การฆาตกรรม

และ (จงรำลึกถึง) ครั้นเมื่อมูซากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า หมู่ชนของฉัน พวกท่านนั้นได้อธรรมต่อตัวของพวกท่านเอง ที่พวกท่านไปนับถือลูกวัวนั้น (ไว้บูชา) ดังนั้น พวกท่านจงกลับตัวสู่ผู้ทรงสร้างพวกท่านเถิด แล้วจงประหัตประหารกันเอง (*คือให้แบ่งเป็นสองฝ่ายและห้ำหั่นกันเองจนกว่าจะให้ยุติ ผู้ที่ตายจะตายอย่างชะฮีด ส่วนผู้ที่รอดจะได้รับการอภัย) นั่นเป็นการดีกว่าสำหรับพวกท่าน ณ ที่ผู้ทรงสร้างพวกท่าน ภายหลังพระองค์ทรงอภัยโทษแก่พวกเจ้า พระองค์นั้นเป็นผู้ทรงรับการกลับตัว ผู้ทรงปรานีเสมอ

และครั้นเมื่อพวกเจ้ากล่าวว่า มูซา เราจะไม่ฝืนทนต่ออาหารชนิดเดียวอีกต่อไป โปรดขอพระผู้อภิบาลของท่านให้ทรงนำออกมาแก่เรา จากสิ่งที่แผ่นดินให้งอกเงยออกมา ได้แก่ พืชผัก พวกฟักแตง พวกเมล็ดข้าว พวกถั่ว และพวกหัวหอมของมัน เขา (มูซา) กล่าวว่า พวกท่านจะขอเปลี่ยนเอาสิ่งที่ด้อยกว่ามาแทนสิ่งที่ดีกว่าหรือ? พวกท่านจงเข้าเมืองไปเถิด แล้วพวกท่านจะได้ตามที่พวกท่านขอ และความอดสูและความขัดสนได้ถูกฟาดลงบนพวกเขา และพวกเขากลับไปพร้อมโทสะจากอัลลอฮ์ นั่นเพราะพวกเขาปฏิเสธโองการต่าง ๆ ของอัลลอฮ์ และสังหารผู้เผยวจนะ (นบี) ต่าง ๆ โดยมิชอบธรรม นั่นเนื่องด้วยที่พวกเขาดื้อด้าน และคอยละเมิด

และครั้นเมื่อพวกเจ้าได้สังหารชีวิตหนึ่ง แล้วพวกเจ้าต่างซัดทอดต่อกันในเรื่องนั้น และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงนำสิ่งที่พวกเจ้าปิดบังไว้ออกมา

หลังจากนั้น ก็พวกเจ้านี่แหละที่เข่นฆ่าพวกเจ้ากันเอง และได้ขับไล่คนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเจ้าให้ออกจากบ้านเรือนของพวกเขา โดยพวกเจ้าต่างรวมหัวกันต่อต้านพวกเขาอย่างเป็นบาปและเป็นศัตรู และถ้าพวกเขามายังพวกเจ้าในฐานะเชลย พวกเจ้าก็ยอมไถ่ตัวของพวกเขา ทั้ง ๆ ที่มันเป็นที่ต้องห้ามสำหรับพวกเจ้าในการขับไล่พวกเขา พวกเจ้าจะศรัทธาในคัมภีร์บางส่วนและปฏิเสธต่ออีกบางส่วนหรือ? และไม่มีสิ่งใดตอบแทนแก่ผู้กระทำเช่นนั้นในหมู่พวกเจ้า เว้นแต่ความอัปยศแห่งชีวิตในโลกนี้ และในวันแห่งการยืนเข้าเฝ้าพวกเขาจะถูกนำกลับไปสู่การลงโทษอันสาหัสยิ่ง และอัลลอฮ์ไม่เป็นผู้เผลอไผลในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

และแน่นอนเราได้ประทานคัมภีร์แก่มูซา และเราให้มีศาสนทูตหลายคนต่อมาจากเขา และเราได้ประทานหลักฐานอันชัดแจ้งแก่อีซาบุตรแห่งมัรยัม และหนุนเขาด้วยวิญญาณบริสุทธิ์ (ญิบรีล) แล้วทุกครั้งที่มีศาสนทูตคนใดมายังพวกเจ้านำสิ่งที่ใจของพวกเจ้าไม่ปรารถนามา พวกเจ้าก็จะโอหัง แล้ว (ศาสนทูต) กลุ่มหนึ่งพวกเจ้าก็หาว่าโกหก และ (ศาสนทูต) อีกกลุ่มหนึ่งพวกเจ้าก็เข่นฆ่าน่ะหรือ!?

และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงศรัทธาในสิ่งที่อัลลอฮ์ประทานลงมาเถิด พวกเขากล่าวว่า พวกเราศรัทธาในสิ่งที่ถูกประทานแก่พวกเราอยู่แล้ว แต่พวกเขากลับปฏิเสธในสิ่งที่มาหลังจากมัน ทั้งที่มันเป็นสัจธรรมที่ยืนยันสิ่งที่อยู่กับพวกเขา (มุฮัมมัด) จงกล่าวว่า แล้วไฉนก่อนหน้านั้นพวกท่านจึงสังหารบรรดาศาสนทูตของอัลลอฮ์เล่า ถ้าพวกท่านเป็นผู้ศรัทธาจริง

และจงอย่ากล่าวแก่ผู้ถูกสังหารในหนทางของอัลลอฮ์ว่า (พวกเขา) เป็นผู้ที่ตายแล้ว ทว่า พวกเขายังมีชีวิตอยู่ แต่พวกเจ้า (สัมผัส) รับรู้ไม่ได้

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย การลงโทษให้ตายตกตามกันเมื่อมีผู้ถูกสังหารนั้นได้ถูกบัญญัติแก่พวกเจ้า ไทต่อไท ทาสต่อทาส หญิงต่อหญิง และ (ผู้สังหาร) คนใดได้รับการอภัยใด ๆ จากพี่น้องของเขา (*จากญาติฝั่งผู้ถูกสังหาร) ก็จงตามด้วยการปฏิบัติดี และจงจ่าย (ค่าสินไหม) ให้เขาอย่างดีงาม นั่นคือการลดหย่อนและเมตตาจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า แต่ผู้ใดยังละเมิดหลังจากนั้น เขาจะได้รับโทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวด

และจงต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ (*คือเพื่อช่วยเหลือ และเชิดชูศาสนาของอัลลอฮ์) กับบรรดาผู้ที่ต่อสู้กับพวกเจ้า และจงอย่าละเมิด (เกินขอบเขตที่พวกเขาละเมิด) อัลลอฮ์นั้นไม่ทรงรักบรรดาผู้ละเมิด

และจงสังหารพวกเขาไม่ว่าจะพบพวกเขา ณ ที่ใด (ในยามสงคราม) และจงขับไล่พวกเขาออกจากที่ที่พวกเขาเคยขับไล่พวกเจ้า และการก่อความวุ่นวายนั้นร้ายแรงกว่าการสังหาร และจงอย่าต่อสู้กับพวกเขา ณ มัสยิดอัล-ฮะรอม จนกว่าพวกเขาต่อสู้กับพวกเจ้าในนั้น (ก่อน) ฉะนั้นถ้าพวกเขาต่อสู้กับพวกเจ้า (ในนั้น) ก็จงต่อสู้กับพวกเขา เช่นนั้นเอง คือผลตอบแทนของบรรดาผู้ปฏิเสธ

และจงต่อสู้กับพวกเขาจนไม่ปรากฏความวุ่นวายใด และการสักการะเป็นไปเพื่ออัลลอฮ์ (แต่เพียงผู้เดียว) แต่ถ้าพวกเขายุติก็จงอย่าเป็นปฏิปักษ์เว้นแต่ต่อบรรดาผู้อธรรมเท่านั้น

การสู้รบได้ถูกกำหนดแก่พวกเจ้าแล้ว ทั้ง ๆ ที่มันเป็นที่รังเกียจแก่พวกเจ้า และบางทีพวกเจ้าเกลียดสิ่งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่มันดีสำหรับพวกเจ้า และบางทีพวกเจ้าชอบสิ่งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่มันเลวสำหรับพวกเจ้า และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ดี ขณะที่พวกเจ้าไม่รู้

