การศรัทธา

คือบรรดาผู้ศรัทธาในสิ่งเร้นลับ (*พระเจ้า มลาอิกะฮ์ วิญญาณ ชีวิตในหลุมศพ โลกหน้า สวรรค์ นรก และลิขิตของพระองค์ เป็นต้น) และดำรงละหมาด และจากสิ่งที่เราจัดสรรให้แก่พวกเขา พวกเขาก็บริจาค

และบรรดาผู้ศรัทธาในสิ่งที่ถูกประทานแก่เจ้า (*สิ่งที่ถูกประทานนี้หมายถึงคัมภีร์อัลกุรอานและคำสอนของท่านศาสดา และเจ้าในที่นี้หมายถึง มุฮัมมัดนบีคนสุดท้าย) และสิ่งที่ถูกประทานมาก่อนหน้าเจ้า และพวกเขาเชื่อมั่นในเรื่องโลกสุดท้าย (*พวกเขาเชื่อว่า มนุษย์หลังจากตายแล้ว จะมีวันหนึ่งที่ทุกคนจะฟื้นคืนชีพอีกครั้ง เพื่อรับการสอบสวน และตอบแทน และปลายทางในวันนั้น มีเพียงสองทางคือ สวรรค์ และนรก เป็นโลกที่เขาจะไม่พบกับความตายอีกเลยตลอดกาล)

พวกผู้ปฏิเสธ (*ผู้ปฏิเสธการศรัทธา) นั้น (มีผลลัพธ์) เท่ากันแก่พวกเขา ไม่ว่าเจ้าจะเตือนพวกเขา หรือไม่เตือนพวกเขา พวกเขาไม่ศรัทธา

และในหมู่ผู้คนมีผู้กล่าวว่า พวกเราศรัทธาในอัลลอฮ์และในวันสุดท้าย ทั้งที่พวกเขาไม่ใช่ผู้ศรัทธา

พวกเขา (พยายาม) หลอกลวงอัลลอฮ์และบรรดาผู้ศรัทธา แต่พวกเขาไม่ได้หลอก (ผู้ใด) นอกจากตัวของพวกเขาเอง แต่พวกเขาไม่รู้ตัว

และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงศรัทธาเหมือนที่คนทั่วไปศรัทธาเถิด พวกเขากล่าวว่า จะให้พวกเราศรัทธาเหมือนที่พวกคนเขลาศรัทธาหรือ? พึงรู้เถิด พวกเขานั้นเอง คือพวกคนเขลา แต่พวกเขาหาตระหนักไม่

และเมื่อพวกเขาพบกับบรรดาผู้ศรัทธา พวกเขากล่าวว่า พวกเราศรัทธาแล้ว แต่เมื่อพวกเขาอยู่ตามลำพังกับบรรดามาร (หัวโจก) ของพวกเขา พวกเขากล่าวว่า พวกเรานั้นอยู่ (ฝ่ายเดียว) กับพวกท่าน แท้ที่จริงพวกเราเป็นผู้เย้ยหยัน

และ (มุฮัมมัด) เจ้าจงแจ้งข่าวดีแก่บรรดาผู้ศรัทธาและทำความดีต่าง ๆ ว่าพวกเขาจะได้รับสวนต่าง ๆ ที่มีลำน้ำหลายสายไหลอยู่เบื้องล่างของมัน ทุกคราที่พวกเขาได้รับปัจจัยเป็นผลไม้จาก (สวนสวรรค์) นั้น พวกเขากล่าวว่า ผลนี้เป็นผลที่เราเคยได้รับมาก่อนแล้ว แต่ (ที่จริง) พวกเขาได้รับสิ่งที่ละม้ายกัน และใน (สวรรค์) นั้นพวกเขาจะได้รับคู่ครองอันบริสุทธิ์ โดยพวกเขาเป็นผู้อยู่ถาวรในนั้น (ตลอดกาล)

อัลลอฮ์นั้นไม่ทรงอายที่จะเปรียบอุทาหรณ์ใด จะเป็นยุงหรือที่ (เล็ก) ยิ่งกว่านั้น ส่วนบรรดาผู้ศรัทธา พวกเขารู้ดีว่ามันเป็นความจริงจากพระผู้อภิบาลของพวกเขา และส่วนพวกที่ปฏิเสธ พวกเขากล่าวว่า สิ่งที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์ในการนี้ที่ยกเป็นอุทาหรณ์คืออันใดกัน พระองค์ทรงทำให้จำนวนมากหลงผิดเพราะมัน และทรงนำทางจำนวนมากเพราะมัน และไม่ทรงทำให้ (ผู้ใด) หลงผิดเพราะมัน เว้นแต่พวกผู้ฝ่าฝืนเท่านั้น

