1259 - لَمَّا أَنزلَ اللهُ عزَّ وجلَّ على رسولِهِ صلَّى الله عليه وسلَّم: {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ} [الشعراء: 214]، اشتدَّ ذلكَ عليهِ، وضاقَ بهِ ذَرْعًا، فجلسَ في بيتِهِ كالمريضِ، فأتَتْهُ عمَّاتُهُ يَعُدْنهُ، فقال: ما اشتكيتُ شيئًا، ولكنَّ اللهَ أمَرَني أنْ أُنذِرَ عَشيرتي، فقُلْنَ لهُ: فادعُهُمْ، ولا تَدْعُ أبا لهبٍ فيهِم؛ فإنَّهُ غيرُ مُجيبِكَ، فدعاهُم، فحَضَروا ومعهُم نفَرٌ مِن بَني المُطَّلِبِ بنِ عبدِ مَنافٍ، فكانوا خمسةً وأربعينَ رَجُلًا، فناداهُ أبو لهبٍ، وقال: هؤلاءِ هُمْ عُمومتُكَ وبَنو عمِّكَ، فتكلَّمْ ودَعِ الصُّباةَ، واعلَمْ أنَّهُ ليس لقومِكَ بالعربِ قاطِبةً طاقةٌ، وأنَا أحقُّ مَن أخذَكَ، فحسْبُكَ بَنو أبيكَ، وإنْ أقمْتَ على ما أنتَ عليهِ، فهو أيسَرُ عليهِمْ مِن أنْ يَثِبَ بكَ بُطونُ قُريشٍ، وتَمُدُّهُمُ العربُ، فما رأيْتُ أحدًا جاءَ على بَني أبيهِ بشَرٍّ ممَّا جئْتَهُم بهِ.
คำแปลภาษาไทย
เมื่ออัลลอฮฺ ผู้ทรงเกริกเกียรติและทรงสูงส่ง ได้ประทานลงมาแก่เราะซูลของพระองค์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม (กล่าวว่า): “และจงตักเตือนวงศ์ญาติที่ใกล้ชิดของเจ้า” [อัช-ชุอะรออฺ: 214] สิ่งนั้นเป็นเรื่องหนักอึ้งสำหรับเขา และทำให้เขาหนักใจ ดังนั้นเขาจึงนั่งอยู่ในบ้านของเขาเหมือนคนป่วย แล้วบรรดาป้าของเขาก็มาเยี่ยมเยียนเขา เขากล่าวว่า: “ฉันไม่ได้บ่นอะไร แต่อัลลอฮฺได้สั่งฉันให้ตักเตือนวงศ์ญาติของฉัน” พวกเขากล่าวแก่เขาว่า: “ก็จงเรียกพวกเขามาเถิด และอย่าเรียกอะบูละฮับรวมอยู่ในหมู่พวกเขาเลย เพราะเขาจะไม่ตอบรับเจ้า” เขาก็เรียกพวกเขามา แล้วพวกเขาก็มาพร้อมกับกลุ่มคนจากบะนูลมุตฏ็อลิบ บุตรของอับดุลมะนาฟ พวกเขามีจำนวนสี่สิบห้าคน อะบูละฮับจึงเรียกเขาและกล่าวว่า: “เหล่านี้คือลุงของเจ้าและลูกพี่ลูกน้องของเจ้า จงพูดออกมาเถิด และทิ้งพวกที่หลงผิดเสีย และจงรู้ไว้ว่าสำหรับชนเผ่าของเจ้าแล้ว พวกเขาทั้งมวลไม่อาจรับมือกับอาหรับทั้งหมดได้ และฉันคือผู้ที่มีสิทธิ์ที่สุดที่จะกุมบังเหียนเจ้า ดังนั้นลูกหลานของพ่อเจ้าก็เพียงพอสำหรับเจ้าแล้ว และหากเจ้ายังคงยืนหยัดในสิ่งที่เจ้าเป็นอยู่ มันจะง่ายกว่าสำหรับพวกเขาที่จะให้ชนเผ่ากุร็อยช์เข้าโจมตีเจ้า และพวกอาหรับก็จะให้การสนับสนุนพวกเขา ดังนั้นฉันไม่เคยเห็นใครที่นำสิ่งเลวร้ายมาสู่ลูกหลานของบิดาตนเองมากไปกว่าสิ่งที่เจ้านำมาให้พวกเขาเลย”
คำตัดสินโดยสรุป
ใช้ไม่ได้