การหลงผิด

แน่นอน จะเป็นผู้กิน (ผล) จากต้นซักกูม

และส่วนถ้าเขาอยู่ในหมู่ผู้ไม่เชื่อผู้หลงผิด

*ดังนั้น คือการต้อนรับจากน้ำเดือด

ผู้ศรัทธาทั้งหลาย อย่าคบศัตรูของฉันและศัตรูของพวกเจ้าเป็นมิตร โดยพวกเจ้าแสดงความรักแก่พวกเขา ทั้ง ๆ ที่พวกเขาปฏิเสธต่อสิ่งที่มีมายังพวกเจ้า คือสัจธรรม พวกเขาขับไล่ศาสนทูตและพวกเจ้าเพราะการที่พวกเจ้าศรัทธาในอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลของพวกเจ้า ถ้าพวกเจ้าเคยออกไปเพื่อต่อสู้ในหนทางของฉัน และแสวงหาความปราโมทย์ของฉัน พวกเจ้าแสดงความรักต่อพวกเขาอย่างลับ ๆ และฉันรู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกเจ้าปิดบังและสิ่งที่พวกเจ้าเปิดเผย และผู้ใดในหมู่พวกเจ้ากระทำมัน แน่นอนเขาได้หลงจากทางอันเที่ยงธรรมแล้ว

พระองค์คือผู้ทรงตั้งทูตคนหนึ่งขึ้นในหมู่ผู้ไม่รู้หนังสือจากพวกเขาเอง เขาสาธยายโองการต่าง ๆ ของพระองค์แก่พวกเขา และขัดเกลาพวกเขา และสอนคัมภีร์และวิทยปัญญาแก่พวกเขา และแม้ว่าพวกเขาแต่ก่อนนี้ อยู่ในการหลงผิดชัด ๆ ก็ตาม

พวกเขากล่าวว่า มีสิ แน่นอนได้มีผู้เตือนมายังพวกเราแล้ว แต่พวกเราไม่เชื่อ และเรายังกล่าวอีกว่า อัลลอฮ์ไม่ได้ประทานสิ่งใด ๆ ลงมา พวกท่านหาได้เป็นอื่นนอกจากอยู่ในการหลงผิดอย่างยิ่ง

จงกล่าว พระองค์คือผู้ทรงเมตตา เราศรัทธาในพระองค์ และเรามอบหมายต่อพระองค์เท่านั้น ไม่ช้าพวกท่านจะได้รู้ว่าผู้ใดแน่ที่เป็นผู้อยู่ในการหลงทางอันชัดแจ้ง

แท้จริงพระผู้อภิบาลของเจ้า เป็นผู้รู้ดียิ่งถึงผู้ที่หลงจากทางของพระองค์ และพระองค์เป็นผู้รู้ดียิ่งถึงบรรดาผู้ได้รับการนำทาง

ครั้นเมื่อพวกเขาได้เห็นมัน พวกเขากล่าวว่า พวกเราหลงทางเป็นแน่

และแน่นอน พวกเขาทำให้หมู่ชนจำนวนมากหลงผิด และพระองค์อย่าได้เพิ่มสิ่งใดแก่ผู้อธรรมนอกจากการหลงผิดเท่านั้น

เพราะถ้าพระองค์ทรงปล่อยพวกเขาไว้ พวกเขาจะนำให้บ่าวทั้งหลายของพระองค์หลงผิด และพวกเขาจะไม่ให้กำเนิดผู้ใดนอกจากคนชั่วคนเนรคุณเท่านั้น

*และเราไม่ได้ตั้งผู้ใดเป็นคุมนรกนอกจากมลาอิกะฮ์ และเราไม่ได้กำหนดจำนวนของพวกเขา เว้นแต่เพื่อเป็นการทดสอบแก่บรรดาผู้ปฏิเสธ เพื่อบรรดาผู้ได้รับคัมภีร์ (ชาวยิวและชาวคริสต์) จะได้เชื่อมั่น และบรรดาผู้ศรัทธาจะได้เพิ่มพูนการศรัทธา และบรรดาผู้ได้รับคัมภีร์และบรรดาผู้ศรัทธาจะได้ไม่สงสัย และเพื่อให้บรรดาผู้ที่ในหัวใจของเขามีโรคและบรรดาผู้ปฏิเสธจะกล่าวว่า สิ่งที่อัลลอฮ์ประสงค์ในการนี้ที่ยกเป็นอุทาหรณ์คืออันใดแน่ เช่นนั้นเอง อัลลอฮ์ทรงปล่อยให้ผู้ที่ทรงประสงค์หลงทาง และทรงนำทางผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และไม่มีผู้ใดรู้ถึงไพร่พลของพระผู้อภิบาลของเจ้า นอกจากพระองค์เท่านั้น และนี่มิใช่อื่นใด นอกจากเป็นข้อตักเตือนแก่มนุษย์

และเมื่อพวกเขาเห็นเขาทั้งหลาย (ผู้ศรัทธา) ก็กล่าวว่า ชนเหล่านี้นั้นเป็นผู้หลงผิดโดยแท้

และทรงพบเจ้าเป็นผู้หลงทาง แล้วทรงนำทาง มิใช่หรือ?

พระองค์ไม่ได้ทำให้แผนการณ์ของพวกเขาล้มเหลวหรอกหรือ?