และจงศรัทธาในสิ่งที่ข้าได้ประทานลงมายืนยันในสิ่งที่มีอยู่กับพวกเจ้า (คัมภีร์ก่อน ๆ) และอย่าเป็นคน (กลุ่ม) แรกที่ปฏิเสธมัน และอย่านำโองการต่าง ๆ ของข้าไปแลกกับราคาอันเล็กน้อย และเพียงข้าเท่านั้น (ที่) พวกเจ้าจงเกรงกลัว

คือผู้ที่เชื่อมั่นว่า พวกเขานั้น (จะต้อง) เป็นผู้พบกับพระผู้อภิบาลของพวกเขา และพวกเขานั้น (จะต้อง) เป็นผู้กลับคืนสู่พระองค์

และ (จงรำลึกถึง) ครั้นเมื่อพวกเจ้ากล่าวแก่มูซาว่า พวกเราจะไม่ศรัทธาในท่านจนกว่าพวกเราจะได้เห็นอัลลอฮ์โดยประจักษ์ (แก่สายตา) แล้วสายฟ้าก็ได้คร่า (ชีวิต) พวกเจ้า โดยที่พวกเจ้ามองเห็น (ต่อหน้าต่อตา)

บรรดาผู้ศรัทธา บรรดาผู้ที่เป็นยิว ชาวคริสต์ และชาวศอบิอ์ (* ชาวมันดาอี ผู้ปฏิบัติตามคำสอนของนบียะห์ยา) นั้น ผู้ใดศรัทธาในอัลลอฮ์และวันสุดท้าย และทำความดี พวกเขาจะได้รับรางวัลของพวกเขา ณ ที่พระผู้อภิบาลของพวกเขา และไม่มีความกลัวใดแก่พวกเขา และพวกเขาจะไม่เสียใจ

แล้วพวกเจ้ายังจะคาดหวังให้พวกเขาศรัทธาตามพวกเจ้าอีกหรือ? ทั้ง ๆ ที่คนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขาได้ยินพระดำรัสของอัลลอฮ์ จากนั้นพวกเขาบิดเบือนมันหลังจากที่พวกเขาเข้าใจมันแล้ว โดยที่พวกเขารู้ (แก่ใจ) ดี

และเมื่อพวกเขาพบบรรดาผู้ศรัทธา พวกเขากล่าวว่า พวกเราศรัทธาแล้ว และเมื่อพวกเขาบางคนอยู่ตามลำพังกัน พวกเขากล่าวว่า พวกท่านจะบอกพวกเขาถึงสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงเปิดเผยมันแก่พวกท่าน เพื่อให้พวกเขาใช้มันมาโต้แย้งกับพวกท่าน ณ ที่พระผู้อภิบาลของพวกท่านหรือ? พวกท่านไม่ใช้ปัญญาหรือ?

และ (ส่วน) บรรดาผู้ศรัทธาและทำความดีต่าง ๆ ชนเหล่านั้นเป็นชาวสวรรค์ พวกเขาเป็นผู้อยู่ถาวรในนั้น

หลังจากนั้น ก็พวกเจ้านี่แหละที่เข่นฆ่าพวกเจ้ากันเอง และได้ขับไล่คนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเจ้าให้ออกจากบ้านเรือนของพวกเขา โดยพวกเจ้าต่างรวมหัวกันต่อต้านพวกเขาอย่างเป็นบาปและเป็นศัตรู และถ้าพวกเขามายังพวกเจ้าในฐานะเชลย พวกเจ้าก็ยอมไถ่ตัวของพวกเขา ทั้ง ๆ ที่มันเป็นที่ต้องห้ามสำหรับพวกเจ้าในการขับไล่พวกเขา พวกเจ้าจะศรัทธาในคัมภีร์บางส่วนและปฏิเสธต่ออีกบางส่วนหรือ? และไม่มีสิ่งใดตอบแทนแก่ผู้กระทำเช่นนั้นในหมู่พวกเจ้า เว้นแต่ความอัปยศแห่งชีวิตในโลกนี้ และในวันแห่งการยืนเข้าเฝ้าพวกเขาจะถูกนำกลับไปสู่การลงโทษอันสาหัสยิ่ง และอัลลอฮ์ไม่เป็นผู้เผลอไผลในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

