542 - ((ذكروا أنَّ سليمان كان جالسًا على شاطئ بحر، فبصُر بنملة تحمل حبة قمح، تذهب بها نحو البحر، فجعل سليمان ينظر إليها حتى بلغت الماء، فإذا بضِفْدِعة قد أخرجت رأسها من الماء، ففتحت فاها، فدخلت النملة، وغاصت الضِّفدِعة في البحر ساعة طويلة، وسليمان يتفكر في ذلك متعجبًا، ثم أنها خرجت من الماء، وفتحت فاها، وخرجت النملة ولم يكن معها الحَبَّة، فدعاها سليمان عليه السلام، وسألها وشأنها، وأين كانت؟ فقالت: يا نبيَّ الله، إن في قعر البحر الذي تراه صخرةً مجوفة، وفي جوفها دودة عمياء، وقد خلقها الله تعالى هنالك، فلا تقدر أن تخرج منها لطلب معاشها، وقد وكلني الله برزقها، فأنا أحمل رزقها، وسخَّر الله تعالى هذه الضِّفدِعة لتحملني؛ فلا يضرني الماء في فيها، وتضع فاها على ثقب الصخرة وأدخلها، ثم إذا أوصلت رزقها إليها وخرجت من ثقب الصخرة إلى فيها فتخرجني من البحر، فقال سليمان عليه السلام: وهل سمعت لها من تسبيحة؟ قالت: نعم، إنها تقول: يا مَن لا تنساني في جوف هذه الصخرة تحت هذه اللجة برزقك، لا تنسَ عبادك المؤمنين برحمتك)).
คำแปลภาษาไทย
ได้มีการกล่าวว่า นบีสุลัยมานกำลังนั่งอยู่บนชายหาดแห่งหนึ่ง แล้วท่านมองเห็นมดตัวหนึ่งกำลังแบกเมล็ดข้าวสาลีหนึ่งเมล็ด เดินทางมุ่งหน้าสู่ทะเล นบีสุลัยมานก็เฝ้ามองมันจนกระทั่งมันไปถึงน้ำ ทันใดนั้นมีกบตัวหนึ่งโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ มันอ้าปากออก แล้วมดตัวนั้นก็เข้าไป กบตัวนั้นก็ดำลงไปในทะเลเป็นเวลานาน นบีสุลัยมานก็ใคร่ครวญถึงเรื่องนั้นด้วยความประหลาดใจ จากนั้นกบตัวนั้นก็โผล่ออกมาจากน้ำ และอ้าปากออก มดตัวนั้นก็ออกมาโดยไม่มีเมล็ดข้าวสาลีอยู่กับมันแล้ว นบีสุลัยมาน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) จึงเรียกมดตัวนั้นมา และถามมันเกี่ยวกับเรื่องราวของมัน และมันอยู่ที่ไหนมา มันกล่าวว่า: “โอ้ นบีของอัลลอฮฺ ที่ก้นบึ้งของทะเลที่ท่านเห็นนั้นมีก้อนหินที่กลวงอยู่ และในโพรงของมันมีหนอนตัวหนึ่งตาบอด และอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งได้สร้างมันไว้ที่นั่น มันจึงไม่สามารถออกมาจากที่นั่นเพื่อแสวงหาปัจจัยยังชีพได้ และอัลลอฮฺได้มอบหมายให้ฉันเป็นผู้ดูแลปัจจัยยังชีพของมัน ดังนั้นฉันจึงแบกปัจจัยยังชีพของมันไป และอัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่งได้ทำให้กบตัวนี้มาเพื่อแบกฉันไป ดังนั้นน้ำในปากของมันจึงไม่ทำอันตรายฉัน และมันก็อ้าปากของมันวางลงบนรูของก้อนหิน แล้วฉันก็เข้าไป จากนั้นเมื่อฉันนำปัจจัยยังชีพไปถึงมันแล้ว และออกมาจากรูของก้อนหินไปที่ปากของมัน มันก็จะพาฉันออกจากทะเล” นบีสุลัยมาน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า: “แล้วเจ้าได้ยินการกล่าวสรรเสริญของมันบ้างหรือไม่?” มันกล่าวว่า: “ใช่ มันกล่าวว่า: ‘โอ้ ผู้ที่ไม่เคยลืมฉันในโพรงของก้อนหินก้อนนี้ภายใต้ความลึกนี้ด้วยปัจจัยยังชีพของพระองค์ ขอพระองค์อย่าได้ลืมบ่าวผู้ศรัทธาของพระองค์ด้วยความเมตตาของพระองค์เลย’”
คำตัดสินโดยสรุป
เรื่องราวนี้ไม่มีปรากฏอยู่ในตำราสุนนะฮ์