ตะบูถ

จงต่อสู้กับบรรดาผู้ที่ไม่ศรัทธาในอัลลอฮ์และวันสุดท้าย และไม่ห้ามสิ่งที่อัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ทรงห้าม และพวกเขาไม่ปฏิบัติตามศาสนาแห่งสัจธรรม จากบรรดาผู้ที่ได้รับคัมภีร์จนกว่าพวกเขาจ่ายส่วยกับมือ ในสภาพที่พวกเขาเป็นผู้ต่ำต้อย

ผู้ศรัทธาทั้งหลาย พวกเจ้าเป็นกระไร เมื่อถูกกล่าวแก่พวกเจ้าว่า จงออกไปในทางของอัลลอฮ์ พวกเจ้าก็ติดอยู่กับแผ่นดิน พวกเจ้าพึงพอใจต่อชีวิตนี้มากกว่าโลกสุดท้ายหรือ? สิ่งอำนวยสุขแห่งชีวิตนี้เทียบกับโลกสุดท้ายแล้ว ไม่เป็นอันใดเว้นแต่เป็นสิ่งเล็กน้อย

ถ้าพวกเจ้าไม่ออกไป พระองค์จะทรงลงโทษพวกเจ้าอย่างเจ็บปวด และจะทรงเปลี่ยนเอาหมู่ชนอื่นจากพวกเจ้ามาแทน และพวกเจ้าไม่อาจยังความเดือดร้อนใดแก่พระองค์ได้ และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงปรีชาสามารถเหนือทุกสิ่ง

ถ้าว่าเป็นผลได้อันใกล้ และเป็นการเดินทางอันสะดวก แน่นอนพวกเขา (คนกลับกลอก) จะตามเจ้า (ออกไป) แต่ความลำบากนั้นมันยาวไกลแก่พวกเขา และพวกเขาจะสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า ถ้าว่าเราสามารถแล้ว แน่นอนเราจะออกไปพร้อมกับพวกท่าน พวกเขาทำตัวของพวกเขาเองให้พินาศ และอัลลอฮ์ทรงรู้ดีว่า แท้จริงพวกเขาเป็นคนโกหก

อัลลอฮ์ทรงอภัยแก่เจ้าแล้ว ไยเจ้าจึงอนุญาตแก่พวกเขา จนกว่าบรรดาผู้สัตย์จริงจะได้เป็นที่กระจ่างแก่เจ้า และเจ้ารู้จักบรรดาผู้โกหก

บรรดาผู้ศรัทธาในอัลลอฮ์และวันสุดท้ายจะไม่ขออนุญาตเจ้า จากการที่พวกเขาจะดิ้นรนต่อสู้ด้วยทรัพย์สินของพวกเขาและชีวิตของพวกเขา และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้บรรดาผู้ยำเกรง

มีเพียงบรรดาผู้ที่ไม่ศรัทธาในอัลลอฮ์และวันสุดท้าย และหัวใจของพวกเขาคลางแคลงเท่านั้นที่จะขออนุญาตเจ้า แล้วพวกเขาวกวนอยู่ในความคลางแคลงของพวกเขา

และถ้าว่าพวกเขาปรารถนาออกไปจริง แน่นอนพวกเขาจะต้องเตรียมสัมภาระ แต่อัลลอฮ์ทรงชังการออกไปของพวกเขา พระองค์จึงทรงทำให้พวกเขายืดยาด และถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงนั่ง (อยู่บ้าน) ร่วมกับบรรดาผู้นั่ง (คนป่วย คนอ่อนแอ หญิง และเด็ก) เถิด

ถ้าพวกเขาออกไปในหมู่พวกเจ้าด้วย พวกเขาก็ไม่เพิ่มอันใดแก่พวกเจ้าเว้นแต่ความปั่นป่วน และแน่นอนพวกเขาจะก่อเรื่องในระหว่างพวกเจ้า โดยปรารถนาความวุ่นวายแก่พวกเจ้า และในหมู่พวกเจ้ามีบรรดาผู้ชอบฟังพวกเขา และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ถึงบรรดาผู้อธรรม

แน่แท้ พวกเขาได้มุ่งก่อกวนมาก่อนแล้ว และพลิกแพลงเรื่องต่าง ๆ ต่อเจ้า จนเมื่อความจริงมาถึง และบัญชาของอัลลอฮ์เป็นที่ประจักษ์ โดยพวกเขาเป็นผู้ชิงชัง

และจากในหมู่พวกเขามีผู้กล่าวว่า จงอนุญาตแก่ฉันเถิดและอย่าให้ฉันวุ่นวายเลย จงรู้เถิดว่า พวกเขาตกอยู่ในความวุ่นวายแล้ว และแท้จริง (นรก) ญะฮันนัมนั้นห้อมล้อมบรรดาผู้ปฏิเสธ

