وَعَلَى ٱلثَّلَٰثَةِ ٱلَّذِينَ خُلِّفُواْ حَتَّىٰٓ إِذَا ضَاقَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلۡأَرۡضُ بِمَا رَحُبَتۡ وَضَاقَتۡ عَلَيۡهِمۡ أَنفُسُهُمۡ وَظَنُّوٓاْ أَن لَّا مَلۡجَأَ مِنَ ٱللَّهِ إِلَّآ إِلَيۡهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيۡهِمۡ لِيَتُوبُوٓاْۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ
และ (ทรงอภัย) ให้แก่สามคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง จนกระทั่งแผ่นดินทั้ง ๆ ที่มันกว้างกลับคับแคบแก่พวกเขา และจิตใจของพวกเขาก็บีบคั้นพวกเขา และพวกเขาตระหนักว่าไม่มีที่คุ้มภัยใด (ให้พ้น) จาก (การลงโทษของ) อัลลอฮ์ได้ เว้นแต่ (กลับไป) ยังพระองค์ จากนั้นพระองค์ทรงทำให้พวกเขาคิดกลับตัว เพื่อให้พวกเขากลับตัว อัลลอฮ์นั้นพระองค์เป็นผู้รับการกลับตัว ผู้ทรงปรานีเสมอ