وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلۡإِيمَٰنَ مِن قَبۡلِهِمۡ يُحِبُّونَ مَنۡ هَاجَرَ إِلَيۡهِمۡ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمۡ حَاجَةٗ مِّمَّآ أُوتُواْ وَيُؤۡثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ وَلَوۡ كَانَ بِهِمۡ خَصَاصَةٞۚ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفۡسِهِۦ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ
และบรรดาผู้ที่ได้ตั้งถิ่นฐานที่เมือง (มะดีนะฮ์) และ (ตั้งมั่น) การศรัทธาก่อนเขาทั้งหลาย (จะอพยพมา) พวกเขารักผู้ใด่บรรดาผู้ที่อพยพมายังพวกเขา และไม่ได้พบความอยากได้ในอกของพวกเขาต่อสิ่งที่ได้ถูกประทานให้แก่เขาทั้งหลาย แต่พวกเขาเสียสละ (ให้ผู้อื่น) ก่อนตนเอง แม้พวกเขาเองจะมีความจำเป็นก็ตาม และผู้ใดถูกปกป้องให้พ้นจากความตระหนี่ของจิตใจของตนเอง ชนเหล่านั้นพวกเขาเป็นผู้ประสพความสำเร็จ