จอร์แดน

และ (จงรำลึกถึง) ครั้นเมื่อเราได้ตรัสว่า พวกเจ้าจงเข้าไปในเมืองนี้เถิด แล้วจงบริโภคจากสิ่งที่มีในนั้นตามที่พวกเจ้าปรารถนาอย่างสุขสำราญ และจงเข้าประตูอย่างผู้โน้มศีรษะ (ด้วยความนอบน้อม) และจงกล่าวว่า โปรดลบล้าง (บาป) เราจะอภัยแก่พวกเจ้าในความผิดต่าง ๆ ของพวกเจ้า และเราจะเพิ่มพูน (*การอภัย และสิ่งดีงาม) แก่บรรดาผู้ประพฤติดี

โอ้ หมู่ชนของฉัน จงเข้าไปในแผ่นดินอันบริสุทธิ์นั้นเถิด ที่อัลลอฮ์กำหนดให้แก่พวกเจ้า และจงอย่าหันหลังของพวกเจ้ากลับ จะทำให้พวกเจ้ากลายเป็นผู้ขาดทุน

พวกเขากล่าวว่า โอ้ มูซา ใน (เมือง) นั้นมีหมู่คนผู้เหี้ยมโหด และพวกเรานั้นจะไม่เข้าไปในนั้นจนกว่าพวกเขาจะออกจากมัน และถ้าพวกเขาออกจากมันแล้ว พวกเราจึงจะเป็นผู้เข้าไป

ชายสองคนจากบรรดาผู้มีความยำเกรง -อัลลอฮ์ทรงให้ความโปรดปรานแก่ทั้งสอง- ได้กล่าวว่า พวกท่านจงเข้าประตูนั้นไปหาพวกเขาเถิด และเมื่อพวกท่านเข้ามันไปแล้ว พวกท่านจะเป็นผู้ชนะ และจงยำเกรงอัลลอฮ์ถ้าพวกท่านเป็นผู้ศรัทธา

พวกเขากล่าวว่า โอ้ มูซา พวกเราจะไม่เข้าไปในนั้นโดยเด็ดขาด ตราบที่พวกเขายังอยู่ในนั้น ดังนั้นท่านและพระผู้อภิบาลของท่านจงไปเถิด แล้วจงต่อสู้ พวกเรานั้นจะอยู่ตรงนี้เป็นผู้นั่ง (คอย)

เขา (มูซา) กล่าวว่า พระผู้อภิบาลของฉัน ฉันนั้นไม่มีอำนาจ (บังคับผู้ใด) นอกจากตัวของฉันเองและพี่ชายของฉัน ดังนั้นโปรดแยกระหว่างเราและระหว่างหมู่ชนผู้ละเมิดด้วยเถิด

พระองค์ตรัสว่า มันนั้นจะเป็นที่ต้องห้ามแก่พวกเขาสี่สิบปี พวกเขาจะระเหเร่ร่อนไปในแผ่นดิน ดังนั้นเจ้าจงอย่าเสียใจกับหมู่ชนผู้ละเมิดเลย

และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงอาศัยอยู่ในเมืองนี้ และจงกินจากสิ่งที่มีในนั้นตามที่พวกเจ้าปรารถนา และจงกล่าวคำว่า โปรดลบล้างบาป และจงเข้าประตูอย่างผู้โน้มศีรษะ (ด้วยความนอบน้อม) เราจะอภัยในความผิดต่าง ๆ ของพวกเจ้าแก่พวกเจ้า เราจะเพิ่มพูน (รางวัล) ให้แก่บรรดาผู้ประพฤติดี