มูซา

และจงกล่าวถึง (เรื่องราวของ) มูซา ที่อยู่ในคัมภีร์ แท้จริงเขาเป็นผู้ถูกเลือก และเขาเป็นศาสนทูต เป็นผู้เผยวจนะ

และเราได้ประทานจากความเมตตาของเราแก่เขา คือให้พี่ชายของเขา ฮารูน เป็นผู้เผยวจนะ

และเรื่องราวของมูซาได้มีมายังเจ้าไหม

พระองค์กล่าวว่า จงถือมัน (ขึ้นมา) และจงอย่ากลัว เราจะทำให้มันกลับคืน (เป็นไม้เท้า) ตามสภาพก่อนของมัน

คือ ฮารูน พี่ชายของฉัน

โปรดรัดผ้าของฉันให้ตึงขึ้น โดยเขา (เสริมความเข้มแข็งให้ฉัน)

ครั้นเมื่อพี่สาวของเจ้าเดิน (ตาม) ไป แล้วนางได้กล่าวว่า จะให้ฉันแนะนำแก่พวกท่านถึงคนที่จะดูแลเขาไหม แล้วเราก็ได้คืนเจ้าแก่แม่ของเจ้า เพื่อจะได้เป็นที่ชื่นตาแก่นาง และนางจะได้ไม่เศร้าโศก และเจ้าได้สังหารชีวิตหนึ่ง แล้วเราก็ช่วยเจ้าให้พ้นจากความทุกข์นั้น และเราได้ทดสอบเจ้าต่าง ๆ นานา แล้วเจ้าได้พักอยู่กับชาวมัดยันหลายปี หลังจากนั้นเจ้าได้มาตามกำหนด มูซาเอ๋ย

และฉันใช้งานเจ้าเพื่อตัวของฉัน (ให้ทำหน้าที่เป็นศาสนทูต)

เขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของพวกเรา คือผู้ที่จัดสรรทุกสิ่งในการสร้างของพระองค์ จากนั้นทรงนำทาง

เขา (ฟาโรห์) กล่าวว่า แล้วสภาพของคนยุคก่อน ๆ นั้นจะเป็นเช่นใด

แล้วฟาโรห์ได้หันหลังจากไป แล้วได้รวบรวมแผนการของเขา ครั้นแล้วจึงออกมา (ตามนัดหมาย)

มูซากล่าวแก่เขาว่า หายนะล่ะพวกท่าน พวกท่านจงอย่าปั้นเรื่องโกหกต่ออัลลอฮ์ มิฉะนั้น พระองค์จะทรงทำลายพวกท่านจนสิ้นซากด้วยการลงโทษ และแน่นอนผู้ที่ปั้นเรื่องจะไม่สมหวัง

แล้วมูซาได้เกิดรู้สึกกลัวขึ้นในใจของเขา

ดังนั้น เหล่านักเวทมนตร์ได้ล้มตัวลงกราบ พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาแล้วในพระผู้อภิบาลของฮารูนและมูซา

เขา (ฟาโรห์) กล่าวว่า พวกเจ้าศรัทธาในเขา ก่อนที่ฉันจะอนุญาตพวกเจ้าหรือ? แน่แท้ยิ่งเขา (มูซา) เป็นตัวหัวโจกของพวกเจ้า เป็นคนที่สอนเวทมนตร์แก่พวกเจ้า ดังนั้นแน่นอนยิ่ง ฉันจะตัดมือของพวกเจ้าและขาของพวกเจ้าสลับข้างกัน และแน่นอนยิ่งฉันจะแขวนตรึงพวกเจ้าให้ตายที่โคนต้นอินทผลัม และแน่นอนยิ่งพวกเจ้าจะได้รู้ว่า ผู้ใดกันในหมู่พวกเรา (ฉัน หรือพระเจ้าของมูซา) ที่ลงโทษได้สาหัสกว่าและยาวนานกว่ากัน

และแน่นอนยิ่ง เราได้วะฮีย์แก่มูซาว่า จงพาปวงบ่าวของฉันออกเดินทางในยามค่ำ และจงฟาด (ไม้เท้า) ลงไปในทะเลให้เกิดเป็นทางเดินที่แห้ง อย่ากลัวจะถูกตามทัน และจงอย่าหวาดหวั่น (จะจมน้ำ)

วงศ์วานอิสรออีลเอ๋ย แน่นอน เราได้ช่วยพวกเจ้าให้รอดพ้นจากศัตรูของพวกเจ้า และเราได้นัดหมายพวกเจ้าที่ด้านขวาของ (ภูเขา) ฏูร (เพื่อประทานคัมภีร์เตารอฮ์แก่พวกเจ้า) และเราได้ประทานมันน์ (อาหารหวาน) และนกคุ่มแก่พวกเจ้า

พวกเจ้าจงกินจากสิ่งดีทั้งหลายที่เราได้ประทานเป็นปัจจัยแก่พวกเจ้า และอย่าได้ละเมิดในนั้น มิฉะนั้น ความกริ้วของฉันจะเกิดขึ้นแก่พวกเจ้า และผู้ใดที่ความกริ้วของฉันเกิดขึ้นแก่เขา แน่นอนเขาจะพินาศ

ดังนั้น มูซาได้กลับไปยังหมู่ชนของเขา ทั้งเกรี้ยวโกรธทั้งเศร้าสลด เขากล่าวว่า หมู่ชนของฉันเอ๋ย พระผู้อภิบาลของพวกท่านไม่ได้ให้คำสัญญาอันเลอเลิศแก่พวกท่านหรือ คำสัญญานั้นนานเกินไปสำหรับพวกท่านหรือ หรือว่าพวกท่านต้องการให้ความกริ้วจากพระผู้อภิบาลของพวกท่านเกิดขึ้นแก่พวกท่านหรือ พวกท่านจึงได้บิดพริ้วสัญญาที่มีต่อฉัน

แล้วเขา (ซามิรีย์) ก็นำออกมาให้แก่พวกเขา เป็นลูกวัว เป็นหุ่นที่มีเสียงวัวร้อง (เวลาลมพัด) แล้วพวกเขากล่าวว่า นี่คือพระเจ้าของพวกเจ้า และพระเจ้าของมูซา แต่เขาลืม

และแน่นอนยิ่ง ฮารูนได้กล่าว (เตือน) แก่พวกเขาก่อนแล้วว่า หมู่ชนของฉัน เอ๋ย พวกท่านเพียงถูกทดสอบด้วยมัน และแท้จริงพระผู้อภิบาลของพวกท่านคือผู้ทรงเมตตา ดังนั้นจงปฏิบัติตามฉัน และจงเชื่อฟังคำสั่งของฉัน

พวกเขากล่าวว่า พวกเราจะไม่เลิกเป็นผู้บูชามัน จนกว่ามูซาจะกลับมายังพวกเรา

พระเจ้าของพวกท่านมีเพียงอัลลอฮ์ ผู้ซึ่งไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ พระองค์ทรงมีความรู้แผ่ไปยังทุกสิ่ง

และแน่นอนยิ่ง เราได้ประทานข้อจำแนก (ระหว่างความจริงกับความเท็จ) แก่มูซาและฮารูน และแสงประทีป และข้อตักเตือนสำหรับบรรดาผู้ยำเกรง

และชาวมัดยัน และมูซาไม่ถูกเชื่อ แล้วฉันได้ประวิงเวลาแก่พวกปฏิเสธ ต่อมาฉันได้จัดการพวกเขา แล้วการลงโทษเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างของฉันเป็นเช่นใดเล่า

ภายหลังเราได้ส่งมูซาและพี่ชายของเขา ฮารูน พร้อมด้วยสัญญาณต่าง ๆ และหลักฐานเด็ดขาดอันชัดแจ้ง

และโดยแน่นอน เราให้ประทานคัมภีร์แก่มูซาหวังว่าพวกเขาจะได้รับการนำทาง

และแน่นอน เราได้ประทานคัมภีร์แก่มูซา และเราได้ให้ฮารูนพี่ชายของเขาร่วมกับเขาเป็นผู้ช่วยเหลือเขา

และครั้นเมื่อพระผู้อภิบาลของเจ้าทรงเรียกมูซา ว่า จงไปยังหมู่ชนผู้อธรรม

เขา (มูซา) กล่าวว่า ฉันได้ทำลงไปในยามนั้น ขณะที่ฉันอยู่ในหมู่หลงทาง

ดังนั้น ฉันจึงหนีไปจากพวกท่าน เมื่อฉันกลัวพวกท่าน และพระผู้อภิบาลของฉันได้ประทานความรู้แก่ฉัน และทรงตั้งฉันให้อยู่ในหมู่ผู้นำสาส์น

เขา (มูซา) กล่าวว่า แม้ว่าฉันได้นำเอาสิ่งที่ชัดแจ้งมายังท่านก็ตามหรือ?

เขา (ฟาโรห์) กล่าวว่า จงนำมันมาสิ ถ้าเจ้าเป็นหมู่ผู้สัตย์จริง

หวังว่าเราจะได้ทำตามบรรดานักเวทมนตร์ถ้าพวกเขาเป็นผู้ชนะ

ครั้นเมื่อเหล่านักเวทมนตร์ได้มา พวกเขากล่าวแก่ฟาโรห์ว่า พวกเราจะได้รับรางวัลจริงแน่หรือ ถ้าพวกเราเป็นผู้ชนะ

มูซากล่าวแก่พวกเขาว่า จงโยนสิ่งที่พวกท่านจะเป็นผู้โยน

แล้วมูซาก็ได้โยนไม้เท้าของเขา ทันใดนั้นมันได้กลืนกินสิ่งที่พวกเขาลวงขึ้น

พระผู้อภิบาลของมูซาและฮารูน

พวกเขากล่าวว่า ไม่เป็นไร แท้จริงพวกเราจะได้เป็นผู้กลับสู่พระผู้อภิบาลของพวกเรา

แท้จริงพวกเราหวังเหลือเกินว่าพระผู้อภิบาลของเราจะให้อภัยพวกเราในความผิดต่าง ๆ ของพวกเรา ในการที่พวกเราเป็นพวกแรกของผู้ศรัทธา