ในวันกิยามะฮ์ ผู้คนบางส่วนจะถูกสั่งให้ไปยังสวนสวรรค์ จนกระทั่งเมื่อพวกเขาเข้าใกล้สวรรค์ ได้สูดดมกลิ่นหอมของมัน และมองเห็นปราสาทราชวังของมัน รวมถึงสิ่งที่อัลลอฮฺทรงเตรียมไว้ให้พวกเขาในนั้น พวกเขาจะถูกเรียก (หรือ: มีเสียงเรียก) ว่า “จงขับไล่พวกเขาออกจากมันไป! พวกเขาไม่มีส่วนได้ในนั้น” ดังนั้นพวกเขาจึงกลับมาด้วยความเสียใจที่ไม่มีผู้ใดเคยกลับมาด้วยความเสียใจเช่นนั้นมาก่อน

แล้วพวกเขากล่าวว่า “โอ้ พระผู้อภิบาลของเรา! หากท่านให้พวกเราเข้านรกเสียก่อนที่จะแสดงให้พวกเราเห็นซึ่งรางวัลของท่าน และสิ่งที่ท่านเตรียมไว้ให้พวกเขาในนั้น (สวรรค์) เสียอีก”

อัลลอฮฺกล่าวว่า “นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการให้พวกเจ้าเป็น พวกเจ้าเคย เมื่อพวกเจ้าอยู่ตามลำพังกับข้า พวกเจ้ากลับฝ่าฝืนข้าด้วยบาปใหญ่ๆ และเมื่อพวกเจ้าพบปะผู้คน พวกเจ้ากลับพบปะพวกเขาด้วยความนอบน้อม พวกเจ้าโอ้อวดผู้คน แตกต่างจากสิ่งที่อยู่ในหัวใจของพวกเจ้า พวกเจ้าเกรงใจผู้คน แต่ไม่เกรงกลัวข้า พวกเจ้าให้เกียรติผู้คน แต่ไม่ให้เกียรติข้า พวกเจ้าหันพึ่งผู้คน แต่ไม่หันพึ่งข้า ดังนั้นวันนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าลิ้มรสการลงโทษอันเจ็บปวด พร้อมกับการที่ข้าได้ริบรางวัลไปจากพวกเจ้า”