ข้อเตือนใจ

วงศ์วานอิสรออีลเอ๋ย (*คือลูกหลานของยะอฺกู๊บทั้งสิบสองสาย ยิวเป็นสายหนึ่งในนั้น) จงรำลึกถึงความดีงามของข้า ที่ข้าเคยประทานแก่พวกเจ้า และจงทำตามพันธสัญญาที่มีต่อข้าให้ครบ ข้าก็จะทำตามพันธสัญญาที่มีต่อพวกเจ้าให้ครบด้วย และเพียงข้าเท่านั้น (ที่) พวกเจ้าจงกลัว

วงศ์วานอิสรออีลเอ๋ย จงรำลึกถึงสิ่งดีงามของข้า ที่ข้าได้ประทานแก่พวกเจ้า และที่ข้านั้นเคยยกย่องพวกเจ้าให้เหนือกว่าชนชาติทั้งหลาย

และครั้นเมื่อเราเอาพันธสัญญาจากพวกเจ้า (วงศ์วานอิสรออีล) และเรายก (ภูเขา) ฏูรขึ้นเหนือพวกเจ้า จงยึดถือสิ่งที่เราประทานแก่พวกเจ้าอย่างแข็งขัน และจงรำลึกถึงสิ่งที่มีในมัน เพื่อว่าพวกเจ้าจะยำเกรง

และผู้ใดเล่าจะอธรรมยิ่งไปกว่าผู้ที่ห้ามไม่ให้มัสยิดของอัลลอฮ์มีการรำลึกถึงพระนามของพระองค์ และมุ่งหมายทำลายมัน ชนเหล่านั้นไม่ควรได้เข้าไปในมันนอกจากในสภาพผู้กลัวเกรง (อัลลอฮ์ หรือกลัวเกรงผู้ศรัทธา) เท่านั้น พวกเขาจะได้รับความอัปยศในโลกนี้ และในโลกสุดท้ายพวกเขาจะได้รับการลงโทษอันมหันต์

วงศ์วานอิสรออีลเอ๋ย จงรำลึกถึงสิ่งดีงามของฉันที่ประทานแก่พวกเจ้า และที่ฉันนั้นเคยยกย่องพวกเจ้าให้เหนือกว่าชนชาติทั้งหลาย

ดังนั้นพวกเจ้าจงรำลึกถึงฉัน ฉันก็จะรำลึกถึงพวกเจ้า และจงสนองคุณฉัน และจงอย่าเนรคุณฉัน

ไม่เป็นบาปใดแก่พวกเจ้า ในการที่พวกเจ้าจะแสวงหาความโปรดปรานจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า (ระหว่างฮัจญ์ด้วยการค้า) และเมื่อพวกเจ้าเคลื่อนออกจากอะเราะฟะฮ์แล้ว ก็จงรำลึกถึงอัลลอฮ์ ณ (บริเวณ) อัล-มัชอะริล-ฮะรอม และจงรำลึกถึงพระองค์ที่ได้ทรงนำทางพวกเจ้า โดยที่แต่ก่อนนี้นั้นแน่นอนพวกเจ้าเคยอยู่ในหมู่ผู้หลงทาง

และเมื่อพวกเจ้าทำฮัจญ์ของพวกเจ้าเสร็จสิ้น ก็จงรำลึกถึงอัลลอฮ์อย่างที่พวกเจ้ารำลึกถึงบรรพบุรุษของพวกเจ้าหรือรำลึกให้มากยิ่งกว่า และในหมู่มนุษย์มีผู้กล่าวว่า พระผู้อภิบาลของเรา โปรดประทาน (สิ่งดีงามต่าง ๆ) แก่เราในโลกนี้ โดยเขาจะไม่มีส่วนได้ใดอีกในโลกสุดท้าย

และจงรำลึกถึงอัลลอฮ์ในวันทั้งหลายที่ถูกนับไว้ (สามวัน) และผู้ใดรีบ (กลับ) ในสองวัน ก็ไม่มีบาปแก่เขา และผู้ใดอยู่รั้ง ก็ไม่มีบาปแก่เขา (นี่) สำหรับผู้ยำเกรง และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และจงรู้เถิดว่าพวกเจ้านั้นจะถูกนำมาชุมนุมยังพระองค์

