การอธรรม

และจงสังหารพวกเขาไม่ว่าจะพบพวกเขา ณ ที่ใด (ในยามสงคราม) และจงขับไล่พวกเขาออกจากที่ที่พวกเขาเคยขับไล่พวกเจ้า และการก่อความวุ่นวายนั้นร้ายแรงกว่าการสังหาร และจงอย่าต่อสู้กับพวกเขา ณ มัสยิดอัล-ฮะรอม จนกว่าพวกเขาต่อสู้กับพวกเจ้าในนั้น (ก่อน) ฉะนั้นถ้าพวกเขาต่อสู้กับพวกเจ้า (ในนั้น) ก็จงต่อสู้กับพวกเขา เช่นนั้นเอง คือผลตอบแทนของบรรดาผู้ปฏิเสธ

และจงต่อสู้กับพวกเขาจนไม่ปรากฏความวุ่นวายใด และการสักการะเป็นไปเพื่ออัลลอฮ์ (แต่เพียงผู้เดียว) แต่ถ้าพวกเขายุติก็จงอย่าเป็นปฏิปักษ์เว้นแต่ต่อบรรดาผู้อธรรมเท่านั้น

เขาทั้งหลายถามเจ้าเกี่ยวกับเดือนต้องห้าม ซึ่งการสู้รบในนั้น จงกล่าวว่า การสู้รบใน (เดือน) นั้นเป็นบาปใหญ่ แต่การขัดขวางจากทางของอัลลอฮ์ การปฏิเสธ (ศรัทธา) ต่อพระองค์ และ (การขัดขวาง) จากมัสยิดอัล-ฮะรอม และการขับผู้อาศัยใน (บริเวณ) นั้นออกไปจากมัน เป็นบาปใหญ่ยิ่งกว่า ณ ที่อัลลอฮ์ และการก่อความวุ่นวายร้ายแรงกว่าการสังหาร และเขาทั้งหลายจะยังคงต่อสู้กับพวกเจ้าจนกว่าจะทำให้พวกเจ้าออกจากศาสนาของพวกเจ้าถ้าเขาทั้งหลายทำได้ และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าที่ออกจากศาสนาของเขา แล้วตายในสภาพที่เขาเป็นผู้ปฏิเสธ ชนเหล่านั้นการงานทั้งหลายของพวกเขามลายสิ้นทั้งในโลกนี้และโลกสุดท้าย และชนเหล่านั้นเป็นชาวนรก พวกเขาเป็นผู้อยู่ถาวรในนั้น

และจงต่อสู้กับพวกเขาจนไม่ปรากฏความวุ่นวายใดอีก และศาสนาทั้งหมดเป็นเพื่ออัลลอฮ์ แล้วถ้าพวกเขายุติ ดังนั้นอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงเห็นในสิ่งที่พวกเขากระทำ

และบรรดาผู้ที่เมื่อการอยุติธรรมประสบแก่พวกเขา พวกเขาก็เอาคืน (โดยไม่เกินขอบเขต)

หนทางเอาผิดนั้นอยู่แค่บรรดาผู้ที่อธรรมผู้อื่นและล่วงละเมิดในแผ่นดินโดยไม่ชอบธรรม ชนเหล่านั้นพวกเขาจะได้รับโทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวด