أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلۡمَلَإِ مِنۢ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ مِنۢ بَعۡدِ مُوسَىٰٓ إِذۡ قَالُواْ لِنَبِيّٖ لَّهُمُ ٱبۡعَثۡ لَنَا مَلِكٗا نُّقَٰتِلۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۖ قَالَ هَلۡ عَسَيۡتُمۡ إِن كُتِبَ عَلَيۡكُمُ ٱلۡقِتَالُ أَلَّا تُقَٰتِلُواْۖ قَالُواْ وَمَا لَنَآ أَلَّا نُقَٰتِلَ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَقَدۡ أُخۡرِجۡنَا مِن دِيَٰرِنَا وَأَبۡنَآئِنَاۖ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقِتَالُ تَوَلَّوۡاْ إِلَّا قَلِيلٗا مِّنۡهُمۡۚ وَٱللَّهُ عَلِيمُۢ بِٱلظَّٰلِمِينَ
(มุฮัมมัด) เจ้าไม่เห็นหรือ? พวกชนชั้นนำจากวงศ์วานอิสรออีลหลัง (สมัย) มูซา เมื่อครั้งที่พวกเขากล่าวแก่ผู้เผยวจนะ (นบีชัมวีล) ของพวกเขาว่า โปรดตั้งกษัตริย์องค์หนึ่งแก่พวกเราเถิด (เพื่อ) พวกเราจะได้ต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ เขากล่าวว่า อาจเป็นได้ว่า ถ้าการต่อสู้ถูกกำหนดแก่พวกท่านแล้วพวกท่านจะไม่ต่อสู้ พวกเขากล่าวว่า และไฉนเล่าที่พวกเราจะไม่ต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ ในเมื่อพวกเราถูกขับจากบ้านเรือนและจากลูก ๆ ของพวกเรา ครั้นเมื่อการต่อสู้ได้ถูกกำหนดแก่พวกเขาแล้ว พวกเขาก็ผินหลังให้ เว้นแต่จำนวนน้อยจากหมู่พวกเขา และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้เกี่ยวกับบรรดาผู้อธรรม