บรรดาผู้ถูกปล่อยไว้ข้างหลังกระหยิ่มใจกับการที่พวกเขานั่งอยู่ข้างหลังศาสนทูตของอัลลอฮ์ และพวกเขาชังการดิ้นรนต่อสู้ด้วยทรัพย์สินของพวกเขาและชีวิตของพวกเขาในทางของอัลลอฮ์ และพวกเขากล่าวว่า จงอย่าออกไปท่ามกลางความร้อนเลย จงกล่าว ไฟ (นรก) ญะฮันนัมนั้นร้อนแรงยิ่งกว่าถ้าว่าพวกเขาเข้าใจ

แล้วถ้าอัลลอฮ์ทรงให้เจ้ากลับไปยังกลุ่มหนึ่งจากหมู่พวกเขา แล้วพวกเขาขออนุญาตเจ้าเพื่อออกไป (ร่วมรบ) ก็จงกล่าว พวกท่านจะไม่ได้ออกไปร่วมกับฉันอีกเลย และพวกท่านจะไม่ได้ต่อสู้กับศัตรูร่วมกับฉันอีก แท้จริงพวกท่านพึงพอใจกับการนั่งเฉยแต่ครั้งแรก ก็จงนั่งร่วมกับบรรดาผู้อยู่ข้างหลัง (ต่อไป) เถิด

และบรรดาผู้แก้ตัวจากหมู่อาหรับชนบทได้มา เพื่อขอให้เป็นที่อนุญาตแก่พวกเขา และบรรดาผู้ที่โกหกอัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ นั่งเฉย (ไม่มาขออนุญาต) โทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวดจะประสบแก่บรรดาผู้ปฏิเสธในหมู่พวกเขา

ไม่เป็นบาปใดแก่บรรดาคนอ่อนแอ และไม่เป็นแก่บรรดาคนป่วย และไม่เป็นแก่บรรดาผู้ที่ไม่พบสิ่งที่จะใช้จ่าย (ในการออกไปรบ) เมื่อพวกเขามีความจริงใจต่ออัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ ไม่มีทางใด ๆ (ที่จะกล่าวโทษ) ต่อบรรดาผู้ประพฤติดีแล้ว และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงปรานีเสมอ

และไม่เป็น (บาปใด) แก่บรรดาผู้ที่มายังเจ้า เพื่อให้เจ้าจัดให้พวกเขาขี่ เจ้าได้กล่าวว่า ฉันไม่พบสิ่งที่จะให้พวกท่านขี่ได้ พวกเขาหันหลังกลับไปโดยดวงตาของพวกเขาเอ่อล้นด้วยน้ำตา เศร้าใจที่ไม่พบสิ่งที่พวกเขาจะใช้จ่าย (ในการไปออกรบ) ได้

ทาง (กล่าวโทษได้) นั้นมีเพียงต่อบรรดาผู้ที่ขออนุญาตเจ้า ทั้ง ๆ ที่พวกเขาเป็นคนร่ำรวย พวกเขาพึงพอใจที่จะอยู่ร่วมกับบรรดาผู้อยู่ข้างหลัง และอัลลอฮ์ทรงผนึกบนหัวใจของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจะไม่ตระหนักรู้

และคนอื่น ๆ พวกเขาได้สารภาพความผิดของพวกเขา พวกเขาปะปนการงานที่ดีกับอันอื่นที่ชั่ว หวังว่าอัลลอฮ์จะอภัยแก่พวกเขา อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงปรานีเสมอ

โดยแน่นอนยิ่ง อัลลอฮ์ได้ทรงอภัยแก่ผู้เผยวจนะ บรรดาผู้อพยพ (ชาวมุฮาญิรีน) บรรดาผู้ช่วยเหลือ (ชาวอันศอร) ที่พวกเขาปฏิบัติตามเขาในยามยากลำบากหลังจากที่หัวใจของคนกลุ่มหนึ่งจากหมู่พวกเขาแทบจะไขว้เขว จากนั้นพระองค์ทรงอภัยให้แก่พวกเขา พระองค์นั้นเป็นผู้ทรงอาทร ผู้ทรงปรานีเสมอ

และ (ทรงอภัย) ให้แก่สามคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง จนกระทั่งแผ่นดินทั้ง ๆ ที่มันกว้างกลับคับแคบแก่พวกเขา และจิตใจของพวกเขาก็บีบคั้นพวกเขา และพวกเขาตระหนักว่าไม่มีที่คุ้มภัยใด (ให้พ้น) จาก (การลงโทษของ) อัลลอฮ์ได้ เว้นแต่ (กลับไป) ยังพระองค์ จากนั้นพระองค์ทรงทำให้พวกเขาคิดกลับตัว เพื่อให้พวกเขากลับตัว อัลลอฮ์นั้นพระองค์เป็นผู้รับการกลับตัว ผู้ทรงปรานีเสมอ