แท้จริงท่านนบีมุฮัมมัด เมื่อการหันเหของกลุ่มชนของท่านสร้างความยากลำบากแก่ท่าน ท่านปรารถนาในใจว่าจะไม่มีสิ่งใดถูกประทานลงมาแก่ท่านที่ทำให้พวกเขาตีตัวออกห่างจากท่าน เนื่องจากความกระตือรือร้นของท่านต่อการศรัทธาของพวกเขา อยู่มาวันหนึ่ง ท่านกำลังนั่งอยู่ในที่ชุมนุมแห่งหนึ่งของพวกเขา และซูเราะห์อัน-นัจญ์ม อิซา ฮะวา ได้ถูกประทานลงมาแก่ท่าน ท่านจึงเริ่มอ่านมันแก่พวกเขา จนกระทั่งถึงโองการที่กล่าวว่า: “พวกเจ้ามิได้เห็นดอกหรือ ลาตและอุซซา (19) และมานาตอื่น ซึ่งเป็นที่สามดอกหรือ?” [อัน-นัจญ์ม: 19, 20] และความปรารถนานั้นอยู่ในใจของท่าน สิ่งที่ชัยฏอนได้เป่าเข้ามาในท่านจึงไหลออกมาจากลิ้นของท่านว่า: (ติลกัล-ฆะรอนีกุล-อุลา และแท้จริงการขอความช่วยเหลือจากพวกมันเป็นสิ่งที่หวังได้) เมื่อกุเรชได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ดีใจ และท่านเราะซูลุลลอฮฺก็อ่านต่อไปจนกระทั่งจบบทซูเราะห์ เมื่อท่านสุญูดในตอนท้ายของมัน ทุกคนที่อยู่ในที่ชุมนุมนั้น ไม่ว่าจะเป็นมุสลิมหรือผู้ตั้งภาคี ต่างก็สุญูดไปพร้อมกับท่าน กุเรชจึงแยกย้ายกันไปด้วยความยินดีและกล่าวว่า: “มุฮัมมัดได้กล่าวถึงพระเจ้าของเราด้วยการกล่าวถึงที่ดีที่สุดแล้ว” ญิบรีลได้มาหาท่านและกล่าวว่า: “ท่านทำอะไรลงไป?! ท่านได้อ่านแก่ผู้คนในสิ่งที่ข้าไม่ได้นำมาให้ท่านจากอัลลอฮฺ!” ท่านเราะซูลุลลอฮฺจึงเสียใจและหวาดกลัวอย่างรุนแรง อัลลอฮฺจึงประทานโองการนี้ลงมา: “เว้นแต่เมื่อเขาปรารถนา ชัยฏอนก็จะแทรกแซงในการปรารถนาของเขา” [อัล-ฮัจญ์: 52]