فَلَمَّا قَضَيۡنَا عَلَيۡهِ ٱلۡمَوۡتَ مَا دَلَّهُمۡ عَلَىٰ مَوۡتِهِۦٓ إِلَّا دَآبَّةُ ٱلۡأَرۡضِ تَأۡكُلُ مِنسَأَتَهُۥۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ ٱلۡجِنُّ أَن لَّوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ ٱلۡغَيۡبَ مَا لَبِثُواْ فِي ٱلۡعَذَابِ ٱلۡمُهِينِ
ครั้นเมื่อเราได้กำหนดความตายแก่เขา ไม่ได้มีอันใดบ่งชี้ถึงความตายของเขา นอกจากสัตว์ในดิน (ปลวก) แทะกินไม้เท้าของเขา แล้วเมื่อเขาล้มลง พวกญินจึงได้ตาสว่าง หากพวกตนรู้สิ่งพ้นญาณวิสัยแล้ว พวกตนจะไม่ต้องอยู่กับการทนทุกข์อันน่าอดสูนี้