكة المقرَّبون: أشهد أنْ لا إله إلا الله، وأشهد أنَّ محمدًا رسول الله)).
คำแปลภาษาไทย
252 - ((บทสนทนาการตะชะฮฺฮุด: ฉากเริ่มต้นขึ้นด้วยท่านเราะซูลุลลอฮฺ กำลังเดินไปพร้อมกับท่านญิบรีล ในเส้นทางของทั้งสองสู่สิดเราะตุล-มุนตะฮา ในการเดินทางอิสเราะอ์และมิอฺรอจญ์ ณ ที่แห่งหนึ่ง ท่านญิบรีล อะลัยฮิสสลาม ก็หยุดยืน ท่านมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จึงกล่าวแก่ท่านว่า: "ที่นี่หรือที่ผู้เป็นมิตรสนิทจะทิ้งมิตรสนิทของตน?" ท่านญิบรีลกล่าวว่า: "สำหรับพวกเราแต่ละคนมีสถานะที่เป็นที่รู้กันแล้ว โอ้ ท่านเราะซูลุลลอฮฺเอ๋ย หากท่านก้าวหน้าไป ท่านก็จะทะลุผ่านไปได้ แต่หากฉันก้าวหน้าไป ฉันก็จะมอดไหม้" ท่านญิบรีลจึงกลายเป็นเสมือนผ้าปูเก่า ๆ ที่ขาดวิ่นเพราะความยำเกรงต่ออัลลอฮฺ ท่านมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จึงก้าวหน้าไปยังสิดเราะตุล-มุนตะฮา และเข้าใกล้ต้นไม้นั้น แล้วท่านเราะซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ก็กล่าวว่า: "อัต-ตะฮียาตฺ ลิลลาฮฺ วัศ-เศาะละวาตฺ อัฏ-ฏ็อยยิบาตฺ" องค์พระผู้อภิบาลผู้ทรงเกียรติจึงตอบกลับท่านว่า: "อัส-สลามุ อะลัยกะ อัยยุฮัน-นะบีย์ วะเราะฮฺมะตุลลอฮฺ วะบะเราะกาตุฮฺ" ท่านเราะซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า: "อัส-สลามุ อะลัยนา วะอะลา อิบาดิลลาฮิ ศ-ศอลิฮีน" ท่านญิบรีลและบรรดามะลาอิกะฮฺผู้ใกล้ชิดจึงกล่าวว่า: "อัชฮะดุ อัลลา อิลาฮะ อิลลัลลอฮฺ วะอัชฮะดุ อันนะ มุฮัมมะดัน เราะซูลุลลอฮฺ"))
คำตัดสินโดยสรุป
เป็นเรื่องกุที่ถูกโกหกขึ้น และแพร่หลายอยู่ในหมู่พวกศูฟีย์