และพวกเขากล่าวว่า หัวใจของพวกเรามีเปลือกแข็งหุ้ม (เปี่ยมด้วยความรู้) ทว่า อัลลอฮ์ทรงสาปพวกเขาเนื่องด้วยการปฏิเสธของพวกเขา แล้วช่างน้อยนักที่พวกเขาศรัทธา

และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า จงศรัทธาในสิ่งที่อัลลอฮ์ประทานลงมาเถิด พวกเขากล่าวว่า พวกเราศรัทธาในสิ่งที่ถูกประทานแก่พวกเราอยู่แล้ว แต่พวกเขากลับปฏิเสธในสิ่งที่มาหลังจากมัน ทั้งที่มันเป็นสัจธรรมที่ยืนยันสิ่งที่อยู่กับพวกเขา (มุฮัมมัด) จงกล่าวว่า แล้วไฉนก่อนหน้านั้นพวกท่านจึงสังหารบรรดาศาสนทูตของอัลลอฮ์เล่า ถ้าพวกท่านเป็นผู้ศรัทธาจริง

และครั้นเมื่อเราเอาพันธสัญญาจากพวกเจ้า และเราได้ยกภูเขาฏูรขึ้นเหนือพวกเจ้า จงยึดถือสิ่งที่เราประทานแก่พวกเจ้าด้วยความแข็งขัน และจงรับฟัง พวกเขากล่าวว่า พวกเรารับฟังและพวกเราขัดขืน และหัวใจของพวกเขาถูกทำให้ซึมซาบด้วย (ความรักใน) ลูกวัวนั้นแล้ว เนื่องด้วยการปฏิเสธของพวกเขา (มุฮัมมัด) จงกล่าวว่า ช่างเลวร้ายยิ่ง สิ่งที่ศรัทธาของพวกท่านสั่งใช้ให้พวกท่านกระทำ ถ้าพวกท่านเป็นผู้ศรัทธาจริง

(มุฮัมมัด) จงกล่าวว่า ผู้ใดเป็นศัตรูต่อญิบรีล เขา (ญิบริล) นั้นได้นำเอาอัลกุรอานลงมาสู่ใจของเจ้าด้วยอนุมัติของอัลลอฮ์ ในฐานะเป็นสิ่งรับรองถึงสิ่งที่มีอยู่ก่อนหน้ามัน (คือคัมภีร์ก่อน ๆ) เป็นสิ่งนำทางและเป็นข่าวดีสำหรับบรรดาผู้ศรัทธา

และทุกครั้งที่พวกเขาทำสัญญาใด คนกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขาจะโยนมันทิ้งน่ะหรือ!? ทว่า พวกเขาส่วนใหญ่ไม่ศรัทธา

และมาตรว่าพวกเขาศรัทธาและยำเกรง แน่นอนผลตอบแทน ณ ที่อัลลอฮ์นั้นดีกว่า ถ้าเขารู้

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงอย่าพูดว่า รออินา (*จงคอยเรา มีเสียงพ้องกับคำด่าในภาษายิว) แต่จงพูดว่า โปรดดูและฟังเรา และบรรดาผู้ปฏิเสธจะได้รับโทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวด

หรือว่าพวกเจ้าต้องการร้องขอศาสนทูตของพวกเจ้า เช่นที่มูซาเคยถูกร้องขอมาก่อน (*คือขอให้อัลลอฮ์ปรากฏให้เห็น) และผู้ใดที่เอาศรัทธาไปแลกกับการปฏิเสธ แน่แท้เขาหลงจากทางอันเที่ยงธรรมแล้ว

ชาวคัมภีร์จำนวนมากปรารถนา หากว่าพวกเขาสามารถทำให้พวกเจ้ากลายเป็นผู้ปฏิเสธหลังจากการศรัทธาของพวกเจ้า เพราะความริษยาจากตัวของพวกเขาเองหลังจากที่ความจริงได้ประจักษ์แก่พวกเขาแล้ว ดังนั้น พวกเจ้าจงอย่าถือสาและอย่าสนใจ จนกว่าอัลลอฮ์จะทรงให้มีพระบัญชาของพระองค์มา อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงปรีชาสามารถเหนือทุกสิ่ง

บรรดาผู้ที่เราประทานคัมภีร์แก่พวกเขา โดยพวกเขาอ่านมันอย่างแท้จริง ชนเหล่านั้นจะศรัทธาในมัน และผู้ใดปฏิเสธศรัทธาในมัน ชนเหล่านั้นพวกเขาเป็นผู้ขาดทุน

และครั้นเมื่อเราได้ทำให้บ้าน (วิหารกะอฺบะฮ์) นั้นเป็นสถานที่แวะเวียนสำหรับมนุษยชาติ และเป็นที่ปลอดภัย และจงยึดเอามะกอมอิบรอฮีม (ตำแหน่งที่อิบรอฮีมเคยยืน) เป็นที่ละหมาด และเราได้มีบัญชาไปยังอิบรอฮีมและอิสมาอีลว่า เจ้าทั้งสองจงชำระบ้านของฉันให้สะอาด สำหรับบรรดาผู้เดินเวียนรอบ (เฏาะวาฟ) บรรดาผู้จำมัสยิด (อิอฺติกาฟ) และบรรดาผู้ก้มหลัง (รุกูอฺ) ผู้ก้มกราบ (สุญูด)

และครั้นเมื่ออิบรอฮีมกล่าวว่า พระผู้อภิบาลของฉัน! โปรดทำให้ (เมือง) นี้เป็นเมืองที่ปลอดภัย และโปรดจัดสรรผลไม้ต่าง ๆ แก่ชาวเมืองของมัน แก่คนในหมู่พวกเขาที่ศรัทธาในอัลลอฮ์และวันสุดท้าย พระองค์ตรัสว่า และผู้ใดปฏิเสธศรัทธา ฉันก็จะให้เขาได้รับความสำราญชั่วเวลาเล็กน้อย จากนั้นฉันจะคุมตัวเขามาสู่การลงโทษแห่งไฟ (นรก) และมันช่างเป็นปลายทางที่เลวร้ายยิ่ง

พวกเจ้าจงกล่าวว่า เราศรัทธาในอัลลอฮ์ และในสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเรา และในสิ่งที่ถูกประทานแก่อิบรอฮีม อิสมาอีล อิสฮาก ยะอฺกูบ และวงศ์วานเหล่านั้น (*คือเหล่าผู้เผยวจนะที่เป็นลูกหลานของยะอฺกูบ) และในสิ่งที่ถูกประทานแก่มูซาและอีซา และในสิ่งที่ถูกประทานแก่บรรดาผู้เผยวจนะ (นบี) ทั้งหลายที่มาจากพระผู้อภิบาลของพวกเขา เราไม่แบ่งแยกระหว่างคนใดในหมู่พวกเขา และพวกเราเป็นผู้สวามิภักดิ์ต่อพระองค์

แล้วถ้าพวกเขาศรัทธาเช่นที่พวกเจ้าศรัทธา พวกเขาก็จะได้รับการนำทางด้วย แต่ถ้าพวกเขาผินหลังให้ พวกเขาเป็นได้เพียงอยู่ในความแตกแยกเท่านั้น แล้วอัลลอฮ์จะทรงเพียงพอแก่เจ้าใน (การรับมือกับ) พวกเขา และพระองค์คือ ผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้

และเช่นนั้นเอง เราได้ทำให้พวกเจ้าเป็นประชาชาติสายกลาง เพื่อให้พวกเจ้าเป็นพยานต่อมนุษย์ทั้งหลาย และให้ศาสนทูตเป็นพยานต่อพวกเจ้า และเราไม่ได้ทำทิศสักการะ (กิบละฮ์) ที่เจ้าเคยผินไป เว้นแต่เพื่อที่เราจะได้รู้ (โดยประจักษ์) ว่าผู้ใดที่ปฏิบัติตามศาสนทูตจากผู้ที่หันส้นเท้ากลับ และมันนั้นแน่นอนเป็นเรื่องใหญ่เว้นแต่แก่บรรดาผู้ที่อัลลอฮ์ทรงนำทาง และอัลลอฮ์จะไม่ทรงทำให้ศรัทธา (*ละหมาดและความดีอื่น ๆ ที่ทำก่อนเปลี่ยนทิศสักการะ) ของพวกเจ้าสูญเปล่า อัลลอฮ์นั้น ทรงเป็นผู้ทรงอาทร ผู้ทรงปรานีต่อมนุษย์เสมอ

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงขอความช่วยเหลือ (จากอัลลอฮ์ในทุก ๆ เรื่อง) ด้วยความอดทนและการละหมาด อัลลอฮ์นั้นทรงอยู่กับบรรดาผู้อดทน

และในหมู่มนุษย์มีผู้ยึดถือสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์เป็นภาคี พวกเขารักพวกมันเหมือนที่รักอัลลอฮ์ แต่บรรดาผู้ศรัทธามีความรักต่ออัลลอฮ์มากยิ่งกว่า และมาตรว่าบรรดาผู้อธรรมได้เห็น ขณะที่พวกเขาเห็นการลงโทษ (พวกเขาจะตระหนัก) ว่า พลังทั้งปวงนั้นเป็นของอัลลอฮ์ และ (ตระหนัก) ว่าอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรุนแรงในการลงโทษ

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงบริโภคจากสิ่งดี ๆ ที่เราให้เป็นปัจจัยแก่พวกเจ้า และจงสนองคุณอัลลอฮ์ ถ้าพระองค์เท่านั้นที่พวกเจ้าสักการะ

มิใช่คุณธรรม การที่พวกเจ้าหันหน้าพวกเจ้าไปทางตะวันออกและทางตะวันตก แต่คุณธรรมคือผู้ที่ศรัทธาในอัลลอฮ์ วันสุดท้าย บรรดามลาอิกะฮ์ บรรดาคัมภีร์ และบรรดาผู้เผยวจนะ (นบี) และเขาบริจาคทรัพย์สินทั้ง ๆ ที่รักมัน ให้แก่ญาติใกล้ชิด เด็กกำพร้า คนขัดสน ผู้เดินทาง (ที่ประสบทุกข์ยาก) ผู้มาขอ และในการไถ่ทาส และเขาดำรงละหมาด จ่ายซะกาต และทำตามสัญญาต่าง ๆ อย่างครบถ้วนเมื่อเขาสัญญา และเป็นผู้อดทนต่อความยากจน การเจ็บป่วย และยามสงคราม ชนเหล่านั้นเป็นบรรดาผู้สัตย์จริง และชนเหล่านั้นนั่นเองเป็นผู้ยำเกรง

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย การลงโทษให้ตายตกตามกันเมื่อมีผู้ถูกสังหารนั้นได้ถูกบัญญัติแก่พวกเจ้า ไทต่อไท ทาสต่อทาส หญิงต่อหญิง และ (ผู้สังหาร) คนใดได้รับการอภัยใด ๆ จากพี่น้องของเขา (*จากญาติฝั่งผู้ถูกสังหาร) ก็จงตามด้วยการปฏิบัติดี และจงจ่าย (ค่าสินไหม) ให้เขาอย่างดีงาม นั่นคือการลดหย่อนและเมตตาจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า แต่ผู้ใดยังละเมิดหลังจากนั้น เขาจะได้รับโทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวด

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย การถือศีลอดถูกบัญญัติแก่พวกเจ้า เช่นที่เคยถูกบัญญัติแก่บรรดาผู้อยู่ก่อนพวกเจ้า เพื่อว่าพวกเจ้าจะยำเกรง

และเมื่อบ่าวของฉันถามเจ้าเกี่ยวกับฉัน (จงตอบเถิดว่า) ฉันนั้นอยู่ใกล้ ฉันตอบรับคำวิงวอนของผู้วิงวอนยามที่เขาวิงวอนต่อฉัน ดังนั้นพวกเขาจงขอการตอบรับจากฉันเถิด และจงศรัทธาในฉัน เพื่อว่าพวกเขาจะได้รับการชี้นำ

และจงทำฮัจญ์และอุมเราะฮ์ให้เสร็จสิ้นเพื่ออัลลอฮ์ แต่ถ้าพวกเจ้าถูกจำนน (มีอุปสรรคขัดขวาง) ก็จงเชือดสัตว์พลี (ฮัดย์) ตามที่หาได้ง่าย และจงอย่าโกนศีรษะของพวกเจ้าจนกว่าสัตว์พลีตัวนั้นจะมาถึงที่ของมัน (ที่มักกะฮ์หรือที่ ๆ ผู้ถูกจำนนอยู่) และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าป่วยหรือเกิดภัยที่ศีรษะของเขา (ทำให้มีอันต้องโกนศีรษะ) ดังนั้นการชดเชยคือการถือศีลอด หรือให้ทาน หรือเชือดสัตว์ แล้วเมื่อพวกเจ้าปลอดภัย (ถึงมักกะฮ์) แล้ว ผู้ใดเอาสะดวก (ช่วงรอ) ถึงฮัจญ์ด้วยการทำอุมเราะฮ์ ก็จงเชือดสัตว์พลี (ฮัดย์) ตามที่หาได้ง่าย และผู้ใดที่หาไม่ได้ ก็จงถือศีลอดสามวันใน (ช่วงระหว่าง) ทำฮัจญ์ และอีกเจ็ดวันเมื่อกลับไปแล้ว นั่นคือครบสิบวัน นั่นสำหรับผู้ที่ครอบครัวของเขามิใช่ผู้อยู่ (ถาวร) ณ (บริเวณใกล้) มัสยิดอัล-ฮะรอม และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และจงรู้เถิดว่า อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงลงโทษรุนแรง