ชาวถ้ำ

หรือว่า เจ้าคิดว่า พวกชาวถ้ำและจารึก เป็นความมหัศจรรย์ จากสัญญาณต่าง ๆ ของเรา

ครั้นเมื่อพวกเด็กหนุ่มไปพำนักอยู่ในถ้ำ แล้วพวกเขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของเรา โปรดประทานความเมตตาจากพระองค์แก่เรา และโปรดเตรียมการอันชาญฉลาดแก่เราในกิจการของเรา

แล้วเราได้ผนึกที่หูของพวกเขา (ให้หลับลึก) ในถ้ำหลาย ๆ ปี

จากนั้น เราได้ปลุกพวกเขาให้ฟื้นขึ้น เพื่อที่เราจะได้รู้ว่าผู้ใดในสองพวกนั้นที่นับระยะเวลาที่พวกเขาพำนักได้ถูกต้องกว่า

เราจะเล่าให้เจ้าฟังข่าวคราวของพวกเขาด้วยความจริง แท้จริงพวกเขานั้นเป็นเด็กหนุ่มที่ศรัทธาในพระผู้อภิบาลของพวกเขา และเราได้เพิ่มทางนำแก่พวกเขา

และเราได้ผูกหัวใจของพวกเขา (ให้หนักแน่น) ครั้นเมื่อพวกเขายืนขึ้น แล้วกล่าวว่า พระผู้อภิบาลของเรา! พระผู้อภิบาลแห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน เราจะไม่วิงวอนพระเจ้าอื่นจากพระองค์ หาไม่แล้ว โดยแน่นอน เราได้กล่าวเกินจริงแล้ว

ชนเหล่านี้เป็นหมู่ชนของเรา พวกเขายึดเอาอื่น ๆ จากพระองค์เป็นพระเจ้า ไฉนพวกเขาจึงไม่นำหลักฐานเด็ดขาดอันชัดแจ้งมายืนยันให้แก่พวกเขา ดังนั้น ผู้ใดเล่าจะอธรรมยิ่งไปกว่าผู้ที่กุคำโกหกต่ออัลลอฮ์

และครั้นเมื่อพวกท่านจะปลีกตัวจากพวกเขาและ (จาก) สิ่งที่พวกเขาสักการะอื่นจากอัลลอฮ์ ก็จงพำนักอาศัยยังถ้ำเถิด พระผู้อภิบาลของพวกท่านจะแผ่ความเมตตาของพระองค์ส่วนหนึ่งยังพวกท่าน และพระองค์จะทรงเตรียมการอันเป็นประโยชน์แก่พวกท่านในกิจการของพวกท่าน

และเจ้าจะเห็นตะวัน เมื่อมันขึ้นจะคล้อยจากถ้ำของพวกเขาทางขวา และเมื่อมันตก จะเลยพวกเขาไปทางซ้าย ขณะที่พวกเขาอยู่ในโพรงหนึ่งของมัน นั่นเป็นส่วนหนึ่งจากสัญญาณต่าง ๆ ของอัลลอฮ์ ผู้ใดที่อัลลอฮ์ทรงนำทาง เขาจะเป็นผู้ได้รับการนำทาง และผู้ใดพระองค์ทรงให้เขาหลง เจ้าจะไม่พบผู้คุ้มครอง ผู้ชี้ทางสำหรับเขา

และเจ้าจะคิดว่าพวกเขาตื่นอยู่ ทั้ง ๆ พวกเขากำลังหลับ และเราพลิกพวกเขาทางขวาและทางซ้าย และสุนัขของพวกเขายืนขาหน้าทั้งสองของมันไปทางปากถ้ำ ถ้าว่าเจ้าเห็นพวกเขา แน่นอนเจ้าจะหันหลังเตลิดหนีพวกเขา และแน่นอนเจ้าจะถูกให้เต็มไปด้วยความสะพรึงกลัวต่อพวกเขา

