คนป่วย

มิใช่คุณธรรม การที่พวกเจ้าหันหน้าพวกเจ้าไปทางตะวันออกและทางตะวันตก แต่คุณธรรมคือผู้ที่ศรัทธาในอัลลอฮ์ วันสุดท้าย บรรดามลาอิกะฮ์ บรรดาคัมภีร์ และบรรดาผู้เผยวจนะ (นบี) และเขาบริจาคทรัพย์สินทั้ง ๆ ที่รักมัน ให้แก่ญาติใกล้ชิด เด็กกำพร้า คนขัดสน ผู้เดินทาง (ที่ประสบทุกข์ยาก) ผู้มาขอ และในการไถ่ทาส และเขาดำรงละหมาด จ่ายซะกาต และทำตามสัญญาต่าง ๆ อย่างครบถ้วนเมื่อเขาสัญญา และเป็นผู้อดทนต่อความยากจน การเจ็บป่วย และยามสงคราม ชนเหล่านั้นเป็นบรรดาผู้สัตย์จริง และชนเหล่านั้นนั่นเองเป็นผู้ยำเกรง

(จงถือศีลอด) ในวันต่าง ๆ ที่ถูกนับ (*คือ 29 หรือ 30 วันในเดือนเราะมะฏอน) และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าป่วย หรืออยู่ระหว่างเดินทาง จงนับต่อ (*ให้ถือศีลอดชดใช้) ในวันอื่น และสำหรับผู้ที่ถือมันได้ (*ด้วยความลำบากยิ่ง เช่นคนชรา เจ็บป่วยเรื้อรัง) จงชดเชยด้วยการให้อาหารแก่คนขัดสนหนึ่งคน (หนึ่งวันต่อหนึ่งมื้อ) แต่ผู้ใดสมัครใจทำดี มันเป็นการดีสำหรับเขา และการที่พวกเจ้าถือศีลอดนั้นดียิ่งกว่าสำหรับพวกเจ้า ถ้าพวกเจ้ารู้

เดือนเราะมะฎอน (เดือน) ที่ในนั้นอัลกุรอานถูกประทานลงมา เป็นสิ่งนำทางสำหรับมนุษยชาติ และเป็นหลักฐานอันชัดแจ้งถึงทางถูกต้อง และเป็นข้อจำแนก (ระหว่างความจริงกับความเท็จ) ดังนั้นผู้ใดในหมู่พวกเจ้าที่อยู่ในเดือนนั้น เขาจงถือศีลอดนั้นเถิด และผู้ใดป่วยหรืออยู่ระหว่างเดินทาง จงนับมันต่อ (ถือศีลอดชดใช้) ในวันอื่น อัลลอฮ์ทรงประสงค์ความสะดวกแก่พวกเจ้า และไม่ทรงประสงค์ความลำบากแก่พวกเจ้า และเพื่อให้พวกเจ้าทำได้ครบตามจำนวน และเพื่อให้พวกเจ้าได้แซ่ซ้องเกรียงไกรแด่อัลลอฮ์ที่พระองค์ทรงนำทางพวกเจ้า และเพื่อว่าพวกเจ้าจะสนองคุณ

และจงทำฮัจญ์และอุมเราะฮ์ให้เสร็จสิ้นเพื่ออัลลอฮ์ แต่ถ้าพวกเจ้าถูกจำนน (มีอุปสรรคขัดขวาง) ก็จงเชือดสัตว์พลี (ฮัดย์) ตามที่หาได้ง่าย และจงอย่าโกนศีรษะของพวกเจ้าจนกว่าสัตว์พลีตัวนั้นจะมาถึงที่ของมัน (ที่มักกะฮ์หรือที่ ๆ ผู้ถูกจำนนอยู่) และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าป่วยหรือเกิดภัยที่ศีรษะของเขา (ทำให้มีอันต้องโกนศีรษะ) ดังนั้นการชดเชยคือการถือศีลอด หรือให้ทาน หรือเชือดสัตว์ แล้วเมื่อพวกเจ้าปลอดภัย (ถึงมักกะฮ์) แล้ว ผู้ใดเอาสะดวก (ช่วงรอ) ถึงฮัจญ์ด้วยการทำอุมเราะฮ์ ก็จงเชือดสัตว์พลี (ฮัดย์) ตามที่หาได้ง่าย และผู้ใดที่หาไม่ได้ ก็จงถือศีลอดสามวันใน (ช่วงระหว่าง) ทำฮัจญ์ และอีกเจ็ดวันเมื่อกลับไปแล้ว นั่นคือครบสิบวัน นั่นสำหรับผู้ที่ครอบครัวของเขามิใช่ผู้อยู่ (ถาวร) ณ (บริเวณใกล้) มัสยิดอัล-ฮะรอม และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และจงรู้เถิดว่า อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงลงโทษรุนแรง

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงอย่าเข้าใกล้การละหมาดขณะที่พวกเจ้ามึนเมา จนกว่าพวกเจ้ารู้ (ความหมาย) สิ่งที่พวกเจ้ากล่าว และ (*อย่าเข้าใกล้การละหมาดและเข้ามัสยิด) ขณะมีญะนาบะฮ์ เว้นแต่ผู้เดินผ่าน จนกว่าพวกเจ้าจะอาบน้ำ และถ้าพวกเจ้าป่วย หรืออยู่ระหว่างเดินทาง หรือคนใดจากพวกเจ้ามาจากที่ถ่ายทุกข์ หรือพวกเจ้ามีสัมผัสร่วมกับหญิง แล้วพวกเจ้าหาน้ำไม่พบ จงมุ่งหาดินที่ดี (ทำตะยัมมุม) แล้วจงลูบหน้าของพวกเจ้า และมือของพวกเจ้า อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงไม่ถือสา ผู้ทรงอภัย

และเมื่อเจ้า (มุฮัมมัด) อยู่ในหมู่พวกเขา (*ในสมรภูมิรบ) และเจ้าจะนำพวกเขาละหมาด จงให้คนกลุ่มหนึ่งจากพวกเขายืนละหมาดอยู่กับเจ้า และให้พวกเขาถืออาวุธของพวกเขา และเมื่อพวกเขาก้มกราบแล้ว (*ละหมาดเสร็จแล้ว) ให้พวกเขาไปอยู่ด้านหลังของพวกเจ้า และจงให้กลุ่มอื่นที่ยังไม่ได้ละหมาดมา และให้พวกเขาละหมาดกับเจ้า และให้พวกเขาระแวดระวังและถืออาวุธของพวกเขา บรรดาผู้ปฏิเสธนั้นปรารถนาที่จะให้พวกเจ้าละเลยอาวุธของพวกเจ้า และสัมภาระของพวกเจ้า เขาทั้งหลายจะได้จู่โจมพวกเจ้าในคราวเดียว และไม่เป็นบาปใดแก่พวกเจ้าถ้าพวกเจ้าเดือดร้อนจากฝน หรือพวกเจ้าป่วยในการที่พวกเจ้าวางอาวุธของพวกเจ้าลง แต่พวกเจ้าจงระแวดระวัง อัลลอฮ์นั้นทรงเตรียมการลงโทษอันอัปยศไว้สำหรับบรรดาผู้ปฏิเสธ

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย เมื่อพวกเจ้ายืนขึ้นสู่การละหมาด จงล้างหน้าของพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าถึงข้อศอก และจงลูบศีรษะของพวกเจ้า และ (จงล้าง) เท้าของพวกเจ้าถึงตาตุ่ม แต่ถ้าพวกเจ้ามีญะนาบะฮ์ จงชำระพวกเจ้าให้สะอาด และถ้าพวกเจ้าป่วย หรืออยู่ระหว่างเดินทาง หรือคนใดจากพวกเจ้ามาจากที่ถ่ายทุกข์ หรือพวกเจ้ามีสัมผัสร่วมกับหญิง แล้วพวกเจ้าหาน้ำไม่พบ จงมุ่งหาฝุ่นดินที่ดี (ทำตะยัมมุม) แล้วจงลูบหน้าของพวกเจ้า และมือของพวกเจ้าจากมัน (ฝุ่นดินนั้น) อัลลอฮ์ไม่ทรงปรารถนาที่จะก่อความลำบากใดแก่พวกเจ้า แต่พระองค์ทรงปรารถนาชำระพวกเจ้าให้สะอาด และเพื่อให้ความโปรดปรานของพระองค์ครบครันแก่พวกเจ้า เพื่อว่าพวกเจ้าจะสนองคุณ

