فَلَمَّا ٱسۡتَيَۡٔسُواْ مِنۡهُ خَلَصُواْ نَجِيّٗاۖ قَالَ كَبِيرُهُمۡ أَلَمۡ تَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ أَبَاكُمۡ قَدۡ أَخَذَ عَلَيۡكُم مَّوۡثِقٗا مِّنَ ٱللَّهِ وَمِن قَبۡلُ مَا فَرَّطتُمۡ فِي يُوسُفَۖ فَلَنۡ أَبۡرَحَ ٱلۡأَرۡضَ حَتَّىٰ يَأۡذَنَ لِيٓ أَبِيٓ أَوۡ يَحۡكُمَ ٱللَّهُ لِيۖ وَهُوَ خَيۡرُ ٱلۡحَٰكِمِينَ
แล้วเมื่อพวกเขาหมดสิ้นความหวังในตัวเขาแล้ว พวกเขาก็หันหน้าซุบซิบกัน คนโตของพวกเขากล่าวว่า พวกท่านไม่รู้หรือว่าพ่อเราได้เอาสัญญาต่ออัลลอฮ์จากพวกเราแล้ว และก่อนหน้านั้นพวกเราเคยทำผิดใน (เรื่องของ) ยูซุฟ ดังนั้นฉันจะไม่ออกจากแผ่นดินนี้ จนกว่าพ่อของฉันจะให้อนุญาตฉัน หรือให้อัลลอฮ์ทรงตัดสินฉัน และพระองค์ทรงเป็นเลิศแห่งผู้ตัดสิน