และจงอย่าแต่งงานกับหญิงผู้ตั้งภาคีจนกว่านางจะมีศรัทธา และแน่นอนทาสหญิงผู้ศรัทธาดีกว่าหญิงผู้ตั้งภาคี แม้ว่านางจะต้องใจพวกเจ้าก็ตาม และจงอย่ายก (หญิงผู้ศรัทธา) ให้แต่งงานกับชายผู้ตั้งภาคีจนกว่าพวกเขาจะมีศรัทธา และแน่นอนทาสชายผู้ศรัทธาดีกว่าชายผู้ตั้งภาคี แม้ว่าเขาจะต้องใจพวกเจ้าก็ตาม ชนเหล่านั้นชักชวนสู่ไฟ (นรก) และอัลลอฮ์ทรงเชิญชวนสู่สวรรค์และการอภัยโทษด้วยอนุมัติของพระองค์ และพระองค์ทรงทำให้โองการต่าง ๆ ของพระองค์แจ่มแจ้งแก่มนุษย์ เพื่อว่าพวกเขาจะได้คิดทบทวน

และเมื่อพวกเจ้าหย่าหญิง แล้วพวกนางอยู่ (ใกล้) ถึงกำหนดของพวกนางแล้ว ก็จงรั้งพวกนางให้อยู่โดยดี หรือจงปล่อยพวกนางไปโดยดี แต่จงอย่ารั้งพวกนางไว้เพื่อกลั่นแกล้งเพื่อพวกเจ้าจะได้ละเมิด (เอาของหมั้นของพวกนาง) และผู้ใดกระทำเช่นนั้น แน่นอนเขาได้ทำร้ายตนเอง และจงอย่ายึดเอาโองการของอัลลอฮ์เป็นข้อขบขัน และจงรำลึกถึงสิ่งดีงามของอัลลอฮ์ที่มีแก่พวกเจ้า และที่พระองค์ทรงประทานลงมาแก่พวกเจ้า ได้แก่คัมภีร์ และบทบัญญัติ (ที่มีอยู่ในคัมภีร์นั้น) พระองค์ทรงใช้มันตักเตือนพวกเจ้า และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และจงรู้เถิดว่า อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ในทุกสิ่ง

และไม่มีบาปใดแก่พวกเจ้า ในการที่พวกเจ้าพูดทาบทามเป็นนัยในการสู่ขอหญิง หรือที่พวกเจ้าเก็บงำในใจของพวกเจ้า (*ในช่วงเวลารอเก็บตัว) อัลลอฮ์ทรงรู้ว่า ไม่ช้าพวกเจ้าจะเอ่ยเอื้อนกับพวกนาง แต่จงอย่าลอบให้สัญญาแก่พวกนาง เว้นแต่พวกเจ้าจะกล่าวถ้อยคำที่ดี และจงอย่าตกลงใจแต่งงานจนกว่าจะครบกำหนดเวลาของมัน (เวลาเก็บตัว) และจงรู้เถิดว่า อัลลอฮ์ทรงรอบรู้สิ่งที่อยู่ในใจของพวกเจ้า ดังนั้น จงสังวรต่อพระองค์ และจงรู้เถิดว่า อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงสุขุม

และถ้าพวกเจ้ากลัว (*การถูกโจมตีระหว่างทำศึกสงคราม) ก็จงละหมาดพลางเดิน หรือพลางขี่ (พาหนะ) ครั้นเมื่อพวกเจ้าปลอดภัยแล้ว ก็จงรำลึกถึงอัลลอฮ์ดั่งที่พระองค์ทรงสอนพวกเจ้าในสิ่งที่ไม่เคยรู้

