มัดยัน

บรรดาชาวป่าทึบไม่เชื่อบรรดาผู้นำสาส์น

และลูฎ ครั้นเมื่อเขากล่าวแก่หมู่ชนของเขา พวกท่านกระทำการเลวทราม (บาปใหญ่ ผิดในกาม และชายเข้าหาชาย) ทั้ง ๆ ที่พวกท่านเห็น (กันจะแจ้ง) หรือ?

แท้จริงพวกท่านเข้าหาผู้ชายด้วยความกำหนัดแทนผู้หญิงหรือ? ทว่า พวกท่านเป็นหมู่ชนโง่เขลา

ดังนั้น คำตอบของหมู่ชนของเขาหาเป็นอื่นใดไม่ นอกจากกล่าวว่า จงให้ตระกูลของลูฏออกไปจากเมืองของพวกท่านเถิด แท้จริงพวกเขาเป็นพวกคนที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง

แล้วเราได้ช่วยเขาและคนของเขาให้รอดพ้น เว้นแต่ผู้หญิงของเขา เราได้กำหนดให้นางอยู่ในหมู่ผู้อยู่รับการลงโทษ

ครั้นเมื่อว่ามุ่งหน้าไปทาง (เมือง) มัดยัน ก็กล่าวว่า หวังว่าพระผู้อภิบาลของฉันจะนำให้ฉันไปถูกทางอันเที่ยงธรรม

และเมื่อเขามาถึง (บ่อ) น้ำแห่งมัดยัน ได้พบว่ามีคนจำนวนหนึ่งอยู่ที่นั่นกำลังตักน้ำ และพบว่า ใกล้ ๆ กับพวกเขานั้นมีสตรีสองคนกำลังคอยกัน (ฝูงแกะ) เขากล่าวว่า เธอทั้งสองมีกิจอันใด? นางกล่าวว่า เราจะไม่ตักน้ำจากกว่าบรรดาคนเลี้ยงแกะเหล่านั้นจะออกไปก่อน และพ่อของเราชรามากแล้ว

แต่เราได้สร้างอีกหลายชั่วคน แล้วอายุก็ยืนยาวสำหรับพวกเขา และเจ้าไม่ได้อยู่ในชาวเมืองมัดยัน เพื่อสาธยายโองการต่าง ๆ แก่พวกเขา แต่เราเป็นส่งสาส์น (*ยังเจ้า เจ้าจึงรู้เรื่องราวของพวกเขา)

และยัง (เมือง) มัดยัน (เราได้ส่ง) พี่น้องของพวกเขา (คือ) ชุอัยบ์ กล่าวว่า หมู่ชนของฉันเอ๋ย จงสักการะอัลลอฮ์ และจงหวัง (การตอบแทนที่ดีใน) วันสุดท้าย และจงอย่าเที่ยวเกะกะตามแผ่นดินอย่างคนพาลเกเร

อีกทั้งชาวป่าทึบ (หมู่ชนของชุอัยบ์) และหมู่ชนตุ๊บบะอฺ (*กษัตริย์องค์หนึ่งของเยเมน ที่ได้รับอิสลาม และเรียกร้องหมู่ชนของเขาให้รับอิสลาม แต่พวกเขาไม่เชื่อ) ทั้งหมดไม่เชื่อในศาสนทูต แล้วสิ่งที่ฉันเคยขู่ไว้ (คือการลงโทษ) ก็ได้เกิดขึ้นจริง