เขาทั้งหลายถามเจ้าเกี่ยวกับเดือนต้องห้าม ซึ่งการสู้รบในนั้น จงกล่าวว่า การสู้รบใน (เดือน) นั้นเป็นบาปใหญ่ แต่การขัดขวางจากทางของอัลลอฮ์ การปฏิเสธ (ศรัทธา) ต่อพระองค์ และ (การขัดขวาง) จากมัสยิดอัล-ฮะรอม และการขับผู้อาศัยใน (บริเวณ) นั้นออกไปจากมัน เป็นบาปใหญ่ยิ่งกว่า ณ ที่อัลลอฮ์ และการก่อความวุ่นวายร้ายแรงกว่าการสังหาร และเขาทั้งหลายจะยังคงต่อสู้กับพวกเจ้าจนกว่าจะทำให้พวกเจ้าออกจากศาสนาของพวกเจ้าถ้าเขาทั้งหลายทำได้ และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าที่ออกจากศาสนาของเขา แล้วตายในสภาพที่เขาเป็นผู้ปฏิเสธ ชนเหล่านั้นการงานทั้งหลายของพวกเขามลายสิ้นทั้งในโลกนี้และโลกสุดท้าย และชนเหล่านั้นเป็นชาวนรก พวกเขาเป็นผู้อยู่ถาวรในนั้น

และพวกเจ้าจงต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ และจงรู้เถิดว่าอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้

(มุฮัมมัด) เจ้าไม่เห็นหรือ? พวกชนชั้นนำจากวงศ์วานอิสรออีลหลัง (สมัย) มูซา เมื่อครั้งที่พวกเขากล่าวแก่ผู้เผยวจนะ (นบีชัมวีล) ของพวกเขาว่า โปรดตั้งกษัตริย์องค์หนึ่งแก่พวกเราเถิด (เพื่อ) พวกเราจะได้ต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ เขากล่าวว่า อาจเป็นได้ว่า ถ้าการต่อสู้ถูกกำหนดแก่พวกท่านแล้วพวกท่านจะไม่ต่อสู้ พวกเขากล่าวว่า และไฉนเล่าที่พวกเราจะไม่ต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ ในเมื่อพวกเราถูกขับจากบ้านเรือนและจากลูก ๆ ของพวกเรา ครั้นเมื่อการต่อสู้ได้ถูกกำหนดแก่พวกเขาแล้ว พวกเขาก็ผินหลังให้ เว้นแต่จำนวนน้อยจากหมู่พวกเขา และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้เกี่ยวกับบรรดาผู้อธรรม

แล้วพวกเขา (*พวกของกษัตริย์ฏอลูต) ก็ปราบเขาทั้งหลาย (*พวกของญาลูต) ลงได้ด้วยอนุมัติของอัลลอฮ์ และดาวูดได้สังหารญาลูต และอัลลอฮ์ได้ทรงประทานอำนาจ (ขึ้นเป็นกษัตริย์) และความรู้แก่เขา และพระองค์ทรงสอนเขาตามที่พระองค์ทรงประสงค์ และมาตรว่ามิใช่เพราะอัลลอฮ์ผลักดันมนุษย์โดยให้บางคนผลักดันอีกบางคนแล้ว แน่นอนแผ่นดินย่อมเสียหาย แต่อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระคุณต่อสากลโลก

ศาสนทูตเหล่านั้น เราโปรดพวกเขาบางคนเหนือกว่าอีกบางคน ในพวกเขามีผู้ที่อัลลอฮ์ทรงสนทนาด้วย และทรงยกพวกเขาบางคนขึ้นหลาย ๆ ขั้น และเราประทานหลักฐานอันชัดแจ้งต่าง ๆ แก่อีซาบุตรแห่งมัรยัม และเราเสริมเขาด้วยวิญญาณบริสุทธิ์ (ญิบรีล) และมาตรว่าอัลลอฮ์ทรงประสงค์ บรรดาผู้อยู่หลังจากพวกเขาจะไม่เข่นฆ่ากันหลังจากที่ได้มีหลักฐานอันชัดเจนมายังพวกเขาแล้ว แต่พวกเขาขัดแย้งกัน แล้วในพวกเขามีผู้ศรัทธาและในพวกเขามีผู้ปฏิเสธ และมาตรว่าอัลลอฮ์ทรงประสงค์ พวกเขาจะไม่เข่นฆ่ากัน แต่อัลลอฮ์นั้นทรงทำตามที่ทรงประสงค์

แน่นอนได้มีสัญญาณหนึ่งสำหรับพวกเจ้า ใน (เรื่องราว) คนสองฝ่ายที่เผชิญหน้ากัน ฝ่ายหนึ่งต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ และอีกฝ่ายเป็นผู้ปฏิเสธที่เห็นพวกเขา (ฝ่ายศรัทธา) ด้วยตาเปล่าว่ามีมากกว่าพวกเขา (ผู้ปฏิเสธ) ถึงสองเท่า และอัลลอฮ์ทรงสนับสนุนด้วยความช่วยเหลือของพระองค์แก่ผู้ที่ทรงประสงค์ ในนั้นแน่นอนมีข้อเตือนสติแก่บรรดาผู้มีสายตา (เฉียบคม)

บรรดาผู้ปฏิเสธต่อโองการต่าง ๆ ของอัลลอฮ์และสังหารบรรดาผู้เผยวจนะ (นบี) โดยไม่ชอบธรรม และสังหารบรรดาผู้กำชับให้มีความเที่ยงธรรมจากหมู่ผู้คนนั้น ก็จงแจ้งข่าวดีแก่พวกเขาถึงโทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวด

พวกเขาไม่อาจทำอันตรายพวกเจ้าได้ เว้นแต่ความเดือดร้อนเล็กน้อย และถ้าพวกเขาต่อสู้กับพวกเจ้า พวกเขาจะผินหลังให้พวกเจ้า จากนั้นพวกเขาจะไม่ถูกช่วยเหลือ

ความอดสูถูกฟาดใส่พวกเขาไม่ว่าจะถูกพบที่ใด เว้นแต่ด้วยเชือกของอัลลอฮ์ และเชือกจากมนุษย์ และพวกเขากลับไปพร้อมโทสะของอัลลอฮ์ และความขัดสนถูกฟาดใส่พวกเขา นั่นเพราะพวกเขาปฏิเสธต่อโองการต่าง ๆ ของอัลลอฮ์ และพวกเขาสังหารบรรดาผู้เผยวจนะ (นบี) โดยไม่ชอบธรรม นั่นเนื่องด้วยที่พวกเขาดื้อดึง และที่พวกเขาเคยละเมิดไว้

และครั้นเมื่อเจ้าจากครอบครัวของเจ้าแต่เช้าตรู่ (เพื่อทำสงครามอุฮุด) เจ้าจัด (ทัพ) บรรดาผู้ศรัทธาให้ประจำตามที่มั่นต่าง ๆ เพื่อการสู้รบ และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้

และมุฮัมมัดหาใช่อื่นเว้นแต่ศาสนทูตผู้หนึ่ง ศาสนทูตต่าง ๆ ได้ล่วงลับไปก่อนหน้าเขาแล้ว แล้วถ้าเขาตายหรือถูกสังหาร พวกเจ้าจะหันส้นเท้าของพวกเจ้ากลับหรือ? และผู้ใดหันส้นเท้าของพวกเขากลับ เขาไม่อาจทำอันตรายใดแก่อัลลอฮ์ได้ และอัลลอฮ์จะทรงตอบแทนบรรดาผู้สนองคุณ

และมีผู้เผยวจนะ (นบี) กี่มากน้อยแล้ว ที่มีกลุ่มชนจำนวนมากร่วมต่อสู้เคียงข้างเขา แล้วพวกเขาไม่ยอมท้อแท้ต่อสิ่งที่มาประสบแก่พวกเขาในหนทางของอัลลอฮ์ และพวกเขาไม่ยอมอ่อนแอ และไม่ยอมสยบ และอัลลอฮ์ทรงรักบรรดาผู้อดทน

จากนั้นพระองค์ทรงประทานความสงบลงบนพวกเจ้าหลังความทุกข์โศกนั้น คือการงีบหลับแผ่ปกคลุมชนกลุ่มหนึ่งจากพวกเจ้า (ที่มอบหมายต่ออัลลอฮ์) และ (อีก) กลุ่มหนึ่งที่ตัวของพวกเขาทำให้พวกเขาเป็นกังวล (ห่วงชีวิตตนเอง) พวกเขาคิดต่ออัลลอฮ์อย่างไม่ถูกต้อง คิดเดาอย่างคนในยุคเขลา พวกเขากล่าวว่า เรามีสิทธิ์ (เลือก) อันใดจากกิจการนี้บ้างเล่า? จงกล่าวว่า งานทั้งปวงนั้นเป็นของอัลลอฮ์ พวกเขาปิดบังในใจของพวกเขา สิ่งที่พวกเขาไม่เผยออกมาแก่เจ้า พวกเขากล่าวว่า มาตรว่าเรามีสิทธิ์ (เลือก) ใดในงานนี้ เราคงไม่ถูกสังหารที่ (อุฮุด) นี้ จงกล่าว มาตรว่าพวกท่านอยู่ในบ้านของพวกท่าน แน่นอนการสังหารที่ถูกกำหนดแก่พวกเขาย่อมจะไปปรากฏถึงที่นอนของพวกเขา และเพื่ออัลลอฮ์จะทรงทดสอบสิ่งที่อยู่ในอกของพวกเจ้า และเพื่อจะทรงขัดเกลาสิ่งที่อยู่ในหัวใจของพวกเจ้า และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในอก

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงอย่าเป็นเหมือนบรรดาผู้ที่ปฏิเสธ และกล่าวแก่พี่น้องของพวกเขาเมื่อออกท่องตามแผ่นดินหรือเป็นนักรบ ว่ามาตรว่าพวกเขาอยู่กับพวกเรา ก็คงไม่ตายหรือถูกสังหาร และเพื่อที่อัลลอฮ์จะทำให้มันเป็นที่รันทดในใจของพวกเขา และอัลลอฮ์ทรงให้เป็นและให้ตาย และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเห็นในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

และแน่นอนถ้าพวกเจ้าถูกสังหารในหนทางของอัลลอฮ์หรือพวกเจ้าตาย แน่นอนการอภัยและเมตตาจากอัลลอฮ์ดีกว่าสิ่งที่พวกเขาสะสม

และแน่นอนถ้าพวกเจ้าตายหรือถูกสังหาร แน่นอนพวกเจ้าจะถูกนำไปชุมนุมยังอัลลอฮ์

และเพื่อพระองค์ทรงรู้ (โดยประจักษ์) ถึงบรรดาผู้กลับกลอก และได้ถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงมาต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ หรือจงป้องกัน (ข้าศึก) พวกเขากล่าวว่า มาตรว่าเรารู้ว่ามีการต่อสู้ แน่นอนเราจะตามพวกท่านไปด้วย พวกเขาในวันนั้นอยู่ใกล้การปฏิเสธมากกว่าการศรัทธา พวกเขากล่าวด้วยปากของพวกเขา ในสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในใจของพวกเขา และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่งถึงสิ่งที่พวกเขาปิดบัง

บรรดาผู้กล่าวแก่พี่น้องของพวกเขา โดยพวกเขานั่งเฉย (ไม่ได้ออกไปร่วมรบด้วย) มาตรว่าพวกเขาเชื่อฟังเรา พวกเขาย่อมไม่ถูกสังหาร จงกล่าวว่า พวกท่านจงปัดความตายให้พ้นจากตัวของพวกท่าน ถ้าพวกท่านเป็นผู้สัตย์จริง

และพวกเจ้าจงอย่าคิดเป็นอันขาด ว่าบรรดาผู้ถูกสังหารในหนทางของอัลลอฮ์ ได้ตายไปแล้ว ทว่า (พวกเขา) ยังมีชีวิต ณ ที่พระผู้อภิบาลของพวกเขา พวกเขาได้รับปัจจัยหล่อเลี้ยง

โดยแน่นอนยิ่ง อัลลอฮ์ทรงได้ยินคำกล่าวของบรรดาผู้ที่กล่าวว่า อัลลอฮ์นั้นยากจน และพวกเรามั่งมี เราจะบันทึกคำที่พวกเขากล่าว และ (บันทึก) การที่พวกเขาสังหารบรรดาผู้เผยวจนะโดยปราศจากความชอบธรรม และเราจะกล่าวว่า พวกเจ้าจงลิ้มรสการลงโทษของเพลิงเผาผลาญ

บรรดาผู้ที่กล่าวว่า อัลลอฮ์นั้นทรงกำชับแก่พวกเราว่า พวกเราจะต้องไม่ศรัทธาในศาสนทูตคนใด จนกว่าเขาจะนำสิ่งพลีกรรมซึ่งไฟจะมากลืนกินมันมา (แสดง) จงกล่าวว่า ได้มีศาสนทูตหลายคนมายังพวกท่านก่อนหน้าฉันพร้อมกับหลักฐานอันชัดแจ้ง และพร้อมกับสิ่งที่พวกท่านกล่าว (นี้) แล้วไฉนพวกท่านจึงสังหารพวกเขาถ้าพวกท่านเป็นผู้สัตย์จริง