พระองค์ทรงประทานวิทยปัญญา (* ฮิกมะฮ์ การใช้ปัญญาในทางที่ดี) แก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และผู้ใดได้รับวิทยปัญญา แน่นอนเขาได้รับความดีอันมากมาย และไม่มีผู้ใดขบคิดได้เว้นแต่บรรดาผู้มีสติปัญญา

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย เมื่อพวกเจ้าทำสัญญาก่อหนี้สินใด ๆ ต่อกัน ที่ให้จ่ายเมื่อถึงเวลาที่กำหนด (*เงินกู้ เงินเชื่อ หรือสินค้า) ก็จงเขียนมัน (*ทำเป็นหนังสือสัญญา) และผู้เขียนจงเขียนมันระหว่าง (ต่อหน้า) พวกเจ้าโดยเที่ยงธรรม และผู้เขียนจงอย่าปฏิเสธที่จะเขียนเช่นที่อัลลอฮ์ทรงสอนเขา (*คือให้เขียนเป็น) ดังนั้นเขาจงเขียน และผู้มีหน้าที่คืน (ลูกหนี้) จงเป็นผู้บอกให้เขียน และเขาจงยำเกรงอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลของเขา และจงอย่าละสิ่งใดจากมันไว้ (เขียนให้ครบ) และถ้าผู้มีหน้าที่คืน (ลูกหนี้) เป็นคนเบาปัญญา หรือเป็นผู้อ่อนแอ หรือไม่สามารถบอกให้เขียนได้ ผู้ปกครองของเขาก็จง (ทำหน้าที่) บอกให้เขียนโดยเที่ยงธรรม และพวกเจ้าจงหาพยานสองคนจากชายในหมู่พวกเจ้า และถ้าไม่มีชายสองคน ก็จงเป็นชายหนึ่งคนและหญิงสองคนจากผู้ที่พวกเจ้าพึงใจจากพยานทั้งหลาย เผื่อว่านางคนหนึ่งหลง นางอีกคนจะได้เตือนความจำให้นาง และพยานทั้งหลายจงอย่าบ่ายเบี่ยงเมื่อถูกร้องขอ และพวกเจ้าจงอย่าเบื่อหน่ายที่จะเขียนมัน ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ (ในสิ่งที่ต้องคืนเมื่อ) ถึงเวลากำหนดของมัน นั่นเป็นการยุติธรรมกว่า ณ ที่อัลลอฮ์ และเที่ยงตรงกว่าสำหรับการเป็นพยาน และ (เป็นเกณฑ์) ต่ำสุดที่พวกเจ้าจะได้ไม่แคลงใจกัน เว้นแต่เป็นการค้าขายที่มีสินค้าพร้อม (เงินพร้อม ของพร้อม) ให้พวกเจ้าแลกเปลี่ยนมันกันในระหว่างพวกเจ้า ก็ไม่เป็นบาปใดแก่พวกเจ้าที่จะไม่เขียนมัน และจงให้มีพยานเมื่อพวกเจ้าค้าขายกัน และอย่าให้ผู้เขียนและผู้เป็นพยาน (ต้อง) ต้องได้รับเดือดร้อน แต่ถ้าพวกเจ้ากระทำ (ความเดือดร้อน) มันนั้นเป็นการฝ่าฝืนจากฝ่ายพวกเจ้า และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ในทุกสิ่ง

พระองค์คือผู้ที่ประทานคัมภีร์ลงมายังเจ้า ในนั้นมีโองการต่าง ๆ ที่ชัดเจนรัดกุม เหล่านั้นเป็นรากฐานของคัมภีร์ และอื่น ๆ ที่ (มีความหมาย) เป็นนัย ส่วนบรรดาผู้ที่ในหัวใจของพวกเขามีความไม่ซื่อ พวกเขาจะติดตาม (โองการ) ที่มีความเป็นนัย เพื่อหวังความวุ่นวาย และหวังจะตีความมันเอง และไม่มีผู้ใดล่วงรู้มัน (การตีความ) เว้นแต่อัลลอฮ์เท่านั้น และบรรดาผู้มีความรู้อย่างถ่องแท้พวกเขาจะกล่าวว่า เราศรัทธาในนั้น ทั้งหมดล้วนมาจาก ณ ที่ของพระผู้อภิบาลของเรา และไม่มีผู้ใดขบคิดได้นอกจากบรรดาผู้มีสติปัญญาเท่านั้น