และเช่นนั้นเอง เราได้ปลุกพวกเขาให้ฟื้นขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะได้ถามกันเองระหว่างพวกเขา ผู้กล่าวคนหนึ่งในหมู่พวกเขากล่าวว่า พวกเจ้าพำนักอยู่นานเท่าใด? พวกเขากล่าวว่า เราพำนักอยู่หนึ่งวัน หรือส่วนหนึ่งของวัน พวกเขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของพวกท่านรู้ดีในระยะเวลาที่พวกท่านพำนักอยู่ แล้วพวกท่านจงส่งคนหนึ่งของพวกท่านไปพร้อมกับเงินของพวกท่านนี้ยังเมืองเถิด แล้วจงดูอันใดจากมันที่เป็นอาหารสะอาดที่สุด ก็จงนำมาส่วนหนึ่งของมันมาเป็นปัจจัย และจงไปอย่างเงียบๆ และอย่าทำให้คนใดรู้สึกตัวถึงพวกท่าน

แท้จริงพวกเขา ถ้าจับตัวพวกท่านได้ พวกเขาจะขว้างหินใส่พวกท่าน (*ประหารชีวิต) หรือนำตพวกท่านกลับสู่แนวทางของพวกเขา และเมื่อนั้นพวกท่านจะไม่บรรลุความสำเร็จอีกตลอดไป

และเช่นนั้นเอง เราได้เปิดเผย (เรื่องราวของ) พวกเขา เพื่อเขาทั้งหลาย (ชาวเมือง) จะได้รู้ว่า สัญญาของอัลลอฮ์นั้นเป็นจริง และยามอวสานนั้นไม่มีข้อคลางแคลงใดในนั้น ครั้นเมื่อเขาทั้งหลายถกเถียงกันในระหว่างเขาทั้งหลายในเรื่องของพวกเขา แล้วเขาทั้งหลายกล่าวว่า จงสร้างอาคารเหนือ (ปากถ้ำ) พวกเขาเถิด (*เพื่อปิดบังเรื่องราวของพวกเขาเอาไว้) พระผู้อภิบาลของพวกเขาทรงรู้จักพวกเขาดียิ่ง เหล่าผู้มีอำนาจเหนือกิจการของเขาทั้งหลายกล่าวว่า แน่นอนเราจะสร้างศาสนสถานขึ้นเหนือ (ปากถ้ำ) พวกเขา

เขาทั้งหลายจะกล่าวว่า (พวกเขา) มีสามคน ที่สี่ของพวกเขาคือสุนัขของพวกเขา และเขาทั้งหลายจะกล่าวอีกว่า มีห้าคน ที่หกของพวกเขาคือสุนัขของพวกเขา เป็นการพูดในสิ่งที่ไม่มีความรู้ และเขาทั้งหลายจะกล่าวอีกว่า มีเจ็ดคน ที่แปดของพวกเขาคือสุนัขของพวกเขา จงกล่าว พระผู้อภิบาลของฉันทรงรู้ดียิ่งถึงจำนวนของพวกเขา ไม่มีผู้ใดรู้ (เรื่องจำนวนของ) พวกเขาเว้นแต่คนจำนวนน้อย ดังนั้นจงอย่าโต้แย้งในเรื่องของพวกเขา เว้นแต่เป็นการโต้แย้งเพียงผิวเผิน และจงอย่าสอบถามคนใดในหมู่เขาทั้งหลายถึงเรื่องของพวกเขา

และเจ้าจงอย่ากล่าวในเรื่องใดโดยเด็ดขาดว่า แท้จริงฉันจะเป็นผู้ทำสิ่งนั้นในวันพรุ่งนี้

เว้นแต่ (ให้ผูกกับคำว่า ถ้า) เป็นการที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์ และจงรำถึงถึงพระผู้อภิบาลของเจ้าเมื่อเจ้าลืม (กล่าว) และจงกล่าวว่า หวังใจว่าพระผู้อภิบาลของฉันจะทรงนำทางฉัน ให้เข้าใกล้ทางอันหลักแหลมกว่านี้

และพวกเขาได้พำนักอยู่ในถ้ำสามร้อยปี และเพิ่มอีกเก้า (ปี)

จงกล่าว อัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่งถึง (เวลา) ที่พวกเขาพำนัก พระองค์ทรงรู้ถึงสิ่งเร้นลับในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน พระองค์ทรงเห็นมันและทรงได้ยินมันชัดยิ่งนัก พวกเขาไม่มีผู้ปกครองใดอื่นจากพระองค์ และพระองค์ไม่ทรงรับผู้รับผู้ใดร่วมเป็นภาคีในการปกครองของพระองค์