อัลลอฮ์

ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตา ผู้ทรงปรานี

การสรรเสริญทั้งมวลเป็นของอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

พระองค์เท่านั้นที่เราเคารพสักการะ และพระองค์เท่านั้นที่เราขอความช่วยเหลือ

โปรดนำเราสู่ทางอันเที่ยงตรง

ทางของบรรดาผู้ที่พระองค์ทรงให้ความดีงามแก่พวกเขา มิใช่ของผู้ที่ถูกกริ้ว (*คือผู้ที่รู้ความจริงแต่ไม่ปฏิบัติตาม หรือบิดเบือนความจริง) และมิใช่ของผู้ที่หลงผิด (*คือผู้ปฏิบัติอย่างผิด ๆ โดยไม่รู้ความจริง)

อัลลอฮ์ทรงปิดผนึกบนหัวใจและหูของพวกเขา (*ไม่ให้รับฟังหรือเข้าใจสัจธรรม) และบนดวงตาของพวกเขามีสิ่งบดบัง (*มีอคติ ทำให้มองไม่เห็นสัจธรรม) และพวกเขาจะได้รับการลงโทษอย่างใหญ่หลวง

และในหมู่ผู้คนมีผู้กล่าวว่า พวกเราศรัทธาในอัลลอฮ์และในวันสุดท้าย ทั้งที่พวกเขาไม่ใช่ผู้ศรัทธา

พวกเขา (พยายาม) หลอกลวงอัลลอฮ์และบรรดาผู้ศรัทธา แต่พวกเขาไม่ได้หลอก (ผู้ใด) นอกจากตัวของพวกเขาเอง แต่พวกเขาไม่รู้ตัว

ในหัวใจของพวกเขามีโรค (*โรคสงสัย คิดมิชอบ กลับกลอก) อัลลอฮ์จึงเพิ่มโรค (สงสัย) ให้แก่พวกเขา และพวกเขาจะได้รับการลงโทษอันเจ็บปวด เพราะสิ่งที่พวกเขาเคยโกหกไว้

อัลลอฮ์ทรงเย้ยหยันพวกเขากลับ และทรงเอื้อพวกเขาให้สาละวนอยู่กับการละเมิดของพวกเขาต่อไป

อุปมาของพวกเขา (*บรรดาผู้แสร้งทำเป็นศรัทธา) ดั่งอุปไมยของผู้ที่จุดไฟ ครั้นมันได้ส่องสว่างรอบตัวของเขาแล้ว อัลลอฮ์ได้ทรงเอาแสงสว่างของพวกเขาไป และปล่อยพวกเขาไว้ในความมืดมนต่าง ๆ พวกเขามองไม่เห็น (อันใดเลย)

หรือเปรียบดัง (ผู้อยู่ใต้) ฝนจากฟ้า ที่ในนั้นมีความมืดมนต่าง ๆ ฟ้าคำราม และสายฟ้าแลบ พวกเขาเอา (ปลาย) นิ้วของพวกเขาอุดหูของพวกเขา (กัน) จาก (เสียง) ฟ้าผ่านั้น เพราะหวั่นความตาย และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงล้อมพวกปฏิเสธศรัทธา (ไว้ทุกทางแล้ว)

สายฟ้าแลบแทบฉกชิงสายตาของพวกเขา ทุกครั้งที่มันส่องสว่างแก่พวกเขา พวกเขาจึง (ค่อย) เดินไปในนั้น แต่เมื่อมันดับแสงลงแก่พวกเขา พวกเขาจึงยืน (นิ่งอยู่กับที่) และหากว่าอัลลอฮ์ทรงประสงค์แล้ว แน่นอนพระองค์จะทรงเอาการได้ยินและการมองเห็นของพวกเขาไปด้วย อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงปรีชาสามารถเหนือทุกสิ่ง