ครั้นเมื่อนางได้คลอดเธอ (มัรยัม) นางกล่าวว่า พระผู้อภิบาลของฉัน ฉันนั้นคลอดลูกเป็นหญิง และอัลลอฮ์ทรงรู้ดียิ่งถึงสิ่งที่นางคลอด และชายไม่ได้เป็นเช่นหญิง และฉันนั้นตั้งชื่อนางว่ามัรยัม และฉันนั้นขอให้พระองค์ทรงคุ้มครองนาง และลูกหลานของนางให้พ้นจากมารที่ถูกขับไล่ (จากความเมตตาและสวรรค์)

เขากล่าวว่า พระผู้อภิบาลของฉัน โปรดให้มีสัญญาณหนึ่ง (ถึงการตั้งครรภ์แล้ว) แก่ฉัน พระองค์กล่าวว่า สัญญาณของเจ้าคือเจ้าไม่อาจพูดกับผู้คนได้สามวัน เว้นแต่ทำท่าทางเท่านั้น และจงรำลึกถึงพระผู้อภิบาลของเจ้าให้มาก และจงแซ่ซ้องบริสุทธิ์ทั้งในยามค่ำและยามเช้า

นั่น เราสาธยายมันแก่เจ้า อันได้แก่ โองการต่าง ๆ และข้อเตือนใจอันเปี่ยมด้วยวิทยปัญญา

และพวกเจ้าจงจับยึดเชือก (อัลกุรอาน ศาสนา หรือพันธสัญญา) ของอัลลอฮ์ โดยพร้อมเพรียงกัน และจงอย่าแตกแยกออกไป และจงรำลึกถึงความดีงามของอัลลอฮ์ที่มีต่อพวกเจ้า ครั้นเมื่อพวกเจ้าเคยเป็นศัตรูกัน แล้วพระองค์ทรงสมานระหว่างหัวใจของพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าได้กลายเป็นพี่น้องกันด้วยความดีงามของพระองค์ และพวกเจ้าเคยอยู่บนปากหลุมไฟ (นรก) แล้วพระองค์ทรงช่วยพวกเจ้าให้รอดพ้นจากมัน เช่นนั้นเอง อัลลอฮ์ทรงทำให้โองการต่าง ๆ ของพระองค์แจ่มแจ้ง เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับการนำทาง

และบรรดาผู้ที่เมื่อพวกเขาทำชั่ว หรือละเมิดต่อตัวพวกเขาเอง พวกเขารำลึกถึงอัลลอฮ์ แล้วขออภัยโทษในความผิดต่าง ๆ ของพวกเขา -และผู้ใดเล่าจะอภัยบาปให้ได้นอกจากอัลลอฮ์เท่านั้น- และพวกเขาไม่ดึงดันต่อสิ่งที่พวกเขากระทำขณะที่พวกเขารู้

(คือ) บรรดาผู้ที่รำลึกถึงอัลลอฮ์ ยามยืน ยามนั่ง และยามอยู่บนสีข้างของพวกเขา (นอนตะแคง) และพวกเขาคิดใคร่ครวญในการสร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน พระผู้อภิบาลของเรา! พระองค์ไม่ได้สร้างสิ่งนี้โดยไร้สาระ มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่พระองค์ ได้ทรงปกป้องเราให้พ้นจากการลงโทษในไฟนรกด้วยเถิด

