182 - ((قالت السيدة عائشة رضي الله عنها: كنت في حُجرتي أخيط ثوبًا لي، فانكفأ المصباح، وأظلمت الحجرة، وسقط المخيط - أي: الإبرة - فبينما كنت في حيرتي، أتحسَّس مخيطي، إذ أطلَّ علي رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم بوجهه من باب الحُجرة، رفع الشملة وأطل بوجهه، قالت: فوالله الذي لا إله إلا هو، لقد أضاءت أرجاء الحجرة من نور وجهه، حتى لقد التقطت المخيط من نور طلعته، ثم التفتُّ إليه فقلت: بأبي أنت يا رسول الله، ما أضوءَ وجهَك! فقال: يا عائشة، الويل لمن لا يراني يوم القيامة، قالت: ومن ذا الذي لا يراك يوم القيامة يا رسول الله؟ قال: الويل لمن لا يراني يوم القيامة، قالت: ومن ذا الذي لا يراك يوم القيامة يا رسول الله؟ قال: مَن ذُكرت عنده فلم يصلِّ عليَّ)).
คำแปลภาษาไทย
ท่านหญิงอาอิชะฮ์ ร่อฎิยัลลอฮุอันฮา กล่าวว่า: ฉันอยู่ในห้องของฉัน กำลังเย็บเสื้อผ้าให้ตัวเอง แล้วตะเกียงก็ดับลง และห้องก็มืดมิด และเข็มก็ตกลงไป ในขณะที่ฉันกำลังสับสน กำลังคลำหาเข็มของฉัน พลันท่านเราะซูลุลลอฮฺ (ขออัลลอฮฺทรงประทานพรและสันติแก่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ก็โผล่ใบหน้าของท่านเข้ามาทางประตูห้อง ท่านได้ยกผ้าคลุมขึ้นและโผล่ใบหน้าของท่านเข้ามา นางกล่าวว่า: ขอสาบานต่ออัลลอฮฺผู้ซึ่งไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ แท้จริงแล้วแสงสว่างได้ส่องไปทั่วทุกมุมห้องจากรัศมีบนใบหน้าของท่าน จนฉันสามารถเก็บเข็มขึ้นมาได้จากแสงสว่างที่ปรากฏขึ้นของท่าน แล้วฉันก็หันไปทางท่านและกล่าวว่า: โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮฺ ใบหน้าของท่านช่างสว่างไสวอะไรเช่นนี้! ท่านกล่าวว่า: โอ้ อาอิชะฮ์ ความหายนะจงมีแก่ผู้ที่ไม่เห็นฉันในวันกิยามะฮ์ นางกล่าวว่า: ใครกันเล่าโอ้ท่านเราะซูลุลลอฮฺ ที่จะไม่เห็นท่านในวันกิยามะฮ์? ท่านกล่าวว่า: ความหายนะจงมีแก่ผู้ที่ไม่เห็นฉันในวันกิยามะฮ์ นางกล่าวว่า: ใครกันเล่าโอ้ท่านเราะซูลุลลอฮฺ ที่จะไม่เห็นท่านในวันกิยามะฮ์? ท่านกล่าวว่า: คือผู้ที่ฉันถูกกล่าวถึงต่อหน้าเขา แล้วเขาไม่กล่าวขอพรให้ฉัน
คำตัดสินโดยสรุป
ไม่ใช่ฮะดีษ แต่เป็นคำพูดของพวกนักเทศน์