ผู้ทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบและฟ้าเป็นอาคารแก่พวกเจ้า และทรงหลั่งน้ำลงมาจากฟ้า และทรงใช้มัน (น้ำนั้น) ทำให้มีผลไม้ต่าง ๆ (งอกเงย) ออกมา เป็นส่วนจัดสรรสำหรับพวกเจ้า ฉะนั้น พวกเจ้าจงอย่าตั้งผู้ทัดเทียมใด ๆ ต่ออัลลอฮ์ ทั้งที่พวกเจ้ารู้ (แก่ใจ) ดี (*ว่าอัลลอฮ์เป็นผู้เดียวที่สร้างและควบคุมทุกอย่าง)

และถ้าพวกเจ้ายังแคลงใจในสิ่งที่เราประทานแก่บ่าวของเรา (*ว่ามันไม่ได้มาจากพระองค์) พวกเจ้าจงนำมา (*เรียบเรียงขึ้นมา) สักบทหนึ่งที่เหมือนกับมัน (อัลกุรอาน) และจงชักชวนบรรดาผู้ช่วยเหลือของพวกเจ้าอื่นจากอัลลอฮ์ (มาร่วมช่วยด้วย) ถ้าพวกเจ้าเป็นผู้สัตย์จริง

อัลลอฮ์นั้นไม่ทรงอายที่จะเปรียบอุทาหรณ์ใด จะเป็นยุงหรือที่ (เล็ก) ยิ่งกว่านั้น ส่วนบรรดาผู้ศรัทธา พวกเขารู้ดีว่ามันเป็นความจริงจากพระผู้อภิบาลของพวกเขา และส่วนพวกที่ปฏิเสธ พวกเขากล่าวว่า สิ่งที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์ในการนี้ที่ยกเป็นอุทาหรณ์คืออันใดกัน พระองค์ทรงทำให้จำนวนมากหลงผิดเพราะมัน และทรงนำทางจำนวนมากเพราะมัน และไม่ทรงทำให้ (ผู้ใด) หลงผิดเพราะมัน เว้นแต่พวกผู้ฝ่าฝืนเท่านั้น

คือ พวกที่ละเมิดพันธสัญญาของอัลลอฮ์ หลังจากที่ได้สัญญากับพระองค์แล้ว และตัดขาดสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงบัญชาให้สานสัมพันธ์มัน (*เครือญาติ ความเป็นพี่น้องร่วมศาสนา) และก่อความเสียหายในแผ่นดิน ชนเหล่านั้นนั่นเองเป็นพวกผู้ขาดทุน

พวกเจ้าปฏิเสธอัลลอฮ์ได้เช่นใด ทั้งที่แต่ก่อนพวกเจ้าไร้ชีวิต แล้วพระองค์ทรงให้พวกเจ้ามีชีวิตขึ้น จากนั้นพระองค์จะทรงให้พวกเจ้าตาย จากนั้นพระองค์จะทรงให้พวกเจ้ามีชีวิตขึ้น จากนั้นพวกเจ้าจะถูกนำกลับสู่พระองค์ (เพื่อรับการชำระบัญชี)

และ (จงรำลึกถึง) ครั้นเมื่อพวกเจ้ากล่าวแก่มูซาว่า พวกเราจะไม่ศรัทธาในท่านจนกว่าพวกเราจะได้เห็นอัลลอฮ์โดยประจักษ์ (แก่สายตา) แล้วสายฟ้าก็ได้คร่า (ชีวิต) พวกเจ้า โดยที่พวกเจ้ามองเห็น (ต่อหน้าต่อตา)

และครั้นเมื่อมูซาขอให้ประทานน้ำแก่หมู่ชนของเขา แล้วเรากล่าวว่า จงฟาดศิลานั้นด้วยไม้เท้าของเจ้า แล้วได้มีตาน้ำสิบสองสายพุ่งออกมาจากมัน แน่นอนคนแต่ละกลุ่มรู้ถึงแหล่งดื่มน้ำของพวกเขา พวกเจ้าจงกินและจงดื่มจากส่วนจัดสรรของอัลลอฮ์ และจงอย่าตระเวนก่อความวุ่นวายในแผ่นดินอย่างผู้ก่อความเสียหาย