แล้วพระผู้อภิบาลของพวกเขาทรงสนองตอบพวกเขา (โดยกล่าวว่า) แท้จริงข้าจะไม่ทำให้การงานของผู้ทำงานในหมู่พวกเจ้าไม่ว่าชายหรือหญิงสูญเปล่า บางคนของพวกเจ้ามาจากอีกบางคน (เท่าเทียมกัน) บรรดาผู้ที่อพยพและถูกขับไล่จากบ้านเรือนของพวกเขา และถูกทำร้ายในหนทางของข้า และต่อสู้ และได้ถูกสังหาร แน่นอนข้าจะลบล้างความผิดต่าง ๆ ของเขาออกจากพวกเขา และแน่นอนข้าจะให้พวกเขาเข้าบรรดาสวรรค์ มีลำน้ำหลายสายไหลอยู่เบื้องล่างของมัน เป็นการตอบแทนจากอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์ ณ ที่พระองค์ มีการตอบแทนอันสวยงาม

อัลลอฮ์ทรงสั่งพวกเจ้า เกี่ยวกับลูก ๆ ของพวกเจ้า (ลูก) ชายหนึ่งคนจะได้รับเท่ากับส่วนของ (ลูก) หญิงสองคน และถ้ามีหญิงเกินสองคน พวกนางจะได้รับสองในสามของ (มรดก) ที่เขาทิ้งไว้ แต่หากเป็นคนเดียว นางจะได้รับครึ่งหนึ่ง และพ่อแม่ของเขาแต่ละคนจะได้รับหนึ่งในหกจาก (มรดก) ที่เขาทิ้งไว้ถ้าเขา (ผู้ตาย) มีบุตรหลาน แต่ถ้าเขาไม่มีบุตรหลาน และมีพ่อแม่ของเขารับมรดกเขา แม่จะได้รับหนึ่งในสาม แล้วหากเขามีพี่น้องหลายคน แม่ของเขาจะได้รับหนึ่งในหก หลังจาก (จ่าย) พินัยกรรมที่เขาสั่งเสียไว้ หรือ (หลังจากชำระ) หนี้สิน พ่อของพวกเจ้าก็ดีและลูกของพวกเจ้าก็ดี พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคนใดใกล้พวกเจ้ากว่าในทางคุณ เป็นบัญญัติจากอัลลอฮ์ อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

ครั้นเมื่อพวกเจ้าเสร็จจากละหมาดแล้ว จงรำลึกถึงอัลลอฮ์ ในสภาพยืน นั่ง และ (นอน) บนสีข้างของพวกเจ้า ครั้นเมื่อพวกเจ้าปลอดภัยแล้ว จงดำรงละหมาด (ตามปกติ) การละหมาดนั้นเป็นบัญญัติที่ถูกกำหนดเวลาแก่ผู้ศรัทธาทั้งหลาย

และผู้ใดกระทำ (สิ่งใด) จากความดีต่าง ๆ จะเป็นชายหรือหญิงก็ตาม โดยเขาเป็นผู้ศรัทธา ชนเหล่านั้นจะได้เข้าสวรรค์ และพวกเขาจะไม่ถูกอยุติธรรม (แม้) เท่ารูบนเมล็ดอินทผาลัม

บรรดาคนกลับกลอกนั้น พวกเขาหลอกลวงอัลลอฮ์ ขณะเดียวกันพระองค์ทรงลวงพวกเขากลับ และเมื่อพวกเขายืนละหมาด พวกเขายืนอย่างคนเกียจคร้าน อวดให้มนุษย์เห็น และไม่รำลึกถึงอัลลอฮ์เว้นแต่เล็กน้อย

พวกเขาขอการวินิจฉัยจากเจ้า จงกล่าวว่า อัลลอฮ์ทรงให้ข้อวินิจฉัยแก่พวกท่านในเรื่องผู้ไม่มีทายาทสายตรง (*กะลาละฮ์) ถ้าคนหนึ่งเสียชีวิต เขาไม่มีลูกหลาน และเขามีพี่น้องสาวหนึ่งคน นางจะได้รับครึ่งหนึ่งของที่เขาทิ้งไว้ และเขาเองจะได้มรดกของนางถ้านางไม่มีลูกหลาน แต่ถ้าพวกนางมีสองคน พวกนางจะได้รับสองในสามจากสิ่งที่เขาทิ้งไว้ และถ้าเป็นพี่น้องที่มีทั้งชายและหญิง สำหรับชายหนึ่งคนจะได้รับเท่ากับส่วนของหญิงสองคน อัลลอฮ์ทรงทำให้แจ่มแจ้งแก่พวกเจ้ามิให้พวกเจ้าหลงผิด อัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ในทุกสิ่ง

พวกเขาถามเจ้า อันใดบ้างที่ถูกอนุมัติแก่พวกเขา จงกล่าว ถูกอนุมัติแก่พวกท่านคือสิ่งที่ดีทั้งหลาย และ (*สัตว์ถูกล่าของสัตว์) ที่พวกท่านสอน จากสัตว์ล่า (สุนัข เหยี่ยว) ทั้งหลาย โดย (พวกท่าน) เป็นผู้ปล่อยออกไปล่า พวกท่านสอนพวกมันจาก (ความรู้) ที่อัลลอฮ์ทรงสอนพวกท่าน ดังนั้นจงกินจากสิ่งที่มันจับมาให้แก่พวกท่าน และจงกล่าวนามของอัลลอฮ์ (*ขณะปล่อยพวกมันออกล่า) และจงยำเกรงอัลลอฮ์ อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงสะสางบัญชีได้รวดเร็ว

และจงรำลึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์ต่อพวกเจ้า และพันธสัญญาของพระองค์ที่ทรงกระทำมันกับพวกเจ้า ครั้นเมื่อพวกเจ้ากล่าวว่า เรารับฟัง และเราเชื่อฟังปฏิบัติตาม และจงยำเกรงอัลลอฮ์ อัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้สิ่งที่อยู่ในอก

โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงรำลึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์ต่อพวกเจ้า ครั้นเมื่อคนกลุ่มหนึ่งตั้งใจจะยื่นมือของพวกเขามายังพวกเจ้า (เพื่อทำร้าย) แล้วพระองค์ทรงยับยั้งมือของพวกเขาจากพวกเจ้า และจงยำเกรงอัลลอฮ์ และบรรดาผู้ศรัทธาจงมอบหมายต่ออัลลอฮ์เถิด

เพราะการทำลายพันธสัญญาของพวกเขา เราสาปพวกเขา (*ขับจากความเมตตา) และเราทำให้หัวใจของพวกเขาแข็งกระด้าง พวกเขาบิดเบือนคำจากที่ของมัน และพวกเขาลืมส่วนหนึ่งจากที่พวกเขาถูกเตือน และเจ้ายังคงมองเห็นการคดโกงจากพวกเขาเว้นแต่เพียงเล็กน้อยจากหมู่พวกเขา ดังนั้นจงอย่าถือสาพวกเขา และจงเบือนหน้า อัลลอฮ์นั้นทรงรักบรรดาผู้ประพฤติดี

และครั้นเมื่อมูซากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า นี่หมู่ชนของฉัน จงรำลึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์ต่อพวกท่าน ที่พระองค์ทรงแต่งตั้งบรรดาผู้เผยวจนะขึ้นในหมู่พวกท่าน และตั้งพวกท่านเป็นกษัตริย์ และพระองค์ประทานสิ่งที่ไม่เคยประทานให้คนใดจากมนุษย์ทั้งปวงมาก่อนแก่พวกท่าน

มารปรารถนาเพียงให้เกิดการเป็นศัตรูและการเกลียดชังระหว่างพวกเจ้าในสุราและการพนัน และกีดขวางพวกเจ้าจากการรำลึกถึงอัลลอฮ์ และจากการละหมาด และพวกเจ้าจะยอมเลิกไหม

