فَلَمَّا سَمِعَتۡ بِمَكۡرِهِنَّ أَرۡسَلَتۡ إِلَيۡهِنَّ وَأَعۡتَدَتۡ لَهُنَّ مُتَّكَٔٗا وَءَاتَتۡ كُلَّ وَٰحِدَةٖ مِّنۡهُنَّ سِكِّينٗا وَقَالَتِ ٱخۡرُجۡ عَلَيۡهِنَّۖ فَلَمَّا رَأَيۡنَهُۥٓ أَكۡبَرۡنَهُۥ وَقَطَّعۡنَ أَيۡدِيَهُنَّ وَقُلۡنَ حَٰشَ لِلَّهِ مَا هَٰذَا بَشَرًا إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا مَلَكٞ كَرِيمٞ
แล้วเมื่อนางได้ยินข้อโจษจันของพวกนาง นางจึงได้ส่ง (คำเชิญ) ไปยังพวกนาง และเตรียมที่พักพิงสำหรับพวกนาง และได้มอบมีดแก่แต่ละคนในหมู่พวกนาง และนางกล่าวว่า จงออกไปหาพวกนางเถิด แล้วเมื่อพวกนางได้เห็นเขา ก็ตะลึงงันในตัวเขา และบาดมือของพวกนางหลายแผล และพวกนางกล่าวว่า มหาบริสุทธิ์แด่อัลลอฮ์ นี่มิใช่มนุษย์แล้ว นี่มิใช่อื่นเว้นแต่เป็นมลาอิกะฮ์ผู้มีเกียรติ