และครั้นเมื่อพวกเจ้ากล่าวว่า มูซา เราจะไม่ฝืนทนต่ออาหารชนิดเดียวอีกต่อไป โปรดขอพระผู้อภิบาลของท่านให้ทรงนำออกมาแก่เรา จากสิ่งที่แผ่นดินให้งอกเงยออกมา ได้แก่ พืชผัก พวกฟักแตง พวกเมล็ดข้าว พวกถั่ว และพวกหัวหอมของมัน เขา (มูซา) กล่าวว่า พวกท่านจะขอเปลี่ยนเอาสิ่งที่ด้อยกว่ามาแทนสิ่งที่ดีกว่าหรือ? พวกท่านจงเข้าเมืองไปเถิด แล้วพวกท่านจะได้ตามที่พวกท่านขอ และความอดสูและความขัดสนได้ถูกฟาดลงบนพวกเขา และพวกเขากลับไปพร้อมโทสะจากอัลลอฮ์ นั่นเพราะพวกเขาปฏิเสธโองการต่าง ๆ ของอัลลอฮ์ และสังหารผู้เผยวจนะ (นบี) ต่าง ๆ โดยมิชอบธรรม นั่นเนื่องด้วยที่พวกเขาดื้อด้าน และคอยละเมิด

บรรดาผู้ศรัทธา บรรดาผู้ที่เป็นยิว ชาวคริสต์ และชาวศอบิอ์ (* ชาวมันดาอี ผู้ปฏิบัติตามคำสอนของนบียะห์ยา) นั้น ผู้ใดศรัทธาในอัลลอฮ์และวันสุดท้าย และทำความดี พวกเขาจะได้รับรางวัลของพวกเขา ณ ที่พระผู้อภิบาลของพวกเขา และไม่มีความกลัวใดแก่พวกเขา และพวกเขาจะไม่เสียใจ

แล้วหลังจากนั้นพวกเจ้าผินหลังให้ มาตรว่ามิใช่เพราะความโปรดปรานของอัลลอฮ์ที่มีต่อพวกเจ้าและความเมตตาของพระองค์ แน่นอนพวกเจ้าจะกลายเป็นพวกผู้ขาดทุนแล้ว

และครั้นเมื่อมูซากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า อัลลอฮ์นั้นทรงบัญชาพวกท่านให้เชือดโคตัวเมียตัวหนึ่ง พวกเขากล่าวว่า ท่านเอาพวกเรามาล้อเล่นหรือ? เขากล่าวว่า ฉันขอความคุ้มครองต่ออัลลอฮ์ให้พ้นจากการที่ฉันจะอยู่ในหมู่คนสิ้นคิด

พวกเขากล่าวว่า โปรดร้องขอพระผู้อภิบาลของท่านให้ทรงอธิบายแก่พวกเราว่า มันเป็นเช่นใดแน่? โคนั้นมันดูคล้ายคลึงกันสำหรับพวกเรา และพวกเรานั้น ถ้าอัลลอฮ์ทรงประสงค์ จะเป็นผู้ได้รับการนำทาง

และครั้นเมื่อพวกเจ้าได้สังหารชีวิตหนึ่ง แล้วพวกเจ้าต่างซัดทอดต่อกันในเรื่องนั้น และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงนำสิ่งที่พวกเจ้าปิดบังไว้ออกมา

แล้วเราได้ตรัสว่า พวกเจ้าจงตีไปที่เขา (ศพที่ถูกสังหารนั้น) ด้วยบางส่วนของมัน (โคตัวนั้น) เช่นนั้นเอง อัลลอฮ์ทรงทำให้ผู้ที่ตายแล้วฟื้นขึ้น และพระองค์ทรงให้พวกเจ้าเห็นสัญญาณต่าง ๆ ของพระองค์ เพื่อว่าพวกเจ้าจะใช้ปัญญา

