أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ قِيلَ لَهُمۡ كُفُّوٓاْ أَيۡدِيَكُمۡ وَأَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقِتَالُ إِذَا فَرِيقٞ مِّنۡهُمۡ يَخۡشَوۡنَ ٱلنَّاسَ كَخَشۡيَةِ ٱللَّهِ أَوۡ أَشَدَّ خَشۡيَةٗۚ وَقَالُواْ رَبَّنَا لِمَ كَتَبۡتَ عَلَيۡنَا ٱلۡقِتَالَ لَوۡلَآ أَخَّرۡتَنَآ إِلَىٰٓ أَجَلٖ قَرِيبٖۗ قُلۡ مَتَٰعُ ٱلدُّنۡيَا قَلِيلٞ وَٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لِّمَنِ ٱتَّقَىٰ وَلَا تُظۡلَمُونَ فَتِيلًا
เจ้าไม่เห็นหรือ บรรดาผู้ที่ถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงยั้งมือของพวกเจ้า (จากการสู้รบ) และจงดำรงละหมาด และจงจ่ายซะกาต ครั้นเมื่อการสู้รบได้ถูกกำหนดแก่พวกเขา ทันใดคนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขากลัวมนุษย์เหมือนที่กลัวอัลลอฮ์หรือกลัวยิ่งกว่า และพวกเขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของเรา! ไฉนพระองค์จึงทรงกำหนดการสู้รบแก่เรา พระองค์น่าจะเลื่อนออกไปยังกำหนดอันใกล้ จงกล่าว สิ่งอำนวยประโยชน์แห่งโลกนี้มีเล็กน้อย และโลกสุดท้ายนั้นดีกว่าสำหรับผู้ยำเกรง และพวกเจ้าจะไม่ถูกอยุติธรรม (แม้เพียง) เท่าร่องเม็ดอินทผาลัม