185 - حديث: ((تلى النبي عليه الصلاة والسلام على كفَّار قريش [في الفترة المكية] القرآن الكريم، فجاء المشركون يقولون بزعمهم ومتحدين إياه: أليس هذا القرآن بلسان عربي مبين كما تقول؟! إنك تقول: تستهزئ، بينما العرب تقول: تهزأ، كذلك فإنك تقول: قسورة، والعرب تقول: أسد، وغضنفر، وأبو الحارث، وأسامة، وإلى آخر أسماء الأسد، كما أنك تقول: كُبَّارًا، بينما العرب تقول: كبيرًا، وتقول: عُجاب، والعرب تقول: عجيب.وبعد هذه الاتهامات دخل عليهم المجلس أحد شيوخ الأعراب - أهل البادية - الأقحاح، وكان قد تجاوزت سِنُّه التسعين، فلما رآه النبي صلى الله عليه وسلم، فرِح وسعد لذلك، وضحك صلى الله عليه وسلم حتى بدَت نواجذه، فظن الشيخ الأعرابي أنَّ النبي صلى الله عليه وسلم يضحك عليه لكبر سِنِّه، وانحناء ظهره؛ فقال الأعرابي: (أتستهزئ بي يا ابن قسورة العرب؛ لأني رجلٌ كبَّار؟! إنَّ هذا لشيء عُجاب).
คำแปลภาษาไทย
เรื่องเล่าที่ 185:
นบีอ่านอัลกุรอานให้แก่พวกปฏิเสธศรัทธาแห่งกุเรช [ในช่วงมักกะฮฺ] บรรดาผู้ตั้งภาคีก็มากล่าวอ้างและท้าทายเขาว่า: "อัลกุรอานนี้มิใช่หรือคือภาษาอาหรับที่ชัดเจนอย่างที่เจ้าบอก?! เจ้ากล่าวว่า: ตัสตะฮฺซิอฺ (تستهزئ) ในขณะที่ชาวอาหรับกล่าวว่า: ตะฮฺซะอฺ (تهزأ) เช่นกันเจ้ากล่าวว่า: กัสวะเราะฮฺ (قسورة) และชาวอาหรับกล่าวว่า: อะสัด (أسد), วะฆอฎอนฟัรฺ (غضنفر), อะบูลฮาริษ (أبو الحارث), วะอุสามาะฮฺ (أسامة), และอีกมากมายจากชื่อต่างๆ ของสิงโต เช่นเดียวกับที่เจ้ากล่าวว่า: กุบบารัน (كُبَّارًا) ในขณะที่ชาวอาหรับกล่าวว่า: กะบีรัน (كبيرًا) และเจ้ากล่าวว่า: อุญาบ (عُجاب) และชาวอาหรับกล่าวว่า: อะญิบ (عجيب)"
และหลังจากข้อกล่าวหาเหล่านี้ ได้มีผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายผู้บริสุทธิ์ดั้งเดิมคนหนึ่งเข้ามาในที่ประชุม และอายุของเขาเกินเก้าสิบปีแล้ว เมื่อนบีเห็นเขา ก็ดีใจและมีความสุขกับสิ่งนั้น และนบีก็หัวเราะจนเห็นฟันกรามของเขา ผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายจึงคิดว่านบีกำลังหัวเราะเยาะเขา เนื่องจากความชราของเขา และหลังที่โก่งงอ ผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายจึงกล่าวว่า: "ท่านหัวเราะเยาะข้าหรือโอ้ลูกชายของกัสวะเราะฮฺแห่งอาหรับ เพราะข้าเป็นชายชรามากคนหนึ่งหรือ?! แท้จริงนี่เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่ง!"
นบีอ่านอัลกุรอานให้แก่พวกปฏิเสธศรัทธาแห่งกุเรช [ในช่วงมักกะฮฺ] บรรดาผู้ตั้งภาคีก็มากล่าวอ้างและท้าทายเขาว่า: "อัลกุรอานนี้มิใช่หรือคือภาษาอาหรับที่ชัดเจนอย่างที่เจ้าบอก?! เจ้ากล่าวว่า: ตัสตะฮฺซิอฺ (تستهزئ) ในขณะที่ชาวอาหรับกล่าวว่า: ตะฮฺซะอฺ (تهزأ) เช่นกันเจ้ากล่าวว่า: กัสวะเราะฮฺ (قسورة) และชาวอาหรับกล่าวว่า: อะสัด (أسد), วะฆอฎอนฟัรฺ (غضنفر), อะบูลฮาริษ (أبو الحارث), วะอุสามาะฮฺ (أسامة), และอีกมากมายจากชื่อต่างๆ ของสิงโต เช่นเดียวกับที่เจ้ากล่าวว่า: กุบบารัน (كُبَّارًا) ในขณะที่ชาวอาหรับกล่าวว่า: กะบีรัน (كبيرًا) และเจ้ากล่าวว่า: อุญาบ (عُجاب) และชาวอาหรับกล่าวว่า: อะญิบ (عجيب)"
และหลังจากข้อกล่าวหาเหล่านี้ ได้มีผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายผู้บริสุทธิ์ดั้งเดิมคนหนึ่งเข้ามาในที่ประชุม และอายุของเขาเกินเก้าสิบปีแล้ว เมื่อนบีเห็นเขา ก็ดีใจและมีความสุขกับสิ่งนั้น และนบีก็หัวเราะจนเห็นฟันกรามของเขา ผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายจึงคิดว่านบีกำลังหัวเราะเยาะเขา เนื่องจากความชราของเขา และหลังที่โก่งงอ ผู้เฒ่าชาวอาหรับทะเลทรายจึงกล่าวว่า: "ท่านหัวเราะเยาะข้าหรือโอ้ลูกชายของกัสวะเราะฮฺแห่งอาหรับ เพราะข้าเป็นชายชรามากคนหนึ่งหรือ?! แท้จริงนี่เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่ง!"
คำตัดสินโดยสรุป
ไม่มีที่มา และไม่พบอยู่ในตำราฮะดีษ