184 - ((كان ثعلبة بن عبد الرحمن رضي الله عنه يخدم النبي في جميع شؤونه، وذات يوم بعثه رسول الله في حاجة له، فمرَّ بباب رجل من الأنصار، فرأى امرأة تغتسل، وأطال النظر إليها، فأخذته الرهبة، وخاف أن ينزل الوحي على رسول الله صلى الله عليه وسلم بما صنع، فلم يعُدْ إلى النبي صلى الله عليه وسلم، ودخل جبالًا بين مكة والمدينة، ومكث فيها قرابة أربعين يومًا، فنزل جبريل على النبي صلى الله عليه وسلم، وقال: يا محمد، إن ربَّك يقرئك السلام، ويقول لك: إنَّ رجلًا من أمَّتك بين حفرة في الجبال يتعوَّذ بي، فقال النبي صلى الله عليه وسلم لعمر بن الخطاب وسلمان الفارسي: انطلقا، فأتياني بثَعلبة بن عبد الرحمن، فليس المقصود غيره، فخرج الاثنان من أنقاب المدينة، فلقيا راعيًا من رعاة المدينة يقال له: زفافة، فقال له عمر: هل لك عِلم بشاب بين هذه الجبال يقال له: ثعلبة؟ فقال: لعلك تريد الهارب من جهنم؟ فقال عمر: وما عِلمك أنه هارب من جهنم؟ قال: لأنه كان إذا جاء جوف الليل، خرج علينا من بين هذه الجبال، واضعًا يده على أمِّ رأسه وهو ينادي: يا ليتك قبضتَ رُوحي في الأرواح، وجسدي في الأجساد، ولم تجدِّدني لفصل القضاء.فقال عمر: إياه نريد، فانطلق بهما، فلما رآه عمر غدًا إليه واحتضنه؛ فقال: يا عمر، هل علم رسول الله بذنبي؟ قال: لا علم لي إلا أنه ذكرك بالأمس، فأرسلني أنا وسلمان في طلبك، قال: يا عمر، لا تدخلني عليه إلا وهو في الصلاة، فابتدر عمر وسلمان الصف في الصلاة، فلما سلم النبي صلى الله عليه وسلم، قال: يا عمر، يا سلمان، ماذا فعل ثعلبة؟ قال: هو ذا يا رسولَ الله، فقام الرسول فحركه وانتبه، فقال له: ما غيَّبك عني يا ثعلبة؟ قال: ذنبي يا رسول الله، قال: أفلا أدلُّك على آية تمحو الذنوب والخطايا؟ قال: بلى يا رسول الله، قال: قل: رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ [البقرة: 201]، قال: ذنبي أعظم، قال رسولُ الله صلى الله عليه وسلم: بل كلام الله أعظم، ثم أمره بالانصراف إلى منزله، فمرَّ من ثعلبة ثمانية أيَّام، ثم إنَّ سلمان أتى رسول الله صلى الله عليه وسلم، فقال: يا رسول الله، هل لك في ثعلبة؛ فإنه لِمَا به قد هلك؟ فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: فقوموا بنا إليه، ودخل عليه الرسول، فوضع رأس ثعلبة في حجره، لكن سرعان ما أزال ثعلبة رأسه من على حجر النبي صلى الله عليه وسلم، فقال له: لم أزلتَ رأسك عن حجري؟فقال: لأنه ملآن بالذنوب، قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ما تشتكي؟ قال: مثل دبيب النمل بين عظمي، ولحمي، وجلدي، قال الرسول الكريم صلى الله عليه وسلم: ما تشتهي؟ قال: مغفرة ربي، فنزل جبريل فقال: يا محمد، إن ربك يقرئك السلام، ويقول لك: لو أنَّ عبدي هذا لقيني بقراب الأرض خطايا، لقيته بقُرابها مغفرة، فأعلمه النبي صلى الله عليه وسلم بذلك، فصاح صيحة بعدها مات على أثرها، فأمر النبي صلى الله عليه وسلم بغسله، وكفنه، فلما صلى عليه الرسول صلى الله عليه وسلم، جعل يمشي على أطراف أنامله، فلما انتهى الدفن قيل لرسول الله صلى الله عليه وسلم: يا رسول الله، رأيناك تمشي على أطراف أناملك؟ قال الرسول صلى الله عليه وسلم: والذي بعثني بالحقِّ نبيًّا، ما قدرت أن أضع قدمي على الأرض من كثرة ما نزل من الملائكة لتشييعه)).
คำแปลภาษาไทย
ซะอ์ละบะฮ์ อิบนุ อับดุรเราะฮ์มาน ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ คอยรับใช้ท่านนบีในทุกเรื่องของท่าน และวันหนึ่ง ท่านร่อซูลุลลอฮ์ใช้ให้เขาไปทำธุระของท่าน เขาจึงผ่านประตูบ้านชายคนหนึ่งจากชาวอันศอร แล้วเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอาบน้ำ และจ้องมองเธอเป็นเวลานาน ความหวาดกลัวเข้าครอบงำเขา และเขากลัวว่าวะฮ์ยูจะถูกประทานลงมายังท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ในสิ่งที่เขากระทำ เขาจึงไม่กลับไปหาท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และเข้าไปในภูเขาที่อยู่ระหว่างมักกะฮ์กับมะดีนะฮ์ และพำนักอยู่ในนั้นเกือบสี่สิบวัน แล้วญิบรีลก็ลงมายังท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม และกล่าวว่า โอ้มุฮัมมัด แท้จริงพระเจ้าของท่านฝากสลามมายังท่าน และบอกท่านว่า แท้จริงชายคนหนึ่งจากประชาชาติของท่านอยู่ระหว่างหลุมในภูเขา กำลังขอความคุ้มครองจากฉัน ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จึงกล่าวแก่อุมัร อิบนุ อัล-ค็อฏฏอบ และซัลมาน อัล-ฟาริซีย์ ว่า พวกเจ้าจงไปแล้วนำซะอ์ละบะฮ์ อิบนุ อับดุรเราะฮ์มาน มาหาฉัน เพราะไม่มีใครอื่นที่ถูกประสงค์นอกเสียจากเขา ทั้งสองคนจึงออกไปจากเส้นทางในมะดีนะฮ์ แล้วพบกับคนเลี้ยงสัตว์คนหนึ่งจากคนเลี้ยงสัตว์ของมะดีนะฮ์ที่ถูกเรียกว่า ซุฟาฟะฮ์ อุมัรจึงกล่าวกับเขาว่า ท่านรู้เรื่องชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ระหว่างภูเขาเหล่านี้ที่ถูกเรียกว่า ซะอ์ละบะฮ์ ไหม? เขาจึงกล่าวว่า ท่านคงต้องการคนที่หนีจากญะฮันนัม ใช่ไหม? อุมัรจึงกล่าวว่า อะไรทำให้ท่านรู้ว่าเขาหนีจากญะฮันนัม? เขากล่าวว่า เพราะเมื่อกลางดึกมาถึง เขาจะออกมาหาพวกเราจากระหว่างภูเขาเหล่านี้ โดยวางมือบนศีรษะของเขา และเขาร้องเรียก: โอ้ ขอให้ท่านเอาชีวิตของฉันไปพร้อมกับชีวิตอื่นๆ และร่างกายของฉันไปพร้อมกับร่างกายอื่นๆ และโปรดอย่าให้ฉันฟื้นขึ้นมาเพื่อการตัดสินคดี อุมัรจึงกล่าวว่า เราต้องการเขาคนนี้แหละ เขาจึงพาคนทั้งสองไป เมื่ออุมัรเห็นเขาจึงรีบเข้าไปหาและกอดเขา เขาจึงกล่าวว่า โอ้อุมัร ท่านร่อซูลุลลอฮ์รู้เรื่องบาปของฉันแล้วหรือ? อุมัรกล่าวว่า ฉันไม่รู้ เว้นแต่ว่าท่าน (นบี) ได้กล่าวถึงเจ้าเมื่อวานนี้ แล้วก็ส่งฉันกับซัลมานมาตามหาเจ้า เขาจึงกล่าวว่า โอ้อุมัร อย่าพาฉันเข้าไปหาท่าน (นบี) เว้นแต่ว่าท่านกำลังละหมาดอยู่ อุมัรและซัลมานจึงรีบไปเข้าแถวละหมาด เมื่อท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ให้สลาม ท่านกล่าวว่า โอ้อุมัร โอ้อัล-ซัลมาน ซะอ์ละบะฮ์เป็นอย่างไรบ้าง? อุมัรกล่าวว่า เขาอยู่นี่แล้ว โอ้อัครทูตของอัลลอฮ์ อัครทูตของอัลลอฮ์จึงลุกขึ้น เขย่าตัวเขาแล้วเขาก็ตื่น ท่านจึงกล่าวกับเขาว่า อะไรทำให้เจ้าห่างหายไปจากฉัน โอ้อัล-ซะอ์ละบะฮ์? เขากล่าวว่า บาปของฉันครับ โอ้อัครทูตของอัลลอฮ์ ท่านกล่าวว่า ฉันจะไม่บอกเจ้าถึงโองการหนึ่งที่ลบล้างบาปและความผิดหรือ? เขากล่าวว่า ได้โปรดครับ โอ้อัครทูตของอัลลอฮ์ ท่านกล่าวว่า จงกล่าวว่า: โอ้พระผู้อภิบาลของเรา โปรดประทานให้แก่พวกเราซึ่งสิ่งที่ดีงามในโลกนี้ และสิ่งที่ดีงามในโลกหน้า และโปรดคุ้มครองพวกเราให้พ้นจากการลงโทษแห่งไฟนรก [อัล-บะเกาะเราะฮ์: 201] เขากล่าวว่า บาปของฉันยิ่งใหญ่กว่า ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า ทว่าถ้อยดำรัสของอัลลอฮ์นั้นยิ่งใหญ่กว่า แล้วท่านก็สั่งให้เขากลับไปที่บ้านของเขา แปดวันผ่านไปหลังจากนั้น แล้วซัลมานก็มาหาท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม แล้วกล่าวว่า โอ้อัครทูตของอัลลอฮ์ ท่านจะไปหาซะอ์ละบะฮ์ไหม? เพราะเขากำลังจะตายจากสิ่งที่เขาเป็นอยู่ ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า งั้นพวกเราจงไปหาเขาเถิด แล้วอัครทูตของอัลลอฮ์ก็เข้าไปหาเขา ท่านจึงวางศีรษะของซะอ์ละบะฮ์บนตักของท่าน แต่ซะอ์ละบะฮ์ก็รีบดึงศีรษะของเขาออกจากตักของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม อย่างรวดเร็ว ท่านจึงกล่าวกับเขาว่า ทำไมเจ้าจึงดึงศีรษะของเจ้าออกจากตักของฉัน? เขากล่าวว่า เพราะมันเต็มไปด้วยบาป ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า เจ้ากำลังเจ็บปวดอะไร? เขากล่าวว่า เหมือนมดคลานอยู่ระหว่างกระดูกของฉัน เนื้อของฉัน และผิวหนังของฉัน อัครทูตผู้ทรงเกียรติ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า เจ้าปรารถนาอะไร? เขากล่าวว่า การอภัยโทษจากพระผู้อภิบาลของฉัน แล้วญิบรีลก็ลงมาแล้วกล่าวว่า โอ้มุฮัมมัด แท้จริงพระเจ้าของท่านฝากสลามมายังท่าน และบอกท่านว่า หากบ่าวคนนี้ของฉันพบฉันด้วยบาปเกือบเต็มแผ่นดิน ฉันก็จะพบเขาด้วยการอภัยโทษเกือบเต็มแผ่นดินเช่นกัน ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จึงแจ้งเรื่องนั้นแก่เขา เขาก็ร้องเสียงดังออกมาหนึ่งครั้งหลังจากนั้น เขาก็ตายจากเสียงนั้น ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม จึงสั่งให้ล้างเขาและห่อหุ้มเขาด้วยผ้ากะฝั่น เมื่ออัครทูตของอัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ละหมาดให้เขา ท่านก็เริ่มเดินด้วยปลายเท้าของท่าน เมื่อการฝังศพเสร็จสิ้น ท่านร่อซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ก็ถูกถามว่า โอ้อัครทูตของอัลลอฮ์ พวกเราเห็นท่านเดินด้วยปลายเท้าของท่าน? อัครทูตของอัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม กล่าวว่า ขอสาบานต่อผู้ที่ส่งฉันมาด้วยความจริงในฐานะนบี ฉันไม่สามารถวางเท้าลงบนพื้นได้ เพราะมีมะลาอิกะฮ์จำนวนมากที่ลงมาเพื่อร่วมส่งเขา
คำตัดสินโดยสรุป
ถูกกุขึ้น