يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيۡنٍ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمّٗى فَٱكۡتُبُوهُۚ وَلۡيَكۡتُب بَّيۡنَكُمۡ كَاتِبُۢ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَلَا يَأۡبَ كَاتِبٌ أَن يَكۡتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ ٱللَّهُۚ فَلۡيَكۡتُبۡ وَلۡيُمۡلِلِ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ وَلۡيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ وَلَا يَبۡخَسۡ مِنۡهُ شَيۡٔٗاۚ فَإِن كَانَ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ سَفِيهًا أَوۡ ضَعِيفًا أَوۡ لَا يَسۡتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلۡيُمۡلِلۡ وَلِيُّهُۥ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَٱسۡتَشۡهِدُواْ شَهِيدَيۡنِ مِن رِّجَالِكُمۡۖ فَإِن لَّمۡ يَكُونَا رَجُلَيۡنِ فَرَجُلٞ وَٱمۡرَأَتَانِ مِمَّن تَرۡضَوۡنَ مِنَ ٱلشُّهَدَآءِ أَن تَضِلَّ إِحۡدَىٰهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحۡدَىٰهُمَا ٱلۡأُخۡرَىٰۚ وَلَا يَأۡبَ ٱلشُّهَدَآءُ إِذَا مَا دُعُواْۚ وَلَا تَسَۡٔمُوٓاْ أَن تَكۡتُبُوهُ صَغِيرًا أَوۡ كَبِيرًا إِلَىٰٓ أَجَلِهِۦۚ ذَٰلِكُمۡ أَقۡسَطُ عِندَ ٱللَّهِ وَأَقۡوَمُ لِلشَّهَٰدَةِ وَأَدۡنَىٰٓ أَلَّا تَرۡتَابُوٓاْ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجَٰرَةً حَاضِرَةٗ تُدِيرُونَهَا بَيۡنَكُمۡ فَلَيۡسَ عَلَيۡكُمۡ جُنَاحٌ أَلَّا تَكۡتُبُوهَاۗ وَأَشۡهِدُوٓاْ إِذَا تَبَايَعۡتُمۡۚ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٞ وَلَا شَهِيدٞۚ وَإِن تَفۡعَلُواْ فَإِنَّهُۥ فُسُوقُۢ بِكُمۡۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۖ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞ
โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย เมื่อพวกเจ้าทำสัญญาก่อหนี้สินใด ๆ ต่อกัน ที่ให้จ่ายเมื่อถึงเวลาที่กำหนด (*เงินกู้ เงินเชื่อ หรือสินค้า) ก็จงเขียนมัน (*ทำเป็นหนังสือสัญญา) และผู้เขียนจงเขียนมันระหว่าง (ต่อหน้า) พวกเจ้าโดยเที่ยงธรรม และผู้เขียนจงอย่าปฏิเสธที่จะเขียนเช่นที่อัลลอฮ์ทรงสอนเขา (*คือให้เขียนเป็น) ดังนั้นเขาจงเขียน และผู้มีหน้าที่คืน (ลูกหนี้) จงเป็นผู้บอกให้เขียน และเขาจงยำเกรงอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลของเขา และจงอย่าละสิ่งใดจากมันไว้ (เขียนให้ครบ) และถ้าผู้มีหน้าที่คืน (ลูกหนี้) เป็นคนเบาปัญญา หรือเป็นผู้อ่อนแอ หรือไม่สามารถบอกให้เขียนได้ ผู้ปกครองของเขาก็จง (ทำหน้าที่) บอกให้เขียนโดยเที่ยงธรรม และพวกเจ้าจงหาพยานสองคนจากชายในหมู่พวกเจ้า และถ้าไม่มีชายสองคน ก็จงเป็นชายหนึ่งคนและหญิงสองคนจากผู้ที่พวกเจ้าพึงใจจากพยานทั้งหลาย เผื่อว่านางคนหนึ่งหลง นางอีกคนจะได้เตือนความจำให้นาง และพยานทั้งหลายจงอย่าบ่ายเบี่ยงเมื่อถูกร้องขอ และพวกเจ้าจงอย่าเบื่อหน่ายที่จะเขียนมัน ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ (ในสิ่งที่ต้องคืนเมื่อ) ถึงเวลากำหนดของมัน นั่นเป็นการยุติธรรมกว่า ณ ที่อัลลอฮ์ และเที่ยงตรงกว่าสำหรับการเป็นพยาน และ (เป็นเกณฑ์) ต่ำสุดที่พวกเจ้าจะได้ไม่แคลงใจกัน เว้นแต่เป็นการค้าขายที่มีสินค้าพร้อม (เงินพร้อม ของพร้อม) ให้พวกเจ้าแลกเปลี่ยนมันกันในระหว่างพวกเจ้า ก็ไม่เป็นบาปใดแก่พวกเจ้าที่จะไม่เขียนมัน และจงให้มีพยานเมื่อพวกเจ้าค้าขายกัน และอย่าให้ผู้เขียนและผู้เป็นพยาน (ต้อง) ต้องได้รับเดือดร้อน แต่ถ้าพวกเจ้ากระทำ (ความเดือดร้อน) มันนั้นเป็นการฝ่าฝืนจากฝ่ายพวกเจ้า และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ในทุกสิ่ง