وَوَصَّيۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ بِوَٰلِدَيۡهِ إِحۡسَٰنًاۖ حَمَلَتۡهُ أُمُّهُۥ كُرۡهٗا وَوَضَعَتۡهُ كُرۡهٗاۖ وَحَمۡلُهُۥ وَفِصَٰلُهُۥ ثَلَٰثُونَ شَهۡرًاۚ حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُۥ وَبَلَغَ أَرۡبَعِينَ سَنَةٗ قَالَ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَصۡلِحۡ لِي فِي ذُرِّيَّتِيٓۖ إِنِّي تُبۡتُ إِلَيۡكَ وَإِنِّي مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ
และเราได้กำชับมนุษย์ให้ทำดีต่อบิดามารดาของเขา แม่ของเขาอุ้มท้องเขาด้วยความเหนื่อยยาก และคลอดเขาด้วยความเหนื่อยยาก และการอุ้มครรภ์เขาและการหย่านมเขาเป็นเวลาสามสิบเดือน จนเมื่อเขาบรรลุวัยฉกรรจ์ของเขาและอายุถึงสี่สิบปี เขากล่าวว่า โอ้ พระผู้อภิบาลของฉัน โปรดสอนฉันให้สนองคุณต่อสิ่งดีงามทั้งหลายของพระองค์ที่พระองค์ประทานแก่ฉันและแก่บิดามารดาของฉัน และให้ฉันทำความดีซึ่งพระองค์ทรงพอพระทัย และโปรดปรับปรุงแก้ไขลูกหลานของฉันแก่ฉัน แท้จริงฉันขอลุแก่โทษต่อพระองค์ และแท้จริงฉันอยู่ในหมู่ผู้นอบน้อม