ไม่เป็นบาปใดแก่บรรดาคนอ่อนแอ และไม่เป็นแก่บรรดาคนป่วย และไม่เป็นแก่บรรดาผู้ที่ไม่พบสิ่งที่จะใช้จ่าย (ในการออกไปรบ) เมื่อพวกเขามีความจริงใจต่ออัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ ไม่มีทางใด ๆ (ที่จะกล่าวโทษ) ต่อบรรดาผู้ประพฤติดีแล้ว และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงปรานีเสมอ

ไม่เป็นบาปใดแก่คนตาบอด และไม่เป็นบาปแก่คนพิการ และไม่เป็นบาปแก่คนป่วย และไม่เป็นแก่ตัวพวกเจ้าเอง ที่จะรับประทานในบ้านของพวกเจ้า หรือบ้านของพ่อ ๆ ของพวกเจ้า หรือบ้านของแม่ ๆ ของพวกเจ้า หรือบ้านของพี่น้องชายของพวกเจ้า หรือบ้านของพี่น้องหญิงของพวกเจ้า หรือบ้านของพี่น้องชายของพ่อของพวกเจ้า หรือพี่น้องหญิงของพวกพ่อของพวกเจ้า หรือบ้านของพี่น้องชายของแม่ของพวกเจ้า หรือบ้านของพี่น้องหญิงของแม่ของพวกเจ้า หรือที่พวกเจ้าถือครองกุญแจของมัน หรือเพื่อน ๆ ของพวกเจ้า ไม่เป็นบาปใดแก่พวกเจ้าที่จะรับประทานกันเป็นหมู่หรือแยกกัน ครั้นเมื่อพวกเจ้าจะเข้าบ้าน ก็จงให้สลามแก่ตัวของพวกเจ้าเอง เป็นการทักทายจากอัลลอฮ์อันจำเริญและดีงาม เช่นนั้นเอง อัลลอฮ์ได้แจกแจงโองการต่าง ๆ แก่พวกเจ้า เพื่อพวกเจ้าจะได้ใช้ปัญญา

และเมื่อฉันป่วย พระองค์ก็ทรงให้ฉันหาย

ไม่เป็นบาปใดแก่คนตาบอด และไม่เป็นบาปแก่คนพิการ และไม่เป็นบาปแก่คนป่วย และผู้ใดเชื่อฟังอัลลอฮ์และทูตของพระองค์ พระองค์จะทรงให้เขาเข้าสวนสวรรค์ทั้งหลายที่เบื่องล่างของมันมีลำน้ำหลายสายไหลผ่าน และผู้ใดหันหลัง พระองค์จะทรงลงโทษเขาอย่างเจ็บปวด

*แท้จริงพระผู้อภิบาลของเจ้าทรงรู้ดีว่า เจ้ายืนขึ้น (ละหมาด) เกือบสองในสามของกลางคืน และครึ่งหนึ่งของมัน และหนึ่งในสามของมัน พร้อมกับจำนวนหนึ่งจากบรรดาผู้ที่อยู่ร่วมกับเจ้า และอัลลอฮ์ทรงกำหนดกลางคืนและกลางวัน พระองค์ทรงรู้ว่าพวกเจ้าไม่สามารถทำมันได้ตลอด (ทั้งคืน) พระองค์จึงทรงผ่อนปรนให้แก่พวกเจ้า ดังนั้นพวกเจ้าจงอ่านอัลกุรอานตามที่ง่ายเถิด พระองค์ทรงรู้ดีว่าในหมู่พวกเจ้าจะมีคนป่วย และคนอื่นเดินทางในแผ่นดินเพื่อแสวงหาความโปรดปรานของอัลลอฮ์ และคนอื่นต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ ดังนั้นพวกเจ้าจงอ่านจาก (อัลกุรอาน) นั้นตามที่ง่ายเถิด และจงดำรงละหมาด และจงจ่ายซะกาต และจงให้อัลลอฮ์ยืมอย่างสวยงาม และความดีอันใดที่พวกเจ้าได้กระทำล่วงหน้าไว้เพื่อตัวของพวกเจ้า พวกเจ้าก็จะพบมัน ณ ที่อัลลอฮ์ มันเป็นการดีกว่า และเป็นรางวัลตอบแทนที่ใหญ่กว่า และจงขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์ อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตา