وَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَٰنَ ٱلضُّرُّ دَعَانَا لِجَنۢبِهِۦٓ أَوۡ قَاعِدًا أَوۡ قَآئِمٗا فَلَمَّا كَشَفۡنَا عَنۡهُ ضُرَّهُۥ مَرَّ كَأَن لَّمۡ يَدۡعُنَآ إِلَىٰ ضُرّٖ مَّسَّهُۥۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلۡمُسۡرِفِينَ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
และเมื่อความทุกข์ประสบแก่มนุษย์ เขาจะพร่ำวิงวอนบนสีข้างของเขา หรือยามนั่ง หรือยามยืน แล้วเมื่อเราได้ปลดเปลื้องความทุกข์ของเขาแล้ว เขาผ่านไปเหมือนว่าเขาไม่เคยวิงวอนเราในเรื่องทุกข์ที่ประสบแก่เขาเลย เช่นนั้นเอง สิ่งที่พวกเขาได้เคยกระทำไว้ถูกตกแต่งให้ดูงดงามแก่พวกที่ใช้ชีวิตเลยเถิด