แล้วหลังจากนั้นหัวใจของพวกเจ้าก็แข็งกระด้าง มันประหนึ่งก้อนหิน หรือแข็งกระด้างยิ่งกว่า และในหมู่หินนั้น แน่นอนมี (บางก้อน) ที่มีลำน้ำหลายสายพวยพุ่งออกมาจากมัน และในหมู่มันนั้น แน่นอนมี (บางก้อน) ที่แตกร้าวแล้วมีน้ำไหลออกมาจากมัน และในหมู่มันนั้น แน่นอนมี (บางก้อน) ที่พังทลายลงมาเนื่องจากความกลัวอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์ไม่เป็นผู้เผลอไผลในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

แล้วพวกเจ้ายังจะคาดหวังให้พวกเขาศรัทธาตามพวกเจ้าอีกหรือ? ทั้ง ๆ ที่คนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขาได้ยินพระดำรัสของอัลลอฮ์ จากนั้นพวกเขาบิดเบือนมันหลังจากที่พวกเขาเข้าใจมันแล้ว โดยที่พวกเขารู้ (แก่ใจ) ดี

และเมื่อพวกเขาพบบรรดาผู้ศรัทธา พวกเขากล่าวว่า พวกเราศรัทธาแล้ว และเมื่อพวกเขาบางคนอยู่ตามลำพังกัน พวกเขากล่าวว่า พวกท่านจะบอกพวกเขาถึงสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงเปิดเผยมันแก่พวกท่าน เพื่อให้พวกเขาใช้มันมาโต้แย้งกับพวกท่าน ณ ที่พระผู้อภิบาลของพวกท่านหรือ? พวกท่านไม่ใช้ปัญญาหรือ?

และพวกเขาไม่รู้หรือว่า อัลลอฮ์นั้นทรงรู้ในสิ่งที่พวกเขาปิดบัง และสิ่งที่พวกเขาเปิดเผย

ดังนั้นความหายนะจะประสบแก่บรรดาผู้เขียนคัมภีร์ด้วยมือของพวกเขาเอง จากนั้นพวกเขากล่าว (อ้าง) ว่า (ข้อความ) นี้มาจาก ณ ที่อัลลอฮ์ เพื่อพวกเขาจะนำมันไปแลกซื้อราคาอันเล็กน้อย ดังนั้นความหายนะจะประสบแก่พวกเขาเนื่องจากสิ่งที่มือของพวกเขาเขียน (ปลอม) มันขึ้นมา และความหายนะจะประสบแก่พวกเขาเนื่องจากสิ่งที่พวกเขาขวนขวายไว้ (*คือผลประโยชน์ที่ได้จากการเขียนมัน)

และพวกเขากล่าวว่า ไฟ (นรก) จะไม่แตะต้องพวกเรา เว้นแต่จำนวนวันที่ถูกนับได้ (เพียงไม่กี่วัน มิใช่ตลอดกาล) (มุฮัมมัด) จงกล่าวว่าพวกท่านได้เอาสัญญา ณ ที่อัลลอฮ์ไว้หรือ? พระองค์ก็จะไม่ทรงผิดสัญญาของพระองค์เลย หรือว่าพวกท่านกำลังกล่าวเท็จต่ออัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกท่านไม่รู้

และครั้นเมื่อเราเอาพันธสัญญาจากวงศ์วานอิสรออีล ว่าพวกเจ้าจะ (ต้อง) ไม่สักการะผู้ใดนอกจากอัลลอฮ์ และให้ปฏิบัติดีต่อบิดามารดา และต่อญาติใกล้ชิด เด็กกำพร้า ผู้ขัดสน และจงพูดดีต่อผู้คนทั้งหลาย และจงดำรงละหมาด และจ่ายซะกาต ภายหลังพวกเจ้าต่างผินหลังให้ เว้นแต่คนจำนวนน้อยในหมู่พวกเจ้า โดยพวกเจ้าเป็นผู้เมินเฉย