ครั้นเมื่ออัลลอฮ์ตรัสว่า โอ้ อีซาบุตรแห่งมัรยัม จงรำลึกถึงความโปรดปรานของฉันต่อเจ้า และต่อแม่ของเจ้า ครั้นเมื่อเราได้หนุนเจ้าด้วยวิญญาณบริสุทธิ์ เจ้าสนทนากับคนทั้งหลายใน (ยามเป็นเด็กนอน) เปลและยามเป็นผู้ใหญ่ และครั้นเมื่อฉันสอนคัมภีร์ วิทยปัญญา เตารอต และอินญีลแก่เจ้า และครั้นเมื่อเจ้าปั้นจากดินเหมือนดั่งรูปนกด้วยอนุมัติของฉัน และเจ้าเป่ามัน แล้วมันได้กลายเป็นนก (จริงๆ) ด้วยอนุมัติของฉัน และเจ้ารักษาคนตาบอดแต่กำเนิด และคนเป็นโรคผิวหนังด้วยอนุมัติของฉัน และครั้นเมื่อเจ้าทำให้คนตายออกมา (จากหลุมศพ) ด้วยอนุมัติของฉัน และครั้นเมื่อฉันได้เบน (แผนการสังหารของ) วงศ์วานอิสรออีลไปจากเจ้าเมื่อเจ้านำหลักฐานอันชัดแจ้งมายังพวกเขา แล้วบรรดาผู้ปฏิเสธในหมู่พวกเขากล่าวว่า นี่มิใช่อื่นใดเว้นแต่เป็นเวทมนตร์อันชัดแจ้ง

ครั้นเมื่อพวกเขาลืมสิ่งที่พวกเขาถูกเตือนไว้ เราก็ได้เปิดประตูทุกสิ่งแก่พวกเขา จนพวกเขาระเริงต่อสิ่งที่พวกเขาได้รับ เราจึงได้ลงโทษพวกเขาโดยฉับพลัน ทันใดพวกเขาก็สูญสิ้นความหวัง

และเมื่อเจ้าเห็นบรรดาผู้ที่พูดคุย (เชิงถากถาง) ในโองการต่าง ๆ ของเรา ก็จงปลีกห่างจากพวกเขา จนกว่าพวกเขาจะพูดคุยในเรื่องอื่น และถ้ามารทำให้เจ้าลืมไป ก็จงอย่านั่งร่วมกับหมู่ชนผู้อธรรมหลังจากนึกขึ้นได้

และบรรดาผู้ยำเกรงไม่ต้องรับผิดใดจากการสะสางบัญชีของพวกเขา แต่เป็นการตักเตือน หวังว่าพวกเขาจะยำเกรง

และจงปล่อยวางบรรดาผู้ยึดเอาศาสนาของพวกเขาเป็นของเล่นและของบันเทิง และชีวิตแห่งโลกนี้ได้ล่อลวงพวกเขาไว้แล้ว และจงใช้มัน (อัลกุรอาน) ตักเตือนเถิด ชีวิตหนึ่งจะถูกตรึงอยู่กับสิ่งที่มันขวนขวาย มันจะไม่มีผู้ปกครองใด และไม่มีผู้ขอความอนุเคราะห์ใดอื่นจากอัลลอฮ์ และถ้ามันจะขอไถ่ตัวด้วยสิ่งไถ่ตัวทั้งปวง ก็จะไม่ถูกรับเอาจากมัน ชนเหล่านั้นเป็นบรรดาผู้ที่ถูกตรึงอยู่กับสิ่งที่พวกเขาขวนขวาย พวกเขาจะได้รับเครื่องดื่มเป็นน้ำเดือดจัด และโทษทัณฑ์อันแสนเจ็บปวด เนื่องจากสิ่งที่พวกเขาเคยปฏิเสธศรัทธากัน

และหมู่ชนของเขาโต้เถียงเขา (อิบรอฮีม) เขากล่าวว่า พวกท่านจะโต้เถียงฉันในเรื่องของอัลลอฮ์หรือ ทั้ง ๆ ที่พระองค์ทรงนำทางฉันแล้ว และฉันไม่กลัวสิ่งที่พวกท่านตั้งภาคี เว้นแต่พระผู้อภิบาลของฉันจะประสงค์สิ่งหนึ่งสิ่งใดเท่านั้น พระผู้อภิบาลของฉันทรงมีความรู้ไพศาลทั่วทุกสิ่ง พวกท่านจะไม่คิดทบทวนหรือ?