แล้วพระผู้อภิบาลของพวกเขาทรงสนองตอบพวกเขา (โดยกล่าวว่า) แท้จริงข้าจะไม่ทำให้การงานของผู้ทำงานในหมู่พวกเจ้าไม่ว่าชายหรือหญิงสูญเปล่า บางคนของพวกเจ้ามาจากอีกบางคน (เท่าเทียมกัน) บรรดาผู้ที่อพยพและถูกขับไล่จากบ้านเรือนของพวกเขา และถูกทำร้ายในหนทางของข้า และต่อสู้ และได้ถูกสังหาร แน่นอนข้าจะลบล้างความผิดต่าง ๆ ของเขาออกจากพวกเขา และแน่นอนข้าจะให้พวกเขาเข้าบรรดาสวรรค์ มีลำน้ำหลายสายไหลอยู่เบื้องล่างของมัน เป็นการตอบแทนจากอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์ ณ ที่พระองค์ มีการตอบแทนอันสวยงาม

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงอย่ากินทรัพย์ของพวกเจ้าในระหว่างพวกเจ้าโดยมิชอบ เว้นแต่เป็นการค้าขายจากความยินยอมกันระหว่างพวกเจ้า และจงอย่าสังหารตัวพวกเจ้า (*ฆ่าตัวเอง ฆ่ากันเอง หรือก่อเหตุที่นำตนเองหรือผู้อื่นสู่ความตาย) อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงกรุณาต่อพวกเจ้าเสมอ

และแม้นว่าเราได้กำหนดแก่พวกเขาว่า พวกเจ้าจงสังหารกันเอง หรือจงออกไปจากบ้านเรือนของพวกเจ้า พวกเขาจะไม่ปฏิบัติมันเว้นแต่ส่วนน้อยจากพวกเขา และถ้าพวกเขาปฏิบัติตามสิ่งที่พวกเขาถูกแนะนำ ย่อมเป็นการดีกว่าสำหรับพวกเขา และเข้มแข็งมั่นคงกว่า

และบรรดาผู้ที่ขายชีวิตในโลกด้วยโลกสุดท้าย จงต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์เถิด และผู้ใดต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์ แล้วเขาถูกสังหาร หรือเขาชนะ ในไม่ช้าเราจะประทานรางวัลอันยิ่งใหญ่แก่เขา

และ (มีเหตุ) อันใดแก่พวกเจ้า ที่พวกเจ้าไม่ต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์ ทั้ง ๆ ที่บรรดาผู้ถูกกดขี่จากชาย หญิง และเด็กทั้งหลาย พวกเขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของเรา! โปรดนำเราออกให้พ้นจากเมืองนี้ ซึ่งชาวเมืองของมันเป็นผู้รังแก และโปรดตั้งผู้ปกครองสำหรับเราจากณ ที่พระองค์ และโปรดตั้งผู้ช่วยเหลือสำหรับเราจากณ ที่พระองค์

บรรดาผู้ศรัทธาต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์ และบรรดาผู้ปฏิเสธต่อสู้ในทางของเจว็ด ดังนั้นจงต่อสู้กับมิตรแท้ของมารเถิด แท้จริงแผนการของมารนั้นอ่อนแอ

เจ้าไม่เห็นหรือ บรรดาผู้ที่ถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงยั้งมือของพวกเจ้า (จากการสู้รบ) และจงดำรงละหมาด และจงจ่ายซะกาต ครั้นเมื่อการสู้รบได้ถูกกำหนดแก่พวกเขา ทันใดคนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขากลัวมนุษย์เหมือนที่กลัวอัลลอฮ์หรือกลัวยิ่งกว่า และพวกเขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของเรา! ไฉนพระองค์จึงทรงกำหนดการสู้รบแก่เรา พระองค์น่าจะเลื่อนออกไปยังกำหนดอันใกล้ จงกล่าว สิ่งอำนวยประโยชน์แห่งโลกนี้มีเล็กน้อย และโลกสุดท้ายนั้นดีกว่าสำหรับผู้ยำเกรง และพวกเจ้าจะไม่ถูกอยุติธรรม (แม้เพียง) เท่าร่องเม็ดอินทผาลัม