830 - إنَّ رَجُلَينِ ممن دخل النارَ، اشتد صِياحُهما فقال الربُّ عز وجل:أخرِجُوهما، فلما أُخرجا قال لهما: لأيِّ شيءٍ اشتدَّ صِياحُكما؟ قالا: فعلْنا ذلك لترحمَنا، قال: إنَّ رحمتي لكُما أن تنطلِقا فتُلقيا أنفسَكما حيثُ كنتما من النارِ فينطلقانِ. فيُلقي أحدُهما نفسَه فيجعلُها عليهِ بردًا وسلامًا، ويقوم الآخرُ فلا يُلقي نفسَه، فيقول له الربُّ تبارك وتعالى: ما منعكَ أن تُلقي نفسَك كما ألقَى صاحبُك؟ فيقولُ يا ربِّ إني لأرجو أن لا تُعيدني فيها بعد ما أخْرجْتني فيقول لهُ الربُّ تبارك وتعالى لك رجاؤُكَ فيَدخلانِ الجنةَ جميعًا برحمةِ اللهِ.
คำแปลภาษาไทย
830 - แท้จริง ชายสองคนจากบรรดาผู้ที่ได้เข้าสู่นรก เสียงร้องของพวกเขารุนแรงมาก แล้วองค์อภิบาลผู้ทรงเกียรติและสูงส่งได้กล่าวว่า: "จงนำพวกเขาออกมา!" เมื่อทั้งสองถูกนำออกมา พระองค์ได้กล่าวกับพวกเขาว่า: "เพราะเหตุใดพวกเจ้าจึงร้องไห้รุนแรงนัก?" ทั้งสองกล่าวว่า: "พวกเราทำเช่นนั้นเพื่อพระองค์จะได้ทรงเมตตาเรา" พระองค์กล่าวว่า: "แท้จริงความเมตตาของเราต่อพวกเจ้าคือการที่พวกเจ้าทั้งสองจงไปและโยนตัวเองลงในที่ที่พวกเจ้าเคยอยู่จากนรก" แล้วพวกเขาก็ออกไป คนหนึ่งในสองได้โยนตัวเองลงไป แล้วมันก็กลายเป็นความเย็นและความปลอดภัยแก่เขา ส่วนอีกคนหนึ่งยืนอยู่และไม่โยนตัวเองลงไป แล้วองค์อภิบาลผู้ทรงจำเริญและสูงส่งได้กล่าวกับเขาว่า: "อะไรที่ขัดขวางเจ้าจากการโยนตัวเองลงไปเหมือนกับที่สหายของเจ้าโยนลงไป?" เขาจึงกล่าวว่า: "โอ้องค์อภิบาล แท้จริงฉันหวังว่าพระองค์จะไม่นำฉันกลับเข้าไปในนั้นอีกหลังจากที่พระองค์ได้นำฉันออกมาแล้ว" แล้วองค์อภิบาลผู้ทรงจำเริญและสูงส่งได้กล่าวกับเขาว่า: "ความหวังของเจ้านั้นเป็นของเจ้า" แล้วทั้งสองก็เข้าสู่สรวงสวรรค์ด้วยกันด้วยความเมตตาของอัลลอฮ์
คำตัดสินโดยสรุป
ใช้ไม่ได้