1123 - رُويَ أنَّ ثَعلبةَ بنَ حاطِبٍ قال: يا رسولَ اللهِ، ادْعُ اللهَ أنْ يَرزُقَني مالًا، فقال النَّبيُّ صلَّى الله عليه وسلَّم: يا ثَعلبةُ، قليلٌ تؤدِّي شكرَهُ خيرٌ مِن كثيرٍ لا تُطِيقُهُ، فراجعَهُ ثَعلبةُ، وقال: والَّذي بعثَكَ بالحقِّ، لئِنْ رزَقني اللهُ مالًا لَأُعْطِينَّ كلَّ ذي حقٍّ حقَّهُ، فدعَا له، فاتَّخذَ غنمًا، فنمَتْ كما يَنْمُو الدُّودُ، حتَّى ضاقَتْ بها المدينةُ، فنزَلَ واديًا، وانقطعَ عنِ الجُمُعةِ والجماعةِ، فسَألَ عنه رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم، فقيل: كثُرَ مالُهُ حتَّى لا يَسعَهُ وادٍ، فقال: يا وَيْحَ ثَعلبةَ! فبَعثَ رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم مُصَدِّقَيْنِ لأخْذِ الصَّدقاتِ، واستقبلَهُما النَّاسُ بصدقاتِهم، ومَرَّا بثَعلبةَ، فسألاهُ الصدقةَ، فقال: ما هذه إلَّا جزيةٌ! وقال: ارجِعا حتَّى أرَى رأْيي! فلمَّا رجَعَا قال لهما رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم قبْلَ أنْ يُكلِّماهُ: يا وَيْحَ ثَعلبةَ! فنزلت الآيات: { وَمِنْهُمْ مَنْ عَاهَدَ اللَّهَ لَئِنْ آتَانَا مِنْ فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَلَنَكُونَنَّ مِنَ الصَّالِحِينَ * فَلَمَّا آتَاهُمْ مِنْ فَضْلِهِ بَخِلُوا بِهِ وَتَوَلَّوْا وَهُمْ مُعْرِضُونَ * فَأَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِي قُلُوبِهِمْ إِلَى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِمَا أَخْلَفُوا اللَّهَ مَا وَعَدُوهُ وَبِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ } [التوبة: 75 - 77]. فجاء ثَعلبةُ بالصدقةِ، فقال رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم: إنَّ اللهَ مَنعَني أنْ أقْبَلَ منكَ، فجَعلَ ثَعلبةُ يَحثُو التُّرابَ على رأسِهِ، فقُبِضَ رسولُ اللهِ صلَّى الله عليه وسلَّم، فجاء ثَعلبةُ بالصَّدقةِ إلى أبي بكرٍ رضي الله عنه فلم يَقْبَلْها، وجاءَ بها إلى عُمرَ بنِ الخَطَّابِ رضي الله عنه في خلافتِهِ فلم يَقْبَلْها، وهلَكَ ثَعلبةُ في زمانِ عثمانَ بنِ عفانَ رضي الله عنه.