หลังจากนั้น ก็พวกเจ้านี่แหละที่เข่นฆ่าพวกเจ้ากันเอง และได้ขับไล่คนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเจ้าให้ออกจากบ้านเรือนของพวกเขา โดยพวกเจ้าต่างรวมหัวกันต่อต้านพวกเขาอย่างเป็นบาปและเป็นศัตรู และถ้าพวกเขามายังพวกเจ้าในฐานะเชลย พวกเจ้าก็ยอมไถ่ตัวของพวกเขา ทั้ง ๆ ที่มันเป็นที่ต้องห้ามสำหรับพวกเจ้าในการขับไล่พวกเขา พวกเจ้าจะศรัทธาในคัมภีร์บางส่วนและปฏิเสธต่ออีกบางส่วนหรือ? และไม่มีสิ่งใดตอบแทนแก่ผู้กระทำเช่นนั้นในหมู่พวกเจ้า เว้นแต่ความอัปยศแห่งชีวิตในโลกนี้ และในวันแห่งการยืนเข้าเฝ้าพวกเขาจะถูกนำกลับไปสู่การลงโทษอันสาหัสยิ่ง และอัลลอฮ์ไม่เป็นผู้เผลอไผลในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

และพวกเขากล่าวว่า หัวใจของพวกเรามีเปลือกแข็งหุ้ม (เปี่ยมด้วยความรู้) ทว่า อัลลอฮ์ทรงสาปพวกเขาเนื่องด้วยการปฏิเสธของพวกเขา แล้วช่างน้อยนักที่พวกเขาศรัทธา

และเมื่อมีคัมภีร์เล่มหนึ่งจาก ณ ที่อัลลอฮ์ มายังพวกเขา ซึ่งยืนยันในสิ่งที่อยู่กับพวกเขา (คัมภีร์ก่อน ๆ) และก่อนหน้านี้พวกเขาเคยอ้อนวอนขอชัยชนะเหนือบรรดาผู้ปฏิเสธ (*คือขอให้มีศาสนทูตมานำพาพวกเขา) ครั้นเมื่อสิ่งที่พวกเขารู้จักดีมายังพวกเขาแล้ว พวกเขากลับปฏิเสธมัน ดังนั้นการสาปของอัลลอฮ์ (ให้ห่างไกลจากเมตตาของพระองค์) จึงตกแก่บรรดาผู้ปฏิเสธ

ช่างเลวร้ายยิ่งนัก สิ่งที่พวกเขาใช้แลกซื้อให้แก่ตัวของพวกเขาเอง คือการที่พวกเขาปฏิเสธในสิ่งที่อัลลอฮ์ประทานลงมา เพราะความริษยาที่อัลลอฮ์ทรงประทานจากความโปรดปรานของพระองค์แก่บ่าวทั้งหลายของพระองค์ที่พระองค์ทรงประสงค์ พวกเขาจึงกลับไปพร้อมด้วยโทสะซ้อนโทสะ และบรรดาผู้ปฏิเสธนั้นจะได้รับโทษทัณฑ์อันอัปยศ

และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงศรัทธาในสิ่งที่อัลลอฮ์ประทานลงมาเถิด พวกเขากล่าวว่า พวกเราศรัทธาในสิ่งที่ถูกประทานแก่พวกเราอยู่แล้ว แต่พวกเขากลับปฏิเสธในสิ่งที่มาหลังจากมัน ทั้งที่มันเป็นสัจธรรมที่ยืนยันสิ่งที่อยู่กับพวกเขา (มุฮัมมัด) จงกล่าวว่า แล้วไฉนก่อนหน้านั้นพวกท่านจึงสังหารบรรดาศาสนทูตของอัลลอฮ์เล่า ถ้าพวกท่านเป็นผู้ศรัทธาจริง

ผู้ใดเป็นศัตรูต่ออัลลอฮ์ บรรดามลาอิกะฮ์ของพระองค์ ศาสนทูตของพระองค์ ญิบรีล และมีกาล ดังนั้น อัลลอฮ์นั้นทรงเป็นศัตรูต่อบรรดาผู้ปฏิเสธ