คำแปลภาษาไทย
1123 - มีรายงานว่า ซะอฺละบะฮ์ บิน ฮาฏิบ กล่าวว่า: โอ้ เราะซูลของอัลลอฮฺ โปรดวิงวอนขอต่ออัลลอฮฺให้ประทานทรัพย์สินแก่ฉันด้วยเถิด ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: โอ้ ซะอฺละบะฮ์ ทรัพย์สินจำนวนน้อยที่เจ้าได้ขอบคุณมัน ย่อมดีกว่าทรัพย์สินจำนวนมากที่เจ้าไม่สามารถรับมือกับมันได้ ซะอฺละบะฮ์จึงกล่าวทบทวนและพูดว่า: ขอสาบานด้วยพระนามของผู้ที่แต่งตั้งท่านมาด้วยสัจธรรม หากอัลลอฮฺประทานทรัพย์สินแก่ฉัน ฉันจะให้สิทธิแก่ผู้มีสิทธิทุกคนอย่างแน่นอน ท่านนบีจึงวิงวอนขอให้เขา แล้วเขาก็มีฝูงแกะ มันเพิ่มจำนวนขึ้นเหมือนหนอนกินไม่หยุด จนกระทั่งเมืองคับแคบไปด้วยแกะของเขา เขาก็เลยย้ายไปอยู่หุบเขา และขาดการละหมาดญุมุอะฮ์และการละหมาดญะมาอะฮ์ เราะซูลของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ถามถึงเขา แล้วมีผู้ตอบว่า: ทรัพย์สินของเขามากมายจนกระทั่งไม่มีหุบเขาใดเพียงพอสำหรับมัน ท่านนบีกล่าวว่า: โอ้ ความหายนะของซะอฺละบะฮ์เอ๋ย! เราะซูลของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม จึงส่งผู้เก็บซอดะกะฮ์สองคนไปเพื่อเก็บซอดะกะฮ์ ผู้คนต่างต้อนรับทั้งสองด้วยซอดะกะฮ์ของพวกเขา ทั้งสองผ่านซะอฺละบะฮ์ แล้วถามซอดะกะฮ์จากเขา เขากล่าวว่า: นี่มันไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากญิซยะฮ์! แล้วเขากล่าวว่า: พวกเจ้าจงกลับไปจนกว่าฉันจะคิดได้ เมื่อทั้งสองกลับมา เราะซูลของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวแก่ทั้งสองก่อนที่ทั้งสองจะพูดกับท่าน: โอ้ ความหายนะของซะอฺละบะฮ์เอ๋ย! แล้วอายะฮ์เหล่านี้ก็ถูกประทานลงมา: { และในหมู่พวกเขา มีบางคนได้สัญญาต่ออัลลอฮฺว่า “ถ้าหากพระองค์ทรงประทานให้แก่เรา ซึ่งส่วนหนึ่งจากความโปรดปรานของพระองค์ แน่นอนยิ่งพวกเราจะบริจาคทานและพวกเราก็จะอยู่ในหมู่ผู้ประพฤติดี” * ครั้นเมื่อพระองค์ได้ประทานแก่พวกเขา ซึ่งส่วนหนึ่งจากความโปรดปรานของพระองค์ พวกเขาก็ตระหนี่และผินหลังให้ โดยที่พวกเขาเป็นผู้ผินหลังให้ * ดังนั้น พระองค์จึงได้ทรงให้การกลับกลอกฝังลึกอยู่ในหัวใจของพวกเขา จนกระทั่งถึงวันที่พวกเขาจะได้พบกับพระองค์ เนื่องจากที่พวกเขาบิดพลิ้วต่ออัลลอฮฺในสิ่งที่พวกเขาได้สัญญาไว้แก่พระองค์ และเนื่องจากที่พวกเขามักจะโกหก } [อัต-เตาบะฮ์: 75 - 77]. แล้วซะอฺละบะฮ์ก็นำซอดะกะฮ์มา แล้วเราะซูลของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม กล่าวว่า: แท้จริงอัลลอฮฺทรงห้ามฉันไม่ให้รับมันจากเจ้า ซะอฺละบะฮ์ก็เลยโปรยดินบนร่ออ์สิฮิของเขา เราะซูลของอัลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้จากไปแล้ว ซะอฺละบะฮ์จึงนำซอดะกะฮ์ไปหา อะบู บักรฺ ร่อฏิยัลลอฮุ อะนฺฮุ แต่ท่านไม่รับมัน เขาก็นำมันไปหา อุะมัรฺ บิน อัล-ค็อฏฏอบ ร่อฏิยัลลอฮุ อะนฺฮุ ในสมัยการปกครองของท่าน แต่ท่านก็ไม่รับมัน และซะอฺละบะฮ์ก็เสียชีวิตในสมัยของ อุษมาน บิน อะฟฟาน ร่อฏิยัลลอฮุ อะนฺฮุ
คำตัดสินโดยสรุป
